[Εμπιστευτικά] Σύγκρουση

2 λεπτά
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν η κυβέρνηση θα συμφωνήσει με την τρόικα έως την Κυριακή. Αλλά το θεωρώ δευτερεύον.
Το πρόβλημα είναι σοβαρότερο, πιο επικίνδυνο και προκύπτει από τις σαφείς και αποκλίνουσες στρατηγικές των δύο πλευρών.
Η μεν κυβέρνηση έχει κάνει την πολιτική επιλογή να βγάλει τη χώρα από το Μνημόνιο ή έστω να μην υπάρξει νέο Μνημόνιο.
Οι δε δανειστές επιθυμούν να διατηρήσουν τον έλεγχο μέσα από την ακραία ελεγκτική διαδικασία της τρόικας.
Εκ των πραγμάτων, ο συμβιβασμός καθίσταται δυσχερής, σχεδόν απίθανος.
Οι δύο στρατηγικές είναι τόσο αντικρουόμενες ώστε με μαθηματική βεβαιότητα οδηγούν στο αδιέξοδο και από εκεί στη σύγκρουση.
Αφενός η κυβέρνηση δεν έχει κανένα περιθώριο να δεχθεί νέο Μνημόνιο. Κανένα υπουργικό συμβούλιο δεν μπορεί να το συμφωνήσει και κανένα Κοινοβούλιο να το ψηφίσει.
Μεταξύ μας, τα περιθώρια δεν τα έχει η ίδια η ελληνική κοινωνία και αυτό εμποδίζει κάθε απόπειρα διευθέτησης ή συμβιβασμού.
Αφετέρου οι δανειστές υπηρετούν ταυτόχρονα δύο στόχους.
Πρώτον, έναν στόχο ιδεολογικό. Δεν πιστεύουν ότι η χώρα με το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι ώριμη να χειριστεί τη νέα κατάσταση χωρίς κίνδυνο να ξαναγυρίσει στα παλιά.
Κοινώς, δεν μας έχουν εμπιστοσύνη.
Και την ίδια στιγμή φοβούνται ότι ένας πολιτικός εκτροχιασμός είναι πάντα πιθανός, άρα ότι θα οδηγηθούν ούτως ή άλλως σε σύγκρουση με μια νέα κυβέρνηση που θα διακηρύσσει διάφορες παλαβομάρες.
Δεύτερον, έναν στόχο οικονομικό. Η τρόικα λειτουργεί πλέον ως αυτόνομος και ανεξέλεγκτος πόλος εξουσίας στη χώρα και είναι πολλά τα συμφέροντα (εντός και εκτός Ελλάδας) που επιθυμούν τη διατήρηση ενός πόλου εξουσίας υπεράνω πολιτικών και κοινωνικών πιέσεων, ελέγχου ή σκοπιμοτήτων.
Οποιος διαβάζει τις ανταποκρίσεις του Bloomberg, του Reuters και των «Financial Times» έχει ρητή εικόνα και των δύο αυτών επιδιώξεων.
Η στρατηγική των δανειστών καθίσταται λοιπόν ωμή και κυνική.
Ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη των εκτιμήσεων και των απαιτήσεων για να δείξουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς «βοήθεια».
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε κάποια στιγμή των διαπραγματεύσεων η τρόικα ζήτησε αντί για διανομή μέρους του πλεονάσματος (όπως έχει συμφωνηθεί!) να μεταφερθεί η εγγραφή κάποιων εσόδων του 2013 στο 2014 ώστε «να διασφαλιστούν οι στόχοι και την επόμενη χρονιά».
Πώς μπορείς να συζητήσεις μαζί τους; Και τι θα γίνει από τη στιγμή που οι δανειστές μόνο με την τρόικα θέλουν να συζητάς; Την πολιτική ή τις απαιτήσεις της οποίας ουδείς ελέγχει;
Πολύ φοβούμαι λοιπόν ότι δεν διακρίνω άλλον δρόμο από τη σύγκρουση.
Και γι’ αυτό καλά ξεμπερδέματα!..













