[Στίγμα] Μην τάξεις του άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι

Ειλικρινά, δεν είναι στις προθέσεις μου να απογοητεύσω κανέναν. Δεν θέλω δηλαδή την ώρα που ο άλλος μέσα του έχει καλλιεργήσει προσδοκίες να βγαίνω εγώ και να του λέω «μην περιμένεις, ή, αν περιμένεις, μην περιμένεις τώρα». Εχω την άποψη ότι όσο και να μεγαλώνει κανείς εμπίπτει ως προς αυτό, και ας μην το παραδέχεται, στην κατηγορία του ρητού (λέμε τώρα…) «μην τάξεις του άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι». Αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα που με εξαναγκάζει να κάνω το καθήκον μου. Να πω τα πράγματα με το όνομά τους, γνωρίζοντας ότι έτσι θα απογοητευθούν αυτοί που περιμένουν. Τι περιμένουν αυτοί τους οποίους θα απογοητεύσω στη συνέχεια; Το βιβλίο του Γιώργου, του global Γιώργου. Διότι ήταν αρκετή μία αναφορά του συναδέλφου από τον αποπάνω όροφο «Βηματοδότη», νωρίς το πρωί, ότι επίκειται η έκδοση βιβλίου του Γιώργου, με το οποίο όχι μόνο δίνει τις δικές του απαντήσεις για το τι πραγματικά συνέβη στις Κάννες, αλλά και στο κρίσιμο (και αυτή την περίοδο κρισιμότατο) ερώτημα «ποιος τον έριξε», για να πάρει φωτιά το Διαδίκτυο, και πιο συγκεκριμένα τα social media. Φευ, όμως, αδίκως. Διότι όχι μόνο δεν επίκειται η έκδοση του πολυαναμενόμενου βιβλίου, αλλά η μόνη αλήθεια είναι ότι «βιβλίο δεν υπάρχει».

Οπως με διαβεβαίωσε άνθρωπός του χθες βράδυ (όταν λέμε άνθρωπός του εννοούμε πραγματικά άνθρωπός του, όχι παραμύθια), ο Γιώργος βρίσκεται ακόμη στη φάση της συγκέντρωσης στοιχείων, ντοκουμέντων και αφηγήσεων για το βιβλίο.

– Μα αυτά υποτίθεται ότι τα είχε συγκεντρώσει πέρυσι το καλοκαίρι, σημείωσα στον συνομιλητή μου…

– Δεν έχει υπάρξει κάτι νεότερο επ’ αυτού, με διαβεβαίωσε.

– Δηλαδή, δεν έχει γράψει κεφάλαια, ας πούμε;..

Τούτων δοθέντων, και βάσει της μικρής εμπειρίας που και προσωπικά διαθέτω (συγγραφεύς ων πέντε βιβλίων, σεμνύνομαι να αναφέρω, όλα στις εκδόσεις… Λιβάνη και εγώ), θα ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα το βιβλίο του Γιώργου να κυκλοφορήσει πριν από τον Σεπτέμβριο! Και αφού αξιοποιήσει δημιουργικά το καλοκαίρι και δεν το ρίξει πάλι στις κανοδρομίες, σαν μία – κανονική υπερπαραγωγή – που έκανε πέρυσι, όταν πήγε από τη Σάμο στο Αγαθονήσι…

Το timing θα είναι εξαιρετικό

Βεβαίως, αν με ρωτούσε κανείς θα του έλεγα ότι ο Σεπτέμβριος είναι ιδανικός μήνας για την έκδοση ενός βιβλίου – το οποίο στην ουσία τι θα είναι; Η εκδοχή του Γιώργου για όσα μεσολάβησαν από την κρίση του Μνημονίου έως την πτώση του, τον Οκτώβριο του 2011. Αν μάλιστα σκέφτεται… αυτό που σκέφτονται και άλλοι γι’ αυτόν (να φτιάξει νέο κόμμα) τι καλύτερο από την έκδοση ενός βιβλίου το οποίο θα μπορούσε – λέω εγώ τώρα – να αποτελέσει το «μανιφέστο για μια νέα Ελλάδα, σε μια νέα Ευρώπη»;

Θα έχουν προηγηθεί και οι ευρωεκλογές και, κυρίως, τα… μετά τις ευρωεκλογές, οπότε το timing θα είναι εξαιρετικό…

(Εκτός πια και αν αυτά τα «μετά» τις ευρωεκλογές αποδειχθούν τόσο πιεστικά ώστε το βιβλίο να εκδοθεί, ας πούμε, τον Ιούνιο…).

