[ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ] Τοσκάνη ή προβηγκια;

Δύο περιοχές στην Ευρώπη, η Προβηγκία στη Nοτιοανατολική Γαλλία και η Τοσκάνη στα βόρεια της Ιταλίας, ήταν ανέκαθεν εμβληματικοί προορισμοί για επισκέπτες από όλον τον κόσμο. Συνδυάζουν τοπία με εναλλαγές που μαγεύουν,  πλούσια γαστρονομική παράδοση, πολιτισμικούς θησαυρούς και δραστηριότητες για όλα τα γούστα.

Τοσκάνη: Λόφοι που χάνονται στον ορίζοντα, ελαιώνες και αμπελώνες παντού, κυπαρίσσια που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα σιτάρια – τα τοπία της Τοσκάνης είναι μοναδικά, σαν έργα τέχνης. Αυτά ενέπνευσαν τον  σπουδαίο ζωγράφο του 14ου αιώνα Αμπρότζιο Λορεντσέτι που ανέδειξε μέσα από τα έργα του τις φυσικές ομορφιές αυτής της ιταλικής περιφέρειας. Μετά τον Μαύρο Θάνατο, την πανούκλα, που χτύπησε την Τοσκάνη το 1348, οι  πλούσιοι που είχαν επιζήσει μετακινήθηκαν προς τα περίχωρα. Εμποροι και τραπεζίτες άλλαξαν επαγγελματικό προσανατολισμό και στράφηκαν στην εκμετάλλευση της γης. Στα κτήματα που καλλιεργούσαν έχτισαν επαύλεις που αναβάθμισαν την αισθητική στην περιοχή. Οι φυσικές ομορφιές της Βαλ ντ’ Ορσια, η οποία εκτείνεται από τους λόφους νότια της Σιένας έως το όρος Αμιάτα, ενέπνευσε πολλούς ζωγράφους της Σχολής της Σιένας να αποτυπώσουν την περιοχή στα έργα τους. Αλλωστε η UNESCO την ανακήρυξε το 2004 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η Τοσκάνη έχει και την άγρια και τη ρομαντική της πλευρά. Νότια, απλώνεται η περιοχή Γκαρφαγκνάνα, το «μαγεμένο δάσος» για τους αρχαίους Ετρούσκους, με τα ορμητικά της ρεύματα, τις οξιές και τις καστανιές της. Λίγοι τουρίστες καταφέρνουν να φτάσουν στην κοιλάδα Κασεντίνο, απ’ όπου ξεκινάει ο ποταμός Αρνος, με τα πυκνά δάση, τα λιβάδια και τις ψηλές βουνοκορφές. Μάλιστα, το πιο πρώιμο έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι αναπαριστά ένα τοπίο στην κοιλάδα του Αρνου.

Προβηγκία: μπορεί να μη θυμίζει τόσο τοπίο βγαλμένο από έργο τέχνης, όπως η Τοσκάνη, αλλά προσφέρεται για απόλυτη χαλάρωση και ηρεμία. Ελαιώνες, εντυπωσιακές πεδιάδες με λεβάντες και αμπελώνες είναι μερικά από αυτά που θα απολαύσει κάποιος όταν επισκεφθεί την ηλιόλουστη περιοχή. Δεν θα πρέπει, επίσης, να παραλείψει να γευτεί ένα ποτήρι τοπικό κρασί στο φως των αστεριών. Η ζωή εκεί έχει μια γλύκα.

Υπάρχουν και μέρη άγριας ομορφιάς. Το Λιμπερόν, για παράδειγμα,  βρίσκεται σε υψόμετρο 1.256 και η ζωή των κατοίκων του χωριού γίνεται πολύ δύσκολη όταν η περιοχή πλήττεται από έντονα καιρικά φαινόμενα. Στους πρόποδες των οροσειρών Εστερέλ και Μορές μπορεί κάποιος να απολαύσει ήρεμες στιγμές κοντά στη θάλασσα, ενώ όσο ανεβαίνει σε μεγαλύτερo υψόμετρο πρέπει να είναι προετοιμασμένος για πιο σκληρές συνθήκες.

Βορειότερα, τα δάση, τα φαράγγια και οι απότομοι δρόμοι είναι τα χαρακτηριστικά της περιφέρειας Βαρ με τα γραφικά χωριά της, όπως το Τουρτούρ, το Σατό Ντουμπλ και το Μπαργκεμόν. Ακόμη ψηλότερα, οι περιοχές Αλπ ντε Οτ Προβάνς και Μοντάν ντε Λουρ ενδείκνυνται για να απολαύσει κανείς τη φύση, σε αντίθεση με το κοσμοπολίτικο Σεν Τροπέ στην Κυανή Ακτή. Δυτικότερα, βρίσκεται το Μον Βεντού, γνωστό από τον Ποδηλατικό Γύρο της Γαλλίας.

Τοσκάνη: Η περιοχή είναι σημαντικό κέντρο πολιτιστικής κληρονομιάς από τον 7ο αιώνα π.Χ. που εγκαταστάθηκαν οι Ετρούσκοι. Ηδη από το 1100 μ.Χ. η Πίζα ήταν η «πόλη των θαυμάτων»: ο Νικολά Πισάνο επαναπροσδιόρισε εδώ τη γλυπτική ενώ ο μαθηματικός Λεονάρντο Φιμπονάτσι έφερε για πρώτη φορά στην Ευρώπη τους αραβικούς αριθμούς, την ίδια εποχή που καθεδρικοί ναοί άρχισαν να χτίζονται στην πόλη.

Οι τραπεζίτες κάτοικοι της περιοχής έχτισαν τη Σιένα, την ομορφότερη ίσως πόλη της Τοσκάνης, και δημιούργησαν έναν ιδιαίτερο πολιτισμό που καθιέρωσε -μεταξύ άλλων – το 1283 και το θρυλικό Πάλιο, ιπποδρομία που πραγματοποιείται δύο φορές τον χρόνο έως και σήμερα.

 Η Φλωρεντία ήταν τον 14ο αιώνα το κέντρο της πολιτιστικής άνθησης για ολόκληρη την Ευρώπη και ανέδειξε σπουδαίους δημιουργούς. Αριστουργήματα όπως «Οι πύλες του Παραδείσου» του Γκιμπέρτι στο Βαπτιστήριο και ο τρούλος στον καθεδρικό ναό της πόλης που κατασκεύασε ο Μπρουνελέσκι είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της καλλιτεχνικής έκρηξης. Επίσης οι Μέδικοι, η πλουσιότερη τότε οικογένεια της Ευρώπης, ως προστάτες της τέχνης, χρηματοδοτούσαν καλλιτέχνες όπως τον Μιχαήλ Αγγελο.

Προβηγκία: Μπορεί η Τοσκάνη να φημίζεται για την Αναγέννηση, η Προβηγκία όμως έχει όλα τα υπόλοιπα – ζεστασιά, φως, ελιές, αμπέλια και μία αίσθηση, όπως έγραφε ο Τζέιμς Πόουπ Χενέσι, ότι η περιοχή έχει «κατοικηθεί και ξανακατοικηθεί για πολλούς αιώνες». Στο Εθνικό Πάρκο του Μερκαντούρ, χιλιάδες βραχογραφίες που δημιουργήθηκαν την Εποχή του Χαλκού εντυπωσιάζουν μέχρι και σήμερα τους επισκέπτες.

 Κατά τον 14ο αιώνα, παρότι οι πάπες έκαναν την Αβινιόν κέντρο της χριστιανοσύνης, υπήρχε μεγάλη χαλάρωση των ηθών. Στο επιβλητικό γοτθικό Παπικό Παλάτι, για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Πετράρχη, «οι ιερόδουλες δεν έλειπαν από τα κρεβάτια των παπών». Στην κοινότητα Λε Μπο Ντε Προβάνς, το επιβλητικό παλάτι Σατό ντε Μπο, χτισμένο πάνω σε βράχο, είναι μέχρι και σήμερα σύμβολο εξουσίας. Τα εκπληκτικά κιστερκιανά αβαεία του Σενάνκ, Σιλβακάν και Θορονέ υποδεικνύουν ότι δεν ήταν όλοι οι μεσαιωνικοί και αναγεννησιακοί κληρικοί και θύματα των παθών τους.

