[Στην ανάπαυλα] Καθαρή Δευτέρα του Οσκαριώτη

Απ’ όλες τις Καθαρές Δευτέρες, μόνο εκείνη που έβρεχε και δεν πέταξα αετό θυμάμαι. Για να καταλάβεις με τι άνθρωπο έχεις να κάνεις.

Βροχερή κι η φετινή αρχή της Σαρακοστής. Θ’ αφήσει πολλές μνήμες.

Ξημερώματα ήρθαν και τα Οσκαρ. Δεν ξέρω, μαζί με τον ταραμά η Ντε Τζενέρις, πώς να το κάνουμε, σου πέφτει λίγο περίεργα. Εβγαλε και κάτι φωτογραφίες selfie. Εβγαλε και κάτι πίτσες επί σκηνής να ντερλικώσουνε οι σταρ.

Οχι. Γέλιο δεν έβγαλε. Πιο νηστίσιμη γιορτή του σινεμά δεν έχω δει.

Κι αυτή η ζωγραφισμένη χαρά και ευτυχία σ’ όλα τα πρόσωπα. Φαίνεται, έχουν όλοι τον ίδιο μακιγιέρ. Αν και η Εμμανουέλα, που είναι και χιλιοταξιδεμένη, μου έλεγε πως είναι ένα ειδικό βάψιμο, το Νο 44, το αποκαλούμενο και «Η μάσκα του λάμπω».

Και κάπως μίζερα φέτος. Πέρυσι, θυμάμαι, παρέδωσε βραβείο μέχρι και η Πρώτη Κυρία. Η Μισέλ αυτοπροσώπως. Φέτος ένας Χάρισον Φορντ κι έξω από την πόρτα.

Εβλεπα όλα αυτά τα κόκκινα χαλιά (έβρεχε κι εκεί και μέχρι τελευταία στιγμή βγήκανε με τις σφουγγαρίστρες να μαζέψουνε τ’ απόνερα), τις τουαλέτες, τα χαμόγελα, τις συνεντεύξεις, αλλά καλλιτέχνες δεν έβλεπα. Πρόσωπα που στην οθόνη έχουν ένα ανάστημα, μια θερμοκρασία, ένα εκτόπισμα, εδώ στη γιορτή ένα τίποτα. Λες και μόλις πατήσουν το κόκκινο χαλί και μπουν στο Κόντακ ή πώς αλλιώς σκατά το λένε, γιατί άλλαξε και όνομα το θίατερ, μια τεράστια ρουφήχτρα ρουφάει και τους αφαιρεί τα πάντα, αφήνοντας μόνο κάτι λαμέ κοστούμια κι αστραφτερές τουαλέτες που καταλήγουν όλα σ’ ένα πανομοιότυπο, λαμπερό, κατεψυγμένο χαμόγελο που τίποτα δεν λέει.

Τι να πεις; Los  Angeles και στα ελληνικά Ελ Εϊ.  

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ που δεν κοιτάω την καμπούρα μας. Να καυτηριάσω την Αμερική με μάρανε. Βλέπεις, εδώ η πνευματικότητα και το ποιητικόν του βίου ξεχειλίζουν. Δεν θέλει πολύ. Αρκεί να δεις γκρο πλαν τον συνδικαλιστή γιατρό, τον επονομαζόμενο και Doctor Sindikala, να ζητάει το δίκιο του και θα καταλάβεις.

Ή αν θες καλύτερα δες το πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού. Μαγικό. Ή μάλλον Μαγική Εικών.

Τώρα όλο αυτό, αν το εισπράξεις με φόντο στο εσωτερικό την τρόικα και την Ουκρανία στο εξωτερικό, δεν έχεις να περιμένεις και πολλά απ’ τη ζωή.

Φύσει απαισιόδοξος άνθρωπος.

Απ’ όλες τις Καθαρές Δευτέρες, μόνο εκείνη που έβρεχε και δεν πέταξα αετό θυμάμαι. Εγώ έκλαιγα και χτυπιόμουνα που δεν θ’ αμόλαγα καλούμπα, ενώ η γιαγιά μου χαιρότανε και γλύκαινε που έβλεπε απάνω στης ελιάς το μαυράδι, στου ήλιου την ακτίνα να λάμπει το λάδι.

Ισως εκεί να βρίσκεται η ελπίδα. Σ’ αυτό το φως το ελληνικό και στον ήχο της γλώσσας, έστω κι από παντού διακορευμένης.

Κι αν «όπου και να ταξιδέψεις η Ελλάδα σε πληγώνει», ίσως υπάρχει ακόμα ένας «ουρανός που αιμορραγεί στα πεύκα εκεί (και) μας αθωώνει».

Καλή Σαρακοστή, Διονύση.