[Ανάλυση] Η αυτοπαγίδευση της Κουμουνδούρου

Κυβέρνηση εν αναμονή ή χρονικό ενός προαναγγελθέντος εσωκομματικού ατυχήματος; Βλέποντας τον Αλέξη Τσίπρα στη Λιουμπλιάνα να επιμένει στο πολιτικό αφήγημα ότι το καλοκαίρι θα είναι στην εξουσία και συσχετίζοντας τo με το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί κάποιος παρά να αναρωτηθεί: αρμενίζουν στραβά στην Κουμουνδούρου ή είναι στραβός ο γιαλός;

Οι δημοσκοπήσεις έχουν σημασία για τις ευρωεκλογές που είναι και το τελευταίο χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ. Στις αυτοδιοικητικές κάλπες, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, φαίνεται να έχουμε ανεμογκάστρι. Αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ποια περιφέρεια θα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη Κυριακή. Ακόμη και στην Αττική, η καμπάνια της Ρένας Δούρου είναι θολή. Είναι και η τελευταία ελπίδα με δεδομένο την κεντρική σημασία που έχει η μάχη εκεί. Στον Δήμο Αθηναίων, πάλι, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης εξακολουθεί να μάχεται για να μπει στον δεύτερο γύρο. Ωστόσο, οι πρώτες εβδομάδες της καμπάνιας αναδεικνύουν τον υπαρκτό χαρακτήρα του ρεύματος Καμίνη αλλά και το αναπόφευκτο ξεκόλλημα του Αρη από τον Νικήτα στο στρατόπεδο της ΝΔ. Αν όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά ούτε στις ευρωεκλογές, το στόρι ζορίζει.

Με δεδομένες τις δημόσιες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για 35% – σωστά; Στην πραγματικότητα, οτιδήποτε κάτω από 32% θα είναι πρόβλημα. Δεν συζητάμε για σκορ κάτω από 30%. Η ρητορική τού φαβορί που προεξοφλεί στα λόγια τη νίκη και ετοιμάζεται για γύρο θριάμβου έχει τραβήξει την προσοχή από τη ΝΔ και έχει ρίξει τον προβολέα στην Κουμουνδούρου. Τι θα κάνουν αν δεν τους βγει; Η ζυγαριά μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας στον ΣΥΡΙΖΑ έχει κουνηθεί αρκετά τον τελευταίο καιρό. Είναι γεγονός ότι οι δε δεν έχουν διευκολύνει τους μεν στους χειρισμούς τους στο αυτοδιοικητικό τοπίο όπου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η στρατηγική της Κουμουνδούρου αυτοακυρώθηκε. Την ίδια ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπαγιδεύθηκε στις διπλές εκλογές του Μαΐου, κάτι που δεν ήταν υποχρεωμένος να κάνει. Και κάτι που αποφεύγει κανείς στην πολιτική. Πέραν των προφανών κινδύνων, δεν χρειάζεται να δηλώσει κανείς νικητής εκ των προτέρων γιατί συσπειρώνει τον αντίπαλο.  

Ολα αυτά, βέβαια, είναι η μουσική στο φόντο. Ο Τσίπρας παραμένει θριαμβευτής εν αναμονή έστω κι αν ακόμη και στο πλέον ευνοϊκό σενάριο – κατάρρευση της ΝΔ με αποτέλεσμα πρόωρες εκλογές – ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν επικεφαλής κυβέρνησης συνεργασίας. Με άλλα λόγια, δεν θα είχαμε να κάνουμε για νίκη με όρους 2004 στην περίπτωση της ΝΔ ή με όρους 2009 στην περίπτωση του ΠαΣοΚ. Η ρητορική είναι λοιπόν εκτός πραγματικότητας. Και πρόβλημα είναι ότι, εκτός από την απογείωση, υπάρχει και η προσγείωση. Εκεί φαίνονται οι πιλότοι. Μένει να φανεί, έτσι όπως πάμε, αν στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ αυτή θα είναι ομαλή ή όχι. Ούτως ή άλλως, οι επιβάτες καλό θα είναι να ξέρουν πού είναι οι ζώνες τους και πώς χρησιμοποιούνται.