[Στην ανάπαυλα] Δημάρχου Οδύσσεια

2 λεπτά
«Τι κάνεις;». «Κάθομαι και μετράω τα κόμματα που γύρισε ο κύριος Βουδούρης. Πολυτάξιδος ο Οδυσσεύς».
Ηθελα να ‘ξερα πόσες κηδείες με ξένα κόλλυβα είναι διατεθειμένος να κάνει ο κύριος ΣΥΡΙΖΑ. Τι ανεμομάζωμα είναι αυτό. Τι αρπακτικά φερμένα από τα πέρατα και τα τέρατα των κομμάτων είναι αυτά που ενέσκηψαν πάνω στον Γαργαντούα των δημοσκοπήσεων;
Αυτός δε ο τραβεστινισμός όλων των, στο μέλλον να κυβερνήσουν! Κοτσάρουν τσάτρα-πάτρα τη λακαρισμένη περούκα της Αριστεράς, περνάνε λίγο λιπγκλός σοσιαλισμού τα χείλη, κολλάνε τη βλεφαρίδα του αντιμνημονιακού κάγκελο και βουρ στην πιάτσα προς άγραν πελατείας. «Πόσο πάει, μαντάμ, να σας ρίξω ένα ψηφαλάκι;».
Το νόστιμο είναι ότι οι περισσότεροι συριζιάνοι προέρχονται απ’ τον χώρο του βαθέος ΠαΣοΚ. Τα παλαμάκια του Τσοχατζόπουλου γινήκανε κριτές και τιμωροί του. Βγάζεις άκρη;
Και καλά αυτοί τη δουλειά τους κάνουνε χρόνια τώρα. Ο λαός; Αυτός ο λαός που έχει, κατά τους ειδικούς, πάντα δίκιο και δεν κάνει ποτέ λάθος; Θα τους ψηφίσει ξέροντας τι καιροσκόποι, ανεμοδούρες και απρόκοποι είναι;
Μάλιστα. Και θα τους κάνει και κυβέρνηση.
Ισως πρέπει να ξανασκεφτώ, και να ξαναγράψω, τη φράση του Ιψεν. Ελεγε ο μέγας δραματουργός, αρχές του περασμένου αιώνα: «Οι μειοψηφίες μπορεί κάποτε να έχουνε και δίκιο. Οι πλειοψηφίες ποτέ».
Μπορεί να το παρατραβάω, αλλά άνθρωπος είμαι.
Τρέμω τη στιγμή που θα με ανακρίνει η Ζωή ως εξουσία (όχι ποια Ζωή. Μία είναι η Ζωή). «Γιατί, κύριε Φασουλή, ανεβάσατε τον “Κοριό” του Μαγιακόφσκι; Ποιος είναι ο “κοριός”; Γιατί ο πρωταγωνιστής περνάει απ’ τις κουίντες “ΣΥΡΙΖΑ”; Ποιες είναι αυτές οι κομπάρσες με τις μπότες στα Κάγκελα; Υπήρχε η λέξη “σεξισμός” το 1920; Ποιο είναι… ; ; ;».
Αυτή η γυναίκα είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να ρωτήσει για χίλια εξακόσια σαράντα δύο πράγματα με μία μόνο ερώτηση. Και κάτι άλλο που βάζει σε σκέψεις. Δεν υπάρχει πουθενά φωτογραφία ή πλάνο της να γελάει. Είναι απ’ τους τύπους που με το που τους βλέπει το χαμόγελο το βάζει στα πόδια και όπου φύγει φύγει.
Τι να κάνεις; Αυτούς τους πολιτικούς έχουμε, μ’ αυτούς θα πορευτούμε. Αυτούς τους ψηφοφόρους έχουμε, μ’ αυτούς θα πορευτούμε. Τι να γίνει δηλαδή; Να κάνουμε και εισαγωγές ψηφοφόρων; Και ποιος να ‘ρθει;
Το ‘χει η κούτρα μας. Είναι και το έδαφος σεισμογενές. Εγώ λέω να τελειώσουμε μ’ ένα τραγούδι και μία καληνύχτα.
«Καληνύχτα, Κεμάλ
αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ».














