[Διαστάσεις] Η κοινοτοπία του κακού

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν πρέπει να είναι πολύ στενοχωρημένος που ο Μιχαλολιάκος εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή. Ο ρώσος καθηγητής, που ήρθε στην επικαιρότητα αυτές τις ημέρες καθώς είναι ο εμπνευστής της Ευρωασιατικής Ενωσης στην οποία θέλει ο Πούτιν να εντάξει σώνει και καλά την Ουκρανία, έστειλε τον περασμένο Νοέμβριο επιστολή στον αρχηγό της Χρυσής Αυγής με την οποία τον συνέχαιρε για τις γεωπολιτικές προσεγγίσεις του κόμματός του και του ζητούσε να ανοίξει ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ της ΧΑ και του think tank που έχει ιδρύσει ο Ντούγκιν στη Μόσχα. Με τον αρχηγό στη φυλακή, τέτοιες φιλόδοξες συνεργασίες όσο να ‘ναι δυσκολεύουν.

Αυτό, όμως, φαίνεται να είναι το μικρότερο κακό για τους έλληνες νεοναζί. Χάρις στη συστηματική δουλειά δύο ανακριτριών, της Ιωάννας Κλάπα και της Μαρίας Δημητροπούλου, αποκαλύπτεται πλέον ανάγλυφα το ποιόν και η δράση ολόκληρης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Χρυσής Αυγής. Οι δεκάδες καταθέσεις που έχουν συγκεντρωθεί, μαζί με ένα τεράστιο υλικό από βίντεο και φωτογραφίες, θα χρησιμοποιηθούν για να απαγγελθούν νέες κατηγορίες εναντίον των προφυλακισμένων όσο και εκείνων που κυκλοφορούν ελεύθεροι. Με αυτά τα δεδομένα, ο Αρειος Πάγος δύσκολα θα εγκρίνει τη συμμετοχή στις εκλογές αυτού του κόμματος, αλλά και όποιου διάδοχου σχήματος πλαισιώνεται από τα ίδια πρόσωπα.

Ηδη φαίνονται τα αποτελέσματα όλης αυτής της δουλειάς στις δημοσκοπήσεις: η Χρυσή Αυγή εμφανίζει μια (μικρή) πτώση και το άστρο του Κασιδιάρη άρχισε να ξεθωριάζει. Ακόμη και οι πιο αφελείς αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι δεν τους τιμά να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για το Μνημόνιο υποστηρίζοντας ρατσιστές και δολοφόνους. Αυτή η πορεία είναι αναντίστρεπτη; Οχι. Εάν γίνουν λάθος χειρισμοί ή εάν επιδιωχθούν κομματικά οφέλη από αυτές τις διώξεις, εύκολα μπορούν οι χρυσαυγίτες να φορέσουν το φωτοστέφανο του μάρτυρα. Είναι το έργο των ανακριτριών αρκετό; Ούτε. Ακόμη κι αν αποδειχθεί ότι η Χρυσή Αυγή είναι ουσιαστικά μια εγκληματική οργάνωση, και τα στελέχη της καταδικαστούν γι’ αυτό, ο ιός δεν θα έχει ξεριζωθεί από την ελληνική κοινωνία.

Στο προχθεσινό διαφωτιστικό του άρθρο στα «ΝΕΑ», ο Παύλος Τσίμας αναφέρεται σε μια σκηνή στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου, όπου παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού έτρεχαν, κυνηγιόνταν, έπαιζαν και ξαφνικά σταματούσαν και φώναζαν ρυθμικά: «Αίμα-τιμή-Χρυσή Αυγή!». Αν στα παιδιά αυτά οι δάσκαλοί τους δεν εξηγήσουν πόσο φρικτό και αποτρόπαιο είναι αυτό που φωνάζουν, η απειλή της ελληνικής «κοινοτοπίας του κακού» θα είναι πάντα ζωντανή, όσες καταδίκες κι αν εκδοθούν, όσες απαγορεύσεις κι αν αποφασιστούν.

Οσο για τον Ντούγκιν, μίλησε τον περασμένο Απρίλιο σε μια εκδήλωση του Παντείου Πανεπιστημίου στην Πλάκα. Το θέμα ήταν «η γεωπολιτική της Ρωσίας» και οι οργανωτές τον παρουσίασαν ως «διεθνούς εμβέλειας θεωρητικό». Ηταν επτά μήνες πριν συγχαρεί τον Μιχαλολιάκο.