[Αγιογραφίες] Διαδρομές

ΚΑΠΟΙΑ πράγματα είναι τα ίδια στο Κυπριακό. Αλλά και κάποια αλλάζουν.

ΑΣ πούμε – για να αρχίσουμε από τα ίδια – ο Νίκος Αναστασιάδης ήρθε στην Αθήνα, παραμονές σημαντικών εξελίξεων στο νησί. Είναι κάτι που γινόταν πάντα με τους προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο, από το 2004 και μετά, η Ελλάδα δεν έχει το ίδιο βάρος στη διαδικασία κι ας παραμένει, βέβαια, εγγυήτρια δύναμη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είναι η έμμεση συνέπεια του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν. Αυτό καταψηφίστηκε από τον κυπριακό λαό αλλά η προσφυγή στη βάση άλλαξε για πάντα τη δυναμική.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ να πούμε τι άλλο έχει αλλάξει. Εχει αλλάξει κάτι σημαντικό στον διεθνή παράγοντα. Οι Εγγλέζοι – μόνιμοι μαριονετίστες στο Κυπριακό – έχουν αποτραβηχτεί. Και στην πρώτη γραμμή ως επισπεύδοντες για λύση είναι οι Αμερικανοί, που έχουν επιστρέψει εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό οι διπλωματικοί παρατηρητές το ξέρουν από πέρσι το καλοκαίρι. Δεν είναι η έλευση της αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών στην αρχή της περασμένης εβδομάδας που το φανερώνει. Οι Αμερικανοί έχουν επανέλθει στην περιοχή λόγω των εξελίξεων στα ενεργειακά αλλά και της εγγραφής της Κύπρου σε ένα νοητό τρίγωνο Ισραήλ – Τουρκίας – Ιράν, όπου οι ισορροπίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Υστερα είναι η μικροσυγκυρία. Μια Κύπρος αδυνατισμένη από την κρίση και τραυματισμένη από όσα έγιναν πέρσι. Μια Τουρκία όπου ο Ερντογάν – που δεν ήταν εμπόδιο στη λύση του Κυπριακού – φαίνεται να βρίσκεται στο λυκόφως. Αυτό που επίσης μπορεί να αλλάξει είναι ένα πρόσωπο που εξοργίζει το κυπριακό πολιτικό προσωπικό: ο αυστραλός μεσολαβητής του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ.

ΤΙ δεν έχει αλλάξει; Το Σχέδιο Ανάν, έστω κι αν το κουνουπίδι βαφτίζεται κρεμμύδι και αν στους Κυπρίους προσφέρεται ως δέλεαρ η Αμμόχωστος. Οποιαδήποτε λύση θα κινηθεί στις βασικές γραμμές του, αφού είναι ένα έτοιμο πακέτο διευθετήσεων που βοηθάει να ξεπεραστεί η διαπραγμάτευση – σαλιγκάρι με τους Τουρκοκυπρίους. Εκεί κόλλησε, άλλωστε, και η προεδρία Χριστόφια πριν από την έκρηξη στο Μαρί και τη διάλυση του τραπεζικού συστήματος της Μεγαλονήσου.

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ένας έμπειρος παίκτης ο οποίος δικαιώνει τη βασική παραδοχή που λέει ότι από το Προεδρικό Μέγαρο θα περάσουν όλοι οι πρωτοκλασάτοι πολιτικοί της γενιάς του και ότι μπροστά από όλους θα περάσει η λύση του Κυπριακού. Είχε το θάρρος να ψηφίσει Ναι στο Ανάν το 2004. Αυτό κάνει πιο εύκολη τη θέση του στη διαπραγμάτευση. Αυτό όμως που θα μπορούσε να την κάνει ευκολότερη – και είναι κάτι που έχει αλλάξει – είναι ο συσχετισμός δυνάμεων. Το ΔΗΚΟ, πιστό στην κληρονομιά του Τάσσου Παπαδόπουλου, οδηγείται σε έξοδο από την κυβέρνηση. Αλλά το ΑΚΕΛ, σταθερά προσανατολισμένο υπέρ της λύσης, μαζί με τον ΔΗΣΥ του Αναστασιάδη μπορούν να περάσουν τη λύση. Κάτι που οδηγεί σε ένα ερώτημα: θα πάμε πάλι σε δημοψήφισμα; Και με τι προϋποθέσεις;

ΓΙΑ άλλη μια φορά ο δρόμος προς λύση του Κυπριακού φαίνεται μακρύς και δύσκολος.