Από όποια άποψη κι αν το προσεγγίζει κανείς, το Κυπριακό χρειάζεται να λυθεί το ταχύτερο. Είτε πρόκειται για την επιβίωση της Κύπρου ως ανεξάρτητου κράτους - μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης που απειλείται με οριστική διχοτόμηση είτε πρόκειται για το ειρηνικό μέλλον του νησιού. Είτε πρόκειται για τον παραμερισμό ενός σοβαρότατου εμποδίου στην εξομάλυνση των σχέσεων Ελλάδας - Τουρκίας είτε πρόκειται για την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου πλούτου της Κύπρου προς όφελος όλων των κατοίκων της, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, σε μια περίοδο οξύτατων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων.
Δυστυχώς, όλοι αυτοί οι παράγοντες δεν συνυπολογίζονται από όσους ασκούν ισοπεδωτική κριτική στην επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ προδικάζοντας το αρνητικό τους αποτέλεσμα.
Εχοντας ασχοληθεί με το Κυπριακό εδώ και πολλές δεκαετίες από τη θέση και του μέλους της Διεθνούς Επιτροπής Αλληλεγγύης με τον Κυπριακό Λαό, πιστεύω ακράδαντα στην ικανότητα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων να συνυπάρξουν ειρηνικά στην κοινή πατρίδα τους με όρους συνανάπτυξης και κοινής ασφάλειας προς όφελος της ειρήνης στην ταραγμένη και έντονα στρατιωτικοποιημένη Ανατολική Μεσόγειο.
Είναι ενδιαφέρον ότι οι έννοιες αυτές απουσιάζουν από το λεξιλόγιο κάποιων, μεταξύ των οποίων και πανεπιστημιακοί που εμφανίζονται ως «ειδικοί» περί το Κυπριακό παραβλέποντας το γεγονός ότι από την ίδρυσή της, το 1960, η Κυπριακή Δημοκρατία είχε δικοινοτικό χαρακτήρα, αφού η τουρκοκυπριακή κοινότητα συμμετείχε εξ αρχής ως συστατική οντότητα και όχι ως μειονότητα.
Εναντιώνονται σε λύση δικοινοτικής - διζωνικής ομοσπονδίας, την οποία ας υπενθυμιστεί ότι είχε αποδεχθεί ο πρόεδρος Μακάριος από το 1977 (τρία χρόνια μετά την τραγωδία του 1974) και ο διάδοχός του Σπύρος Κυπριανού από το 1979 με τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου (High Level Agreements), που είχαν υπογράψει με τον τότε ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας Ραούφ Ντενκτάς. Οι συμφωνίες εκείνες έχουν ενσωματωθεί σε όλα τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ας το θυμόμαστε αυτό, αφού ζητούμε επιμόνως (και σωστά) την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ για το Κυπριακό, τις οποίες δεν μπορούμε να επικαλούμαστε επιλεκτικά.  Και επειδή μπορεί να πει κανείς οτιδήποτε, να γνωρίζουμε ότι άλλος ήταν ο ΟΗΕ το 1974 κι άλλος είναι μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου το 1989-90. Τα ψηφίσματα είναι σχεδόν πανομοιότυπα, είτε εγκρίθηκαν με τη συμμετοχή της ΕΣΣΔ είτε μετά τη διάλυσή της, το 1991.
Επιπλέον, υπάρχουν ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέρ της δικοινοτικής - διζωνικής ομοσπονδίας και στη βάση αυτή διαπραγματεύθηκε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος με τον Ραούφ Ντενκτάς είτε ως ειδικός διαπραγματευτής εκ μέρους του Μακαρίου είτε ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 2004.
Ας αποφύγουμε, λοιπόν, τις επικίνδυνες απλουστεύσεις και τους στρουθοκαμηλισμούς και ας στηρίξουμε τη διαπραγμάτευση, όπως κάνει το ΑΚΕΛ στην Κύπρο και όπως κάνουν και άλλες προοδευτικές δυνάμεις, που υπερβαίνουν αντιπολιτευτικές σκοπιμότητες κινούμενες με αίσθημα ευθύνης έναντι της μεγάλης υπόθεσης της Κύπρου, συμπορευόμενες και με αντίστοιχες τουρκοκυπριακές δυνάμεις που έχουν αγωνιστεί κατά της τουρκικής κατοχής διεκδικώντας την επανένωση του νησιού και τη δημιουργία μιας δημοκρατικής ανεξάρτητης και αποστρατιωτικοποιημένης Κύπρου.
Τονίζω το «αποστρατιωτικοποιημένης» διότι κάποιοι υπερπατριώτες στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν μιλούν καθόλου για το ζήτημα αυτό, επειδή θέλουν στην Κύπρο το ΝΑΤΟ. Πρέπει να τονισθεί ότι, έχοντας ψηφίσει στη Βουλή της Κύπρου υπέρ της ένταξης στον λεγόμενο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, μαζί ο ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ είχαν στο παρελθόν ζητήσει  από τον Δημήτρη Χριστόφια να εφαρμόσει την απόφαση.
Ο Πάνος Τριγάζης, συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος της Διεθνούς Επιτροπής για την Αλληλεγγύη με τον Κυπριακό Λαό
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από