Ωτοβλεψίες

Λόγω εκτάκτων συνθηκών τo Saristra Festival έκανε την πρώτη εκτός Κεφαλονιάς εκδήλωσή του. Καλοπέρασαν οι ουκ ολίγοι που έσπευσαν στο Ρομάντσο για τη συναυλία αλληλεγγύης στους σεισμόπληκτους συμπατριώτες τους. Ηταν εκεί όλη η indy σκηνή της Αθήνας στους ρυθμούς της οποίας λικνίστηκαν παρεπιδημούντες Κεφαλονίτες, ευαίσθητοι Αθηναίοι αλλά και αρκετοί παθόντες που ήρθαν επί τούτου από τα ταρακουνημένα Βλαχάτα, έδρα του φεστιβάλ. Ο Εγκέλαδος θέλει δυνατά beat για να λουφάξει και απ’ ό,τι μαθαίνω οι Marsheaux, δύο κορίτσια από τη Θεσσαλονίκη, συνέβαλαν με μια εξαιρετικής πιστότητος synthpop αντισεισμική πρόταση.

«Πώς διαβάζουμε;» Είναι πολύ τολμηρό, κατά τη γνώμη μου, το αφιέρωμα του περιοδικού «Το Δέντρο». Αν το αποτολμήσετε, ετοιμαστείτε να δείτε τον εαυτό σας έτσι όπως δεν τον είχατε ποτέ φανταστεί. 
Η διατύπωση ότι «κάθε κείμενο εμφανίζεται για να παρερμηνευτεί» θα πάψει πια να αφορά μόνο τους άλλους και θα βάλει σε σλόου μόσιον την αυτόματη κίνησή μας προς το ράφι της βιβλιοθήκης. 
Μη σκιαχτείτε και μην αναβάλλετε για αύριο ό,τι θέλετε να διαβάσετε σήμερα. Οι αναλύσεις του Γιατρομανωλάκη, του Ιαν Μακ Γιούαν, του Μπένγιαμιν και οι συζητήσεις για την ακατανίκητη έλξη της παρανάγνωσης και της παραλογοτεχνίας καθαρίζουν τις προθέσεις μας και αθωώνουν τις όποιες ανεπάρκειές μας. 

Γιατί είναι καλύτερα να ξέρουμε ή έστω να συζητάμε για τα ιδιοτελή κίνητρα της αναγνωστικής τέρψης.

Ο θάνατος του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν από κοκτέιλ ουσιών δεν ανήκει μόνο στο αστυνομικό δελτίο και στο χολιγουντιανό μαρτυρολόγιο. Ο Τζέιμς Φράνκο, σύγχρονος ηθοποιός με λόγο και άποψη, προσπαθεί να εντοπίσει τις αιτίες που οδηγούν τους αρίστους των ομοτέχνων του στην αυτοκαταστροφή και (τι περίεργο;) μας παραπέμπει στην τεχνική του Λι Στράσμπεργκ και του μυθικού Actors Studio της 44ης οδού, στη δυτική πλευρά της Νέας Υόρκης. 
Αναζητήστε τη μακροσκελή του ανάλυση στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» για να καταλάβετε. 
Προσωπικά, πάντως, δεν βρίσκω εντελώς άστοχη την άποψη ότι, ορισμένως, είναι ολέθρια η επιστράτευση της «συγκινησιακής μνήμης» στο χτίσιμο του ρόλου και η επανέκθεση του ηθοποιού σε ανεπούλωτα ψυχικά τραύματα και σε εν ενεργεία πάθη. Η αντιπαραβολή του Μάρλον Μπράντο, της Μπέτι Ντέιβις, του Χοακίν Φίνιξ και του Χόφμαν με την προστατευμένη τεχνική τού Κάρι Γκραντ και του Ρόμπερτ Μίτσαμ ίσως να λέει περισσότερα. Τα παραπάνω τα έχει πει η ίδια η ζωή.