[Ιστορίες] Φωνάζουμε τώρα

Τα τελευταία επτά χρόνια έχουν περάσει το κατώφλι της οργάνωσης Γυναίκες υπέρ των Αφγανών Γυναικών στην Καμπούλ κοντά 10.000 γυναίκες. Εννέα στις 10 είχαν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Είχαν βιαστεί, πουληθεί, κακοποιηθεί, αφεθεί να λιμοκτονήσουν, ακρωτηριασθεί – κατά κύριο λόγο στα χέρια κάποιου ή και πολλών μελών της οικογένειάς τους.  

Μία από αυτές ήταν η 16χρονη Ναζίμπα που κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον πατέρα της. Μια άλλη, η 15χρονη Σαχάρ Γκουλ: τα πεθερικά της την αλυσόδεσαν σε ένα υπόγειο και τη βασάνιζαν με ανατριχιαστική αγριότητα επί έξι μήνες. Η Σαχάρ ονειρεύεται σήμερα να γίνει πολιτικός, ώστε να βοηθήσει άλλες γυναίκες όπως αυτή – τα πεθερικά της εκτίουν πενταετή ποινή φυλάκισης. Η Ναζίμπα ζει πια ασφαλής, με τη μητέρα και τους θείους της που κατέθεσαν θαρραλέα εναντίον του πατέρα της – ο τελευταίος καταδικάστηκε σε 12ετή κάθειρξη.

Η οργάνωση Γυναίκες υπέρ των Αφγανών Γυναικών έχει κάνει σκληρή προσπάθεια να χτίσει συμμαχικές σχέσεις με την αστυνομία, τα υπουργεία και τη Δικαιοσύνη, ώστε να παραπέμπουν σε εκείνη τα θύματα που κατορθώνουν να ξεφύγουν και να μην τα στέλνουν πίσω σπίτι τους ή και στη φυλακή, επειδή το έσκασαν. Η επόμενη Ναζίμπα όμως στο Αφγανιστάν θα συνεχίσει να βιάζεται από τον πατέρα της χωρίς καμία ελπίδα. Και η επόμενη Σαχάρ θα παραμείνει στο έλεος των βασανιστών της, κλειδωμένη στο υπόγειο.

Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν «επόμενες». Σύμφωνα με μία έρευνα του 2008, 87% των αφγανών γυναικών βιώνουν στη διάρκεια της ζωής τους κάποιας μορφής βία. Και ο νόμος που ψήφισαν πρόσφατα και τα δύο σώματα του αφγανικού Κοινοβουλίου δεν επιτρέπει στους συγγενείς ενός κατηγορουμένου, όπως και σε γιατρούς και ψυχιάτρους, να καταθέτουν εναντίον του. Μια μικρή αλλαγή στον ποινικό κώδικα που θα δώσει ουσιαστικά το δικαίωμα σε όποιον Αφγανό το επιθυμεί να (κακο)μεταχειρίζεται την οποιαδήποτε γυναίκα, αρκεί να είναι συγγενής.

Πρώτα πρέπει βέβαια να βάλει την υπογραφή του ο πρόεδρος Καρζάι. Και αν έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο σε αυτήν την ταλαίπωρη χώρα είναι ότι οι γυναικείες οργανώσεις αρνούνται να καθήσουν ήσυχα στη γωνιά τους. Φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν και κανονικά θα έπρεπε να φωνάζει μαζί τους όλος ο κόσμος – τουλάχιστον όποιος κόσμος θέλει να λέγεται πολιτισμένος.