[Εμπιστευτικά] Αμαρτωλό τρίγωνο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να ψηφίζουν οι νόμιμοι μετανάστες στις δημοτικές εκλογές. Θα το θεωρούσα και ιδιαιτέρως θετικό αν βοηθούσε την ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία.
Αντιλαμβάνομαι όμως ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε τον σχετικό νόμο αντισυνταγματικό.
Κι επειδή προσωπικά δεν έχω καμία διάθεση να καταργήσουμε το Σύνταγμα ούτε το δικαστήριο που ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων, δεν βλέπω άλλο δρόμο: είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, ο νόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί ως έχει.
Ενδεχομένως υπάρχει η λύση να αλλάξουμε το Σύνταγμα αλλά δεν μου φαίνεται να προλαβαίνουμε έως τις 18 Μαΐου.
Από εκεί και πέρα, δεν καταλαβαίνω τις υστερίες.
Η Ελλάδα δεν θα γίνει ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο φιλόξενη χώρα αν στις 18 Μαΐου ψηφίσουν ή δεν ψηφίσουν δωδεκάμισι χιλιάδες άνθρωποι – διότι για τόσους μιλάμε.
Τις υστερίες αλλά και τις γελοιότητες.
Διότι θεωρώ απολύτως γελοίο να εγείρεται θέμα δημοκρατίας ή όποια άλλη συναφής παρλαπίπα αν ο πρώτος γύρος των δημοτικών εκλογών γίνει στις 18 και όχι στις 25 Μαΐου.
Στο κάτω κάτω της γραφής την ημερομηνία των εκλογών δεν την κατέβασε ο Μωυσής από το όρος Σινά. Μπορεί να οριστεί με νόμο και να αλλάξει με άλλο νόμο χωρίς απαραιτήτως να ξανανοίξει και η Μακρόνησος.
Τις υστερίες, τις γελοιότητες αλλά και τις υποκρισίες.
Διότι θεωρώ απολύτως υποκριτικό να ελέγχουν ακόμη και σοβαροί άνθρωποι την αλλαγή του τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών όχι απαραιτήτως επειδή διαφωνούν με τη νέα διαδικασία αλλά επειδή θεωρούν ότι κρύβει «σκοπιμότητες» – παρ’ όλο που μάλλον δεν συμφωνούν μεταξύ τους ποιες ακριβώς σκοπιμότητες κρύβει…
Συγγνώμη αλλά υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις χωρίς σκοπιμότητες;
Ακόμη κι όταν η κυβέρνηση λέει ότι θα μοιράσει μέρος από το πλεόνασμα σε χαμηλοσυνταξιούχους, κάποιες σκοπιμότητες δεν υπηρετεί;
Είναι αυτός λόγος να μην πάρουν τα λεφτά οι χαμηλοσυνταξιούχοι ή να διαφωνήσουμε με τη μοιρασιά;
Το αποτέλεσμα είναι ότι αντί να κουβεντιάσουμε σοβαρά τα θετικά και τα αρνητικά του νέου τρόπου εκλογής των ευρωβουλευτών (και μεταξύ μας, άκουσα σοβαρά επιχειρήματα υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης) καθόμαστε και συζητάμε αν, πώς και ποιον βολεύει ή δεν βολεύει.
Με άλλα λόγια, η υποψία της σκοπιμότητας μάς παραδίδει έρμαιους στη λογική της!
Κάτι τέτοια όμως δείχνουν δυστυχώς τα όρια και το μέτρο του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα.
Οπου, όπως φαίνεται, τίποτα τελικά δεν μπορεί να συζητηθεί έξω από το τρίγωνο της υστερίας, της γελοιότητας και της υποκρισίας.
Κι αυτό να δείτε πόσο «αμαρτωλό τρίγωνο» είναι!
Google news
