[Αγιογραφίες] Κιβωτός

ΕΧΟΝΤΑΣ περάσει όλες τις φάσεις, το ΠαΣοΚ ετοιμάζεται να περάσει στα χέρια των υπαρξιστών. Πριν από δεκαπέντε χρόνια ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υπουργός τότε του Σημίτη, είχε δημιουργήσει φασαρία και αντισυσπείρωση ζητώντας να αλλάξει σύμβολα και ίσως και όνομα το κόμμα. Δεν ήταν μόνος του αλλά τα έβαλαν τότε όλοι οι μεγαλοπασόκοι μαζί του. Τώρα, σε άρθρο του στα «ΝΕΑ», λέει ότι το ΠαΣοΚ πρέπει πρώτα να υπάρξει και μετά να συζητηθεί το πώς θα αλλάξει. Η παρατήρηση δεν είναι άτοπη. Οταν ο Χρυσοχοΐδης ζητούσε να αλλάξει ο ήλιος-σύμβολο το ΠαΣοΚ έγραφε 44%-45%. Αρα είχε την πολυτέλεια μιας τέτοιας συζήτησης. Τώρα που υπάρχει ο κίνδυνος να έχει μείνει μόνο το πρώτο από τα δύο ψηφία, δηλαδή το 4, η συζήτηση αυτή αποτελεί επείγουσα αναγκαιότητα.

ΜΑΛΙΣΤΑ. Μόνο που τη συζήτηση αυτή ο καθένας θέλει να την κάνει όπως νομίζει, και ο Μάρτιν Σουλτς, που τον κουβάλησαν στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο, στα γερμανικά. Αλλος θέλει να την κάνει μαζί με άλλους 58, άλλος ως Ελιά, άλλος στις κοινωνικές οργανώσεις τύπου ΔΣΑ. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος – αρχηγός είναι! – θέλει να τη διευθύνει αυτός ενώ, ευφυής όπως είναι στα τακτικά, άνοιξε και την πόρτα στον Ανδρέα Λοβέρδο. Ο Φώτης Κουβέλης – αρχηγός είναι κι αυτός, αλλά άλλου κόμματος – θέλει η κουβέντα να γίνει υπ’ αυτόν και μετά τις εκλογές, έχοντας ήδη μαζέψει γύρω του ουκ ολίγους επώνυμους πρώην υπουργούς, βουλευτές και ευρωβουλευτές και μάλιστα όλων των πασοκικών τάσεων. Πρόκειται – έστω κι αν η παρομοίωση είναι κοινότοπη – για μια Βαβέλ. Τούτο δε χωρίς να υπολογίζει κανείς τον Γιώργο Παπανδρέου που θέλει να βγει από το δάσος. Ωστόσο, μένοντας στα βιβλικά, αυτό που υπονοεί ο Χρυσοχοΐδης είναι άλλο: αδέλφια, λέει – λίγο σαν συνεσταλμένος Νώε χωρίς μούσια -, έρχεται κατακλυσμός και δεν βλέπω πουθενά την κιβωτό μας.

ΓΙΑ τον Χρυσοχοΐδη η κιβωτός λέγεται Προοδευτική Αριστερά. Φυσικά, υπάρχουν ήδη η Δημοκρατική Αριστερά και η Ριζοσπαστική Αριστερά. Η δεύτερη, με ένα ΣΥ μπροστά, έχει σαρώσει τη βάση των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ που αποτελούν πλέον τη δική της βάση σε ποσοστό πάνω από 60%. Με μια κρίσιμη, όμως, επισήμανση: αυτοί όλοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ το 2012. Δεν γυρίζουν πίσω. Αλλά δεν τους ακολουθούν άλλοι. Ο Τσίπρας και οι δικοί του σταμάτησαν στις πύλες της μεσαίας τάξης, που τους κοιτάζει από μακριά σαν αδίστακτους κατακτητές.

ΚΑΠΟΥ εκεί τα πράγματα μπερδεύονται. Ο Χρυσοχοΐδης ζητεί να υπάρξει το ΠαΣοΚ – μόνο που το 2012 το ψήφισαν καμιά εξακοσαριά χιλιάδες που ήταν τα στελέχη του μηχανισμού του σε όλη τη χώρα, τα παππούδια και οι υπερήφανες – για να θυμηθούμε και τον ιδρυτή – νοικοκυρές. Δεν είναι το κατάλληλο υλικό ψηφοφόρων για επανεκκίνηση. Ακόμη χειρότερα: στο ΠαΣοΚ η πολιτική μπερδεύεται με τη διακυβέρνηση. Εκεί που θέλεις να βάλεις ένα ωραίο πολιτικό γιλέκο και να πεις αυτά που πιστεύεις, σου φοράνε μια βαριά κυβερνητική πανοπλία. Εχοντας αναπτυξιακό χαρτοφυλάκιο – διαθέτοντας ίσως και γερό μεταβολισμό – ο Χρυσοχοΐδης επιμένει να μην αισθάνεται το βάρος. Πολλοί πασόκοι όμως, από τον Σηφουνάκη έως τον Σκανδαλίδη και έως τον Σαχινίδη, νιώθουν πολύ πολύ καλύτερα εκτός υπουργείων. Είναι η συλλογιστική που εφάρμοσε και ο Κουβέλης τον Ιούνιο του 2012 βγάζοντας τη ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση συνεργασίας με άλλοθι την ΕΡΤ.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, τα συμπεράσματα είναι δεδομένα. Μυρίζει κατακλυσμός. Αυτό δεν σημαίνει καταστροφή, αλλά χρειάζεται δράση. Ο Χρυσοχοΐδης το είπε και αμαρτίαν ουκ έχει.