Ο ευαίσθητος, αισθαντικός Κρίτων

Μάντης δεν είμαι, φυσικά, ούτε φιλοδοξώ να γίνω, καθότι όσο και αν έχω ομφαλοσκοπήσει, καμία από τις ιδιότητές μου δεν προσιδιάζει σε κληρονομικό χάρισμα. Ως εκ τούτου, λέω να ασχοληθώ με πιο γήινα θέματα, όπως ας πούμε το πολιτικό μέλλον του… Κρίτωνα Αρσένη!

Πρόκειται, θυμίζω, γι’ αυτό το αισθαντικό αγόρι με την αλογοουρά και τις οικολογικές ανησυχίες, το οποίο έφερε στη ζωή μας το 2009 ο Γιώργος όταν το τοποθέτησε στο ευρωψηφοδέλτιο, αλλά εδώ και κανέναν χρόνο, ίσως και λίγο περισσότερο, αποφάσισε να ακολουθήσει έναν μοναχικό δρόμο, μακριά από το ΠαΣοΚ – φυσικά διατηρώντας για λόγους αγωνιστικούς την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Χθες βράδυ έμαθα ότι ο ευαίσθητος Κρίτων θα είναι το colpo grosso του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να κερδίσει το ματς των ευρωεκλογών: τα έχουν βρει σε όλα, μου είπαν, και ο Κρίτων θα κοσμήσει το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Πάντα τέτοια, εύχομαι…

Τι να λένε οι Βρυξέλλες τώρα…

Αντιθέτως, η ίδια πηγή μου στον ΣΥΡΙΖΑ μου ανέφερε ότι υπάρχει έντονος προβληματισμός στο κόμμα διότι δεν μπορούν να πείσουν τον Γιάννη «είμαι ο μετά Χριστόν προφήτης της κρίσης» Βαρουφάκη να είναι υποψήφιος. Το θέμα, μου είπε ο άνθρωπός μου, θα κλείσει πιθανότατα σε συνάντηση με τον «πρόεδρο» (εννοούσε, φυσικά, τον Τσίπρα). Πήγα να του πω «αν τον πετύχει», αλλά το απέφυγα. Περιορίστηκα να σκεφτώ τι είναι αυτό που κάνει επιφυλακτικό τον Βαρουφάκη να μεταναστεύσει στις Βρυξέλλες. Επειτα από σύντομη σκέψη κατέληξα στο προφανές: τι να λένε οι Βρυξέλλες τώρα για κάποιον που προώρισται (προσοχή στο ρήμα, παρακαλώ) να παίξει ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή;

Η αντίδραση στην άρση της ασυλίας

Αναγγέλλω ότι χθες είχα τη χαρά και την τιμή να συνομιλήσω, έπειτα από καιρό είναι η αλήθεια, με τον φίλο Αλέξη «είμαι το ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλο. Του τηλεφώνησα εγώ και ανταποκρίθηκε αμέσως, παρότι έδινε τη μάχη στην Ολομέλεια της Βουλής με το νομοσχέδιο του Κυριάκου για τις διαθεσιμότητες και την κινητικότητα. Ο λόγος που τον κάλεσα ήταν οι αντιρρήσεις που εξέφρασε κατά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στην άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσαυγής.

– Γιατί αντιδράτε στην άρση της ασυλίας τους; τον ρώτησα.

Δεν βρήκα λόγους να αντιτείνω – και εγώ της ίδιας άποψης είμαι.

Ανακάμπτει ο πρόεδρος Αντώνης

Και ένα ιατρικού χαρακτήρα νέο: από κάτι τηλέφωνα που έπεσαν σε διάφορους υπουργούς λίγο μετά τις 11 το πρωί από φωνή βραχνή, διακοπτόμενη από πολλά «γκούχου γκούχου», κατέστη σαφές ότι ο πρόεδρος Αντώνης ανακάμπτει. Με βάση αυτό, ρώτησα κάτι δικούς του στο Μέγαρο Μαξίμου και με διαβεβαίωσαν ότι «πάει καλύτερα, του έχει πέσει ο πυρετός» και ότι «μάλλον αύριο (σήμερα δηλαδή) θα κατέβει στο γραφείο».

Περαστικά εύχομαι, ολοψύχως.