[Στην ανάπαυλα] Απόλλων ο Στρουμφάκιος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Πρώτα είπανε πως τον βρήκανε στη θάλασσα, στα εκατό μέτρα βάθος. Ενας ψαράς στη Λωρίδα της Γάζας τον πέρασε για απανθρακωμένο πτώμα.
Μετά έφερε φίλους του και το ανέλκυσαν. Εφεραν πάλι στο φως τον ίδιο τον Θεό του. Απόλλων, θεός φωτός και μουσικής, και μάντης Πύθιος, και Διονυσιοδότης.
Κατόπιν πήραν τα μέλη του και κάναν την αγορά έναν γύρο να δουν αν είναι από χρυσό. Κάθε αδελφός έκοβε κι από ‘να δαχτυλάκι. Τζίφος. Χαλκός εστί το εύρημα.
Τότε κατέφυγαν σε πιο τεχνολογικά μέσα. Τον βγάλανε στο eBay να ξεπουλήσουν όσο όσο. Τιμή εκκίνησης 500.000 ευρώ ο Μουσηγέτης. Ούτε για μίζα δεν τα παίρνεις.
Ωσπου το πήρε πρέφα η Χαμάς, το κατάσχεσε, το πήρε, το ‘χωσε κάπου και πάει το άγαλμα. Πάπου. Εμεινε μόνο μια θολή φωτογραφία με το εφηβικό γυμνό σώμα ξαπλωμένο σε ιερά σινδόνη σταμπαρισμένη με πολλά στρουμφάκια. Αυτός που αξιώθηκε επικλήσεις κι επικλήσεις. Δήλιος Σπόνδιος, Πύθιος, Λύκιος, Αγραίος, Γεννήτωρ, Εναγώνιος, Ηλιος, τώρα και Στρουμφάκιος.
Και όμως, υπάρχει κάτι στη στάση και στο όλο ύφος που σε διαπερνά όσο το κοιτάζεις. Κάτι γαλήνιο, ιαματικό, που σε παρηγορεί και σε αίρει λίγο πιο πάνω απ’ το έδαφος της πραγματικότητας, σε έναν χώρο που είχα να βρεθώ από παιδί όταν η ποίηση δεν ήταν μόνο στα βιβλία αλλά κυκλοφορούσε γυμνή κι αμόλυντη στον κόσμο.
Εχω δυσκολία πια και να μιλήσω. Βλέπεις οι πιο πολλοί σου λένε «έχουμε κατοχή», «έχουμε κατοχή». Είδατε εσείς κανένα γκαζοζέν, καμία εκτέλεση ομαδική στο Σκοπευτήριο που μου διέφυγε;
Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές αισθάνομαι υπό κατοχήν. Υπό κατοχήν βαθύτατης απελπισίας. Αυτό εννοούν; Μπορεί. Αν και δεν τους έχω άξιους για τέτοιες συναισθηματικές πολυτέλειες. Κι εγώ που νόμιζα πως κάποτε θα ανασύρουν τις ψυχές μας από τα εκατό τα μέτρα βάθος που τα τελευταία χρόνια μουλιάζουν στον βυθό.
Μπα. Καλύτερα έτσι. Ποιος ξέρει πόσα δάχτυλα θα μας κόψουν να δουν αν αξίζει τίποτα το «πράμα», σε τι σεντόνια με στρουμφάκια θα μας τυλίξουν, σε ποια υπόγεια, ποιας Χαμάς θα μας καταχωνιάσουν.
Πάλι θα καταφύγω στο καταφύγιο της ποίησης. Αδύναμος άνθρωπος, τι θες να κάνω. Απ’ τον Καβάφη στον Σεφέρη, κι απ’ τα Βούρλα στην Αλεξάνδρεια έκανα παιδί πολλά ταξίδια με το καΐκι του πατέρα μου. Μιλώντας σήμερα για τ’ αγάλματα λέω πως…
«Τα συντρίμμια
δεν είναι εκείνα· εσύ ‘σαι το ρημάδι·
σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά
στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις
των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου·
μιλούν για περιστατικά που θα ήθελες να μην υπάρχουν
ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου,
κι αυτό είναι δύσκολο…
δεν είναι εκείνα· εσύ ‘σαι το ρημάδι·
σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά
στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις
των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου·
μιλούν για περιστατικά που θα ήθελες να μην υπάρχουν
ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου,
κι αυτό είναι δύσκολο…
… γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς. Τ’ αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα».
είμαστε εμείς. Τ’ αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα».
Κι ύστερα πάλι ξανάρχεται ένα αεράκι απ’ την Κορνίς να με παρηγορήσει.
«Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των·
και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά».
γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των·
και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά».
Google news