Από όλους τους καλλιτέχνες που ξετύλιξαν το ταλέντο τους στην Προβηγκία, μόνο ο Πολ Σεζάν ήταν ντόπιος. Βέβαια και η προσφορά άλλων, όπως του Βαν Γκογκ και του Πικάσο, ήταν σημαντική.

Τοσκάνη: Η  κουζίνα της είναι σχετικά απλή και ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρουσα. Και πολύ διάσημη. Χρησιμοποιεί μερικά από τα γευστικότερα υλικά στον κόσμο όπως οι τρούφες ενώ είναι  περίφημο και το ελαιόλαδο της περιοχής.

Τα θαλασσινά είναι όλα φρέσκα και προέρχονται από το Τυρρηνικό πέλαγος. Ξεχωρίζει το πεντανόστιμο κατσιούτσο α λα λιβορνές (στιφάδο θαλασσινών) που μπορεί κάλλιστα να αναμετρηθεί με την μπουγιαμπέσα της Προβηγκίας. Επίσης, στην τοπική κουζίνα πρωταγωνιστούν το προσούτο από μια συγκεκριμένη ράτσα  χοίρων της Σιένας (τσίντα σενές) και η παχιά αλλά τρυφερή μπριζόλα, μπιστέκα α λα φιορεντίνα, από την ιταλική ράτσα βοοειδών, την κιανίνα. Το κόκκινο κρασί της Τοσκάνης είναι ένα από τα πιο φημισμένα σε όλον τον κόσμο. Ξεχωρίζουν, το Μπρουνέλο ντι Μονταλτσίνο, το Κιάντι Κλάσικο και το Νόμπιλε ντι Μοντεπουλτσιάνο για τις μοναδικές τους γεύσεις.

Προβηγκία: Ολη η περιοχή χαρακτηρίζεται από μια τεράστια γευστική ποικιλομορφία. Πρωταγωνιστούν τα τοπικά λουκάνικα, τα σοσισόν (συνήθως χοιρινά) και τα διαφορετικά είδη ψαριών (η μπουγιαμπέσα θεωρείται η σπεσιαλιτέ της περιοχής). Υπάρχει, επίσης, μεγάλη ποικιλία ελαιολάδου και τυριών, όπως το μπανόν που φτιάχνεται από κατσικίσιο γάλα και τυλίγεται σε φύλλα κάστανου, αφού πρώτα βραχεί λίγο με «νερό της ζωής» (γαλλικό φρουτώδες κονιάκ).

Το ροζέ κρασί της Προβηγκίας είναι διάσημο, ενώ το λευκό κρασί της περιοχής Κασί και το κόκκινο της Μπαντόλ είναι ιδανικά για να συνοδεύουν ψάρι και κρέας.

Τοσκάνη: Ιδανικός προορισμός για όσους αγαπούν την πεζοπορία. Ο Δρόμος των Φράγκων περνάει μέσα από την Τοσκάνη και είναι μία κλασική, αρχαία διαδρομή προσκυνήματος που ξεκινάει από το Καντέρμπουρι της Αγγλίας και καταλήγει στη Ρώμη.

Ο επισκέπτης μπορεί, επίσης, να κάνει ιππασία μαζί με τους Μπουτέρι, τους τελευταίους καουμπόηδες της Ιταλίας στο Εθνικό Πάρκο Μαρέμα. Αθλήματα στην κοιλάδα Γκαρφαγκνάνα, όπως κανόε καγιάκ και ποδηλασία στο βουνό, έχουν την τιμητική τους.

Επίσης, ο επισκέπτης μπορεί να βιώσει το απόλυτο γαστρονομικό ταξίδι κάνοντας μαθήματα μαγειρικής με έμπειρους σεφ.

Προβηγκία: Θεωρείται η καλύτερη «παιδική χαρά» της Ευρώπης και προσφέρει στον επισκέπτη μοναδικές περιπέτειες. Επίκεντρο της δράσης, το φαράγγι Βερντόν, αλλιώς γνωστό και ως το «Γκραν Κάνιον της Ευρώπης», που ενδείκνυται για ράφτινγκ, ορειβασία, κανόε καγιάκ, ποδήλατο βουνού και πεζοπορία.