[Εμπιστευτικά] Χωρίς γυμναστές
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οι εκλογές στους δικηγορικούς συλλόγους ολόκληρης της χώρας είχαν πολλά και διαφορετικά αποτελέσματα. Αλλά ένα κοινό συμπέρασμα: σχεδόν παντού πάτωσαν οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αυτό οφείλεται στην πολιτική ιδιοσυγκρασία των δικηγόρων που δεν αντιλαμβάνονται ότι οι δίκες είναι σαν τα σκουπίδια της Δούρου. Αλλιώς τις κερδίζουν οι μνημονιακοί κι αλλιώς οι υπόλοιποι.
Αλλά δεν είναι μόνο οι δικηγόροι – οι οποίοι έχουν τουλάχιστον το ελαφρυντικό να διαθέτουν στις τάξεις τους μια κοτζάμ Ζωή Κωνσταντοπούλου…
Πριν από τους δικηγόρους, οι αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ πάτωσαν στο Τεχνικό Επιμελητήριο, στη ΓΣΕΕ, στη ΓΕΣΕΒΕ, στην ΑΔΕΔΥ και γενικώς σε όλες τις συνδικαλιστικές εκλογές που έχουν γίνει από το 2012 – με εξαίρεση την ΟΛΜΕ και τους γιατρούς του αείμνηστου ΕΟΠΥΥ όπου κατέγραψαν άνοδο…
Στη συντριπτική πλειονότητα των συνδικαλιστικών εκλογών της τελευταίας διετίας τις πρώτες θέσεις διατηρούν οι συνδικαλιστές που προέρχονται από τη ΝΔ ή την ευρύτερη Κεντροαριστερά.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Συνήθως κινείται με τα πρόσωπα που είχε την εποχή του 4%, πριν δηλαδή εκτοξευθεί στο 27% των τελευταίων εκλογών. Και πάνω-κάτω στα ίδια ποσοστά.
Αν μάλιστα δεν είχε επιστρατεύσει και μερικούς αμφιλεγόμενους συνδικαλιστές του βαθύτερου, παλαιότερου και χειρότερου ΠαΣοΚ, τίποτα δεν θα ξεχώριζε σε συνδικαλιστικό επίπεδο τον ΣΥΡΙΖΑ του 4% από τον σημερινό.
Ερώτηση κρίσεως. Τι σόι κόμμα του εργαζόμενου λαού είναι αυτό που πατώνει όπου οι εργαζόμενοι στήνουν κάλπη; Μυστήριο!..
Το οποίο όμως μπορεί να έχει μια πολύ απλή εξήγηση.
Οτι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διαθέτει, ούτε έχει αποκτήσει, τα χαρακτηριστικά μιας πλειοψηφικής παράταξης που εκφράζεται παντού και με κάθε ευκαιρία, αλλά αποτελεί ένα (καθόλου ευκαταφρόνητο) όχημα πολιτικής διαμαρτυρίας, αντίδρασης ή αμφισβήτησης.
Να δεχτώ ότι η εξήγηση αυτή κινείται ακόμη στα όρια της υπόθεσης.
Η οποία καλείται να διαψευστεί ή να επαληθευθεί στις κάλπες του Μαΐου. Εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να επιβεβαιώσει και τη δύναμη ενός κόμματος διαμαρτυρίας στην κάλπη των ευρωεκλογών και την αδυναμία του ως ευρύτερη πολιτική παράταξη στις κάλπες των περιφερειών και των δήμων.
Προφανώς θα περιμένουμε να δούμε.
Αλλά η προφανής αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να οργανώσει και να εκφράσει μια εργασιακή πλειοψηφία έστω και σε συνδικαλιστικό επίπεδο εξηγεί και την αδυναμία του να οργανώσει ένα αποτελεσματικό «κίνημα ανατροπής» της κυβέρνησης «από τα κάτω».
Ετσι η πολυτραγουδημένη «ανατροπή» κυκλοφορεί έως τώρα μόνο στις αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, στις συνεντεύξεις του Τσίπρα και σε κάτι αριστερές ιστοσελίδες.
Κάτι σαν τελετουργικό αγωνιστικής γυμναστικής.
Χωρίς θεατές. Αλλά και χωρίς γυμναστές.
Google news
