[Εμπιστευτικά] Με ποιους είμαστε;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στάθηκε μόνος, όρθιος, σιωπηλός και αξιοπρεπής έξω από το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου, ένα από τα βιβλιοπωλεία που διακινούν το βιβλίο ενός serial killer της 17 Νοέμβρη.
Κρατούσε μόνο ένα χαρτί. Κάτι σαν προειδοποίηση.
«Το βιβλιοπωλείο αυτό πουλάει βιβλίο που διαφημίζει τη δολοφονία του πατέρα μου».
Τη διαφημίζει και την εγκωμιάζει, προσθέτω εγώ. Γραμμένο από τον ίδιο τον δολοφόνο.
Δικαίωμα κάθε βιβλιοπωλείου να πουλάει βιβλία που γράφτηκαν με αίμα. Δικαίωμα κάποιων άλλων να το υποδεικνύουν. Δικαίωμα ιδίως των θυμάτων.
Διότι θύματα της 17 Νοέμβρη δεν είναι μόνο όσοι δολοφονήθηκαν από τη 17 Νοέμβρη επειδή έτσι γούσταραν οι δολοφόνοι της 17 Νοέμβρη.
Είναι και οι μανάδες, οι χήρες, τα παιδιά, τα αδέλφια εκείνων που δολοφονήθηκαν.
Πολύς κόσμος, δηλαδή, για να παραμεριστεί μεμιάς μπροστά στη δύσοσμη ή μακάβρια περιέργεια διαφόρων περαστικών ή άλλων επιτηδείων που ζητούν να μάθουν «πώς σκέφτονταν οι δολοφόνοι».
Κανονικά η συζήτηση θα σταματούσε κάπου εδώ.
Θα σταματούσε ανάμεσα στο ενδιαφέρον όσων ψαχουλεύουν πώς χύθηκε το αίμα. Και στην αγανάκτηση όσων χύθηκε το δικό τους αίμα.
Αλλά υπάρχει μια ευρύτερη συζήτηση που με εξέπληξε.
Τη συζήτηση που άνοιξαν όλοι όσοι κάτω από την κουκούλα δικαιωμάτων που καλώς υπάρχουν, της ελεύθερης έκφρασης ή της ελεύθερης διακίνησης, έσπευσαν να διεκδικήσουν μια διαφορετική ανάγνωση του αίματος.
Να προαγάγουν τη λογική του. Να συζητήσουν τη σκοπιμότητά του. Να το βάλουν γενικώς στην κουβέντα – έστω με την κουτοπόνηρη επιφύλαξη «εγώ βεβαίως διαφωνώ» ή «πάει αυτό, τελείωσε».
Δεν ξέρω τι ζόρι τραβούν όσοι στο όνομα αρχών που δεν αμφισβητούνται από κανέναν συντάσσονται επί της ουσίας με τη δίψα δικαίωσης ή με το αίτημα προσοχής ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου.
Δεν ξέρω τι είδους νοσηρότητες, συμπλέγματα, μοχθηρότητες ή μίση μπορεί να δικαιολογούν το επιχείρημα ότι η «άποψη» ενός τέτοιου ανθρώπου αποτελεί μέρος κάποιου «δημοκρατικού διαλόγου».
Οτι, δηλαδή, είναι κάποιος σαν όλους τους άλλους του οποίου οι απόψεις μετρούν όσο και οι υπόλοιπες.
Θα υπενθυμίσω όμως ότι βασική αρχή του ανθρωπισμού (τον οποίο θέλω να ελπίζω ότι εξακολουθεί να συμμερίζεται η Αριστερά στον τόπο μας…) είναι να συντάσσεται κανείς με τα θύματα, όχι με τους θύτες.
Αυτό μια κοινωνία δεν το κουβεντιάζει – έστω και για λόγους αρχής…
Και γι’ αυτό η στοιχειώδης και αυτονόητη αλληλεγγύη της δεν μπορεί να εκδηλώνεται στο πρόσωπο ενός δολοφόνου ή ενός εκδότη δολοφόνων.
Αλλά σε εκείνον τον άνθρωπο που στέκεται όρθιος, σιωπηλός και αξιοπρεπής έξω από το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου προειδοποιώντας:
«Το βιβλιοπωλείο αυτό πουλάει βιβλίο που διαφημίζει τη δολοφονία του πατέρα μου».
Google news
