[Αγιογραφίες] Σουγιάδες

ΔΕΝ είναι ο άνθρωπος της διπλανής, αλλά της απέναντι πόρτας. Το χολ του Μεγάρου Μαξίμου, με το μωσαϊκό σκακιέρα, βρίσκεται ανάμεσα στο γραφείο Πρωθυπουργού και τον χώρο εργασίας του Σταύρου Παπασταύρου. Ο sherpa του Αντώνη Σαμαρά έχει καταλάβει την αίθουσα συσκέψεων. Ο ίδιος κάθεται στην κορυφή του μακρόστενου τραπεζιού. Οι συνεργάτες του στην άλλη άκρη. Πρόκειται μάλλον για κέντρο επιχειρήσεων παρά για κλασικό γραφείο που συμβολίζει ένα κλασικό αξίωμα.

ΟΠΩΣ πάντα στην πολιτική, οι συμβολισμοί έχουν την αξία τους. Sherpa, στη διεθνή ορολογία, είναι ο άνθρωπος του πρωθυπουργού που είναι σύνδεσμος με τα ξένα πρωθυπουργικά γραφεία και τα επιτελεία των επικεφαλής των μεγάλων διεθνών οργανισμών. Η θέση είναι νευραλγική. Πλάι σε κάθε ξένο ηγέτη υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι η σκιά του στα διεθνή, έχοντας την εμπιστοσύνη του, έχοντας γνώση των πιο ευαίσθητων ντοσιέ, έχοντας τις επαφές με τους ομολόγους του και προετοιμάζοντας τις συναντήσεις – στις οποίες είναι συνήθως παρών. Στην Ελλάδα της κρίσης, η γκάμα είναι τεράστια. Αν δεν ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Παπασταύρου είναι ο ελβετικός σουγιάς του Σαμαρά. Ενα κομψό πολυεργαλείο για όλες τις χρήσεις. Τρόικα και προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τράπεζες και Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, επικοινωνία με το εξωτερικό και ταξίδια στις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες – ο Παπασταύρου είναι μέσα σε όλα. Οπως μπορεί να βρεθεί και να τρώει μεταμεσονύκτια με τον Πρωθυπουργό στην Αίγλη του Ζαππείου. Ή να τον επισκεφθεί σπίτι του στην Κηφισιά για μια συνεργασία, για ενημέρωση ή συγκεκριμένες οδηγίες.

ΕΙΝΑΙ κοινό μυστικό ότι ο Σαμαράς είναι υπερσυγκεντρωτικός. Είναι η σχολή διαχείρισης που λέει ότι στην Ελλάδα αν δεν είσαι από πάνω, δεν γίνεται τίποτε. Και ο Πρωθυπουργός είναι πάνω από όλα. Μια υπερδραστηριότητα στα όρια της υπερκόπωσης την οποία υπηρετεί ο Παπασταύρου. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν ανήκει στον ιστορικό στενό πυρήνα των ανθρώπων του Σαμαρά που ήρθαν μαζί του από το κρύο στην κυβέρνηση το 2009. Χρόνια στη Ρηγίλλης, ο Παπασταύρου είχε τις διεθνείς σχέσεις της ΝΔ ενώ έγραψε τη δική του ιστορία στη Νεολαία του ΕΛΚ. Στο Μαξίμου ο ρόλος του έχει μεγαλώσει δραματικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Βγήκε μάλιστα χωρίς εκδορές από την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.

ΤΙΠΟΤΕ δεν είναι χωρίς εξήγηση. Ο Παπασταύρου έχει τρία πλεονεκτήματα.

ΠΡΩΤΟΝ, ως νομικός δεν τρομάζει από το μέγεθος των δυσκολιών, ξέροντας ότι όλα έχουν τη λύση τους. Είναι μια προσέγγιση που βοηθάει στο πάρε-δώσε με την τρόικα όπου ο Παπασταύρου βάζει πλάτη στη διαπραγμάτευση που κάνει ο Γιάννης Στουρνάρας. Ως νομικός έχει επίσης την τεχνογνωσία που απαιτεί η υλοποίηση των συμφωνιών με τους τροϊκανούς, ξέροντας τι γίνεται και τι δεν γίνεται.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ενώ η εγγύτητά του στην εξουσία είναι απόλυτη, δεν τον βαραίνει η υπόνοια ότι επιχειρεί ο ίδιος να ασκήσει εξουσία. Είναι η αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων των πρωθυπουργών με ελάχιστες – η περίπτωση του Νίκου Θέμελη δίπλα στον Κώστα Σημίτη – εξαιρέσεις. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο ο Παπασταύρου έχει καλές σχέσεις με τους υπουργούς – και όχι μόνο με αυτούς που εμπλέκονται με την τρόικα.

ΤΡΙΤΟΝ, χαρακτήρας με χιούμορ και φλέγμα, ο Παπασταύρου είναι αντιοξειδωτικός – όπως και ο ενίοτε ανεξήγητα αισιόδοξος Στουρνάρας – σε μια εποχή όπου το να ασκείς διακυβέρνηση είναι συνταγή τοξίνωσης.  

ΟΛΑ καλά λοιπόν; Ναι – και πιθανώς δεν ισχύει εδώ η επιφύλαξη ότι το καλύτερο είναι εχθρός του καλού.