[Προβολείς] Ανοιξη να ’ναι μάστορα

Μ’ αρέσει αυτό το αναπάντεχο στάσιμο στην αθηναϊκή άνοιξη. Σάμπως μας συμβαίνει και τίποτα καλύτερο; Τα πουλάκια τσίου τσίου, οι ζαρντινιέρες του δήμου στο φουλ και οι μικρόσωμες νεραντζιές πεζοδρομίου απόστασαν οι καημένες από το βάρος και ρίχνουν στο διάβα μας μικρές πορτοκαλί τρικλοποδιές. Παλιά την άνοιξη την αφήναμε να προσπεράσει, το πολύ να στριμωχτεί στην ντουλάπα ανάμεσα σε μάλλινα και καλοκαιρινά. Τώρα, με τον ήλιο τη βγάζουμε – με τον ήλιο την μπάζουμε. Τι έχει η έρμη και ψοφά εκεί λίγο πριν από το βραδινό δελτίο ειδήσεων; Το εσωτερικό των σπιτιών κρατάει πάντως τις επιφυλάξεις του και επιμένει να εκπέμπει τον ψόφο που, ελλείψει καλοριφέρ, τόσους μήνες συστηματικά συσσώρευε. Τα παρόμοια πράττει και το πολιτικό μας μικροκλίμα. Τη μέρα μάς υπόσχεται ελιές και ποτάμια και τα βράδια μάς παίρνει και μας σηκώνει το δημοσκοπικό τούρτουρο της αδιευκρίνιστης ψήφου.

Παλιά, τους «δεν ξέρω – δεν απαντώ» δεν τους πολυλάμβανα υπόψη, σήμερα όμως κρέμομαι από τα χείλη τους. Θα μιλήσει; Κι αν θα μιλήσει τι θα πει; Τα πιο πολλά μωράκια λένε «μαμά», ξέρω όμως κι ένα που πρωτοείπε «γαρδούμπα». Τι μπορεί να ξέρει ένα μωρό από εντόσθια και γλυκάδια αμνοεριφίων τυλιγμένα σε αντεριά; Εγώ λέω ότι το παιδί έχει κληρονομικό χάρισμα. Περιμένω εναγωνίως και την επόμενη λέξη του.