Μετά 20 έτη, ξανά τα ίδια

Ο Αλέξανδρος Δουμάς, ο πατήρ, έγραψε το θρυλικό μυθιστόρημα «Οι τρεις Σωματοφύλακες», το οποίο γνώρισε παγκόσμια αποδοχή. Μπεστ σέλερ θα λέγαμε στις όμορφες ημέρες μας. Ο γάλλος συγγραφέας έγραψε αργότερα και το… σίκουελ των Τριών Σωματοφυλάκων, το οποίο ονόμασε «Μετά είκοσι έτη», όπου περιέγραφε τις περιπέτειες των ηρώων του μετά δύο δεκαετίες.

Είκοσι χρόνια είναι πολλά, μια ζωή, σκεπτόμουν μικρός όταν διάβαζα το δεύτερο βιβλίο του Δουμά, πόσα θα έχουν αλλάξει;

Είκοσι χρόνια είναι πολλά για τους Τρεις Σωματοφύλακες, δεν είναι όμως ούτε μια στιγμή (όπως δείχνουν τα πράγματα) για τους αμέτρητους «θεματοφύλακες» της εθνικής ομάδας του ποδοσφαίρου μας.

Από το 1994 έχουν περάσει 20 χρόνια και όμως η πείρα και οι επιτυχίες που μεσολάβησαν δείχνουν να μη μας άγγιξαν. Η εθνική ομάδα βρίσκεται στη σκοτεινή είσοδο ολέθριων λαθών που θυμίζουν την τραγελαφική εκείνη αποστολή στις ΗΠΑ.

Το φιλικό ματς με τη Νότια Κορέα τι ήταν; Ο αγώνας της προεπιλογής των παικτών που θα ταξιδέψουν στη χώρα του φραπέ – λάθος, του καφέ. Η χώρα του φραπέ είμαστε εμείς! Στον αγώνα της προεπιλογής, λοιπόν, τι έδειξε η ομάδα μας; Οτι στηρίζεται στις κολόνες που έχουν ήδη εμφανίσει ρωγμές και που με την πρώτη ελαφρά σεισμική δόνηση θα κονιορτοποιηθούν. Το Μουντιάλ είναι σεισμός, το Μουντιάλ είναι πόλεμος, το Μουντιάλ δεν είναι πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο στη Σέριφο να γίνουμε σκνίπα και όποιον πάρει ο Χάρος. Το Μουντιάλ είναι παγκόσμια σύρραξη στο επίπεδο του πιο δημοφιλούς αθλήματος στην υφήλιο. Δυστυχώς όμως κάποιοι και κυρίως ο Φερνάντο Σάντος το έχουν δει σαν ένα ταξιδάκι. Σάμπα και καλλίπυγoυς Κρεολές, Girl from Ipanema, ανάβαση στον Χριστό του Κορκοβάντο, μια-δυό φωτογραφίες, κονόμα για τις… αλεπούδες των γραφείων και δημόσιες σχέσεις. Και το ’94 κάτι τέτοια είχαν οδηγήσει στην κραυγή του Μαραντόνα που μας στοίχειωνε μέχρι το βράδυ του Ντα Λουζ.

Ο Ντελ Μπόσκε, ο γερο-ισπανός προπονητής που μοιάζει με ταβερνιάρη, το ξεκαθάρισε: Κανένας οίκτος για όσους δεν προσπαθούν. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Νότιας Αφρικής δείχνει να μην υπολογίζει πλέον τους Βίγια, Τόρες, Μάτα. Ονόματα με ένσημα βαρέα στη φανέλα τους. Ομως η ιστορία της φανέλας της Εθνικής Ισπανίας είναι πιο βαρύνουσα για τον Ντελ Μπόσκε. Οπως το ίδιο συμβαίνει και με τον Σκολάρι, τον Φελιπάο της Σελεσάο. «Οποιος δεν ματώσει τη φανέλα, δεν έχει θέση στην ομάδα» είπε ο Βραζιλιάνος και όλοι σώπασαν. Εδώ, ο δικός μας… Φερναντάο φρόντισε να γίνει Φερναντίνιο στα μάτια και στη συνείδηση των παικτών του κυρίως, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι μετά τη Βραζιλία ανεβαίνει Τούμπα. Οι επιλογές του οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κουρασμένοι παίκτες, κορεσμένοι, διαπλεκόμενοι, βαρυπατούντες και βραδυπορούντες θα καθήσουν πρώτοι πρώτοι στο αεροπλάνο της χαράς.

Ο αείμνηστος Αλκέτας Παναγούλιας είχε ερωτηθεί τότε (προ 20ετίας) γιατί επέλεξε υπερήλικους ποδοσφαιριστές για το ταξίδι στις ΗΠΑ και είχε απαντήσει: «Τιμής ένεκεν, αυτοί μας πήγαν στο Μουντιάλ…». Οι αριστίνδην επιλογές, συνήθως εν Ελλάδι, μεταφράζονται σε εξόφληση χρεών.

Το βράδυ της Τετάρτης στο Γεώργιος Καραϊσκάκης δεν έγινε δα και η καταστροφή στο Φάληρο, όμως οι ενδείξεις, τα λάθη και οι παραλείψεις «δείχνουν» καταστροφή στη Βραζιλία. Σε τρεις μήνες θα είμαστε άλλη ομάδα είπε ο έξυπνος Πορτογάλος, θέλοντας να κερδίσει χρόνο. Στο μεταξύ ο χρόνος χάνεται ανάμεσα στα πρέπει και στα μη των ελληνικών παραδόσεων. Στους εθνικούς ποδοσφαιρικούς ευεργέτες να στηθούν αγάλματα, επ’ ουδενί όμως δεν πρέπει να αγωνίζονται ταριχευμένοι…

Καραγκούνης, Κατσουράνης, σωματοφύλακες της Εθνικής επί μακρόν, όμως μετά τόσα έτη απόκαμαν. Πρόσφεραν, τους ευχαριστούμε, αλλά όλα έχουν ένα τέλος· καιρός να το καταλάβουν όλοι και κυρίως ο κύριος Σάντος.