[Ιστορίες] Απέναντι στο «αδιανόητο»

Aκουσε ένα μικρό κορίτσι, στη διάρκεια κάποιας διαδήλωσης κατά του Γάμου για Oλους, να της φωνάζει: «Για ποιον είναι η μπανάνα; Για τη μαϊμού είναι η μπανάνα!». Και ρωτάει: «Κακόμοιρο κορίτσι… Τι θα μπορέσει να γνωρίσει από τον κόσμο, άρα να καταλάβει για τον εαυτό της, αν οι ενήλικοι, αν οι γονείς της συνεχίσουν για καιρό να παρασιτούν εις βάρος της παιδικής της αθωότητας και να αποστραγγίζουν όλους αυτούς τους θησαυρούς της περιέργειας, της λαιμαργίας για τον άλλον, του πόθου για το άγνωστο που διακρίνουν, συνήθως, την ηλικία της;».

Ακουσε μια υποψήφια του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, που έχει πια επιστρέψει στα σκουπίδια της Ιστορίας, να λέει για εκείνη: «Θα προτιμούσα να τη βλέπω πάνω στα δένδρα παρά στην κυβέρνηση». Και ρωτάει: «Αραγε υποφέρεις όταν σε αποκαλούν μαϊμού; Εξαρτάται ασφαλώς από την ευαισθησία και τον χαρακτήρα σου. Προσπαθείς να αντιληφθείς πόσο καίει το τραύμα που άνοιξε ο ρατσιστικός λόγος. Χτυπάει στο κέντρο της καρδιάς, χαράζει το πνεύμα, σχίζει την αυτοπεποίθηση. Χτυπάει τον αποδέκτη ή την αποδέκτριά του στον πυρήνα της ύπαρξής του, τον ζαλίζει, τον κάνει να παραπατήσει, για μια στιγμή ή για περισσότερο, ώσπου να καταλάβει αν είναι ακόμη όρθιος ή αν έχει ξεκινήσει, αργά, να καταρρέει».

Ενα μικρό βιβλίο είναι, ούτε καν 100 σελίδες, που μόλις κυκλοφόρησε στη Γαλλία με την υπογραφή της Κριστιάν Τομπιρά, της υπουργού Δικαιοσύνης του Φρανσουά Ολάντ, που έχει δεχθεί και εξακολουθεί να δέχεται ποταμούς λάσπης από το θλιβερότερο κομμάτι της γαλλικής κοινωνίας. Η Τομπιρά πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να γράψει για το «αδιανόητο», τον ρατσισμό, από τη νεότητά της στην Καγιέν της Γαλλικής Γουιάνας μέχρι το Πανεπιστήμιο στο Παρίσι και όλες εκείνες τις δουλειές που έπαυαν να είναι ξαφνικά διαθέσιμες μόλις έβλεπαν οι εργοδότες ότι είναι μαύρη. Εχει την αναγκαία ταπεινότητα ώστε να συνειδητοποιεί πως έχει σήμερα τα μέσα άμυνας που στερούνται τόσοι και τόσοι άλλοι. Εχει την απαιτούμενη καλλιέργεια ώστε να τσιτάρει, μεταξύ πολλών, τον Φραντς Φανόν: «Το θέμα δεν είναι τι σου κάνουν οι άλλοι αλλά τι κάνεις εσύ με αυτό που σου έκαναν οι άλλοι». Εχει την απαραίτητη σοφία ώστε να παραμένει πεπεισμένη πως η μόνη λύση, η μόνη σωτηρία είναι περισσότερη δημοκρατία, συνεχώς περισσότερη δημοκρατία.