ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Θρησκευτικός τουρισμός
Φοίβος Ι. Πιομπίνος, ΑΘΗΝΑ
Στην εποχή μας όποτε διαμορφώνονται διάφορα θρησκευτικά μπλοκ ή τόξα, όπως λόγου χάριν το μουσουλμανικό μπλοκ, το προτεσταντικό ή το καθολικό, πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τη δημιουργία ενός πανορθόδοξου τόξου, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες ως προς τη στέρεη και βιώσιμη συγκρότησή του και να ηγηθούμε, εμείς οι Ελληνες, όλων των ορθοδόξων αδελφών μας, αφού η Ελλάδα είναι το λίκνο της Ορθοδοξίας.

Μέσα στο πλαίσιο αυτής της καθαρά πνευματικής κίνησης, η Ελλάδα θα μπορούσε να αποκομίσει και οικονομικά οφέλη. Ενας επικερδέστατος τομέας για τη χώρα μας θα μπορούσε να είναι ο θρησκευτικός τουρισμός, ιδίως τώρα που μετά την κατάρρευση του σιδηρού παραπετάσματος η θρησκευτική λατρεία έχει αποκατασταθεί σε όλες τις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Ειδικά οι Ρώσοