Ωτοβλεψίες

Φουντώνει ο θεατρικός Μάρτιος με παραστάσεις που πατούν στην περφόρμανς και προτιμούν εναλλακτικούς χώρους. Μια τέτοια παράσταση περιμένω αυτή την εβδομάδα στην Αίθουσα Νέων Εργων του ΕΜΣΤ γιατί βασίζεται στο μυθιστόρημα του Φιλιπ Ροθ «Το φάντασμα φεύγει», σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά και σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου. Η Αλεξία Καλτσίκη και ο Αντώνης Καρυστινός θα γίνουν πομποί μαζί και δέκτες αφού το κοινό θα είναι ελεύθερο να επηρεάσει την εξέλιξη του έργου. Θα πάω και για έναν άλλο λόγο. Γιατί φέτος έχει σκλαβώσει τη ματιά μου η Αλεξία Καλτσίκη. Πρώτα με την ερμηνεία της στον «Κυκλισμό του τετραγώνου» του Δημητριάδη και μετά με τη σκηνοθεσία της στο «Παγκάκι του κανένα» του Μισέλ Φάις που παίζεται στον χώρο 104. Δεν βλέπω επίσης την ώρα ν’ αρχίσει το φεστιβάλ για να τη δω να πρωταγωνιστεί με την Αμαλία Μουτούση στο νέο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη η «Μετατόπιση προς το ερυθρό».

Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει στις εκδόσεις Πατάκη που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με σύμπτωση αλλά μπορεί να σημαίνει και κάτι βαθύτερο. Τρεις πασίγνωστοι συγγραφείς οι οποίοι ανήκουν (πάνω – κάτω) στην ίδια λογοτεχνική γενιά αποφάσισαν να γράψουν μέσα στην ίδια εκδοτική σεζόν βιβλία με ευθεία αναφορά στην ιστορία των γονιών τους. Πρώτος το ξεκίνησε ο Αύγουστος Κορτώ και μάλλον καλά έκανε αφού το μυθιστόρημα «Το βιβλίο της Κατερίνας» πήρε καλές κριτικές και καλπάζει στις πωλήσεις.

Σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει από τον ίδιο εκδοτικό οίκο «Το αίμα νερό». Πρόκειται για μια αυτοβιογραφική κοσμοπολίτικη σάγκα, γραμμένη σε δεύτερο πρόσωπο από την πλευρά ενός mal aimé παιδιού και αποτελεί την πρώτη πεζογραφική απόπειρα του ποιητή Χάρη Βλαβιανού (φωτογραφία). Για να σας προϊδεάσω κλέβω λίγο από το χειρόγραφο που μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευθεί. «Εκείνος σ’ αγαπούσε περισσότερο κι από τον πατέρα σου, αλλά η μητέρα σου τον ξερίζωσε από τη ζωή σου βίαια. Δεν πρόλαβες ούτε να τον αποχαιρετήσεις. Την τελευταία μέρα που τον είδες, έπεσες να κοιμηθείς στο δωμάτιό σου στο Παριόλι και το επόμενο απόγευμα βρισκόσουν σ’ ένα διαμέρισμα στη Φωκίωνος Νέγρη. Από την dolce vita της Ρώμης στη χούντα της Αθήνας. Από τον Μαστρογιάννι και τη Μόνικα Βίτι στον Παπαμιχαήλ και τη Βουγιουκλάκη».

Με φόντο την Κατοχή και την Αντίσταση έρχεται οσονούπω από τις εκδόσεις Πατάκη και το νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη «Νίκη». Εδώ ο συγγραφέας  δοκιμάζει μια νέα αφηγηματική γραμμή, κάνει μια πρωτότυπη έρευνα στη «μέσα πλευρά» της Αριστεράς και ταυτόχρονα δίνει τον λόγο στη Νίκη, 
τη νεκρή μητέρα του και κόρη τού ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς Βασίλη Νεφελούδη, η οποία μας εξηγεί, από τη μεριά της, τι σήμαινε να βαδίζεις σύρριζα στην Ιστορία διατηρώντας την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή σου. Το κορίτσι που έζησε μέσα στο ίδιο του το σπίτι και τις δύο όψεις του Εμφυλίου θυμάται  ένα παιδικό παραμύθι που νανούρισε πολλά παιδιά της εποχής. «Τα βράδια αντί να μου λέει την Κοκκινοσκουφίτσα ή τον Παπουτσωμένο Γάτο, μου διηγούνταν ανδραγαθήματα μικρών ηρώων, από το σοβιετικό κυρίως μέτωπο, που υπό την καθοδήγηση του Στάλιν ανατίναζαν γερμανικά τανκς και κατέρριπταν – και με σφεντόνες ακόμα – αεροπλάνα. Ο Στάλιν αποκτούσε στα μάτια μου θεϊκές διαστάσεις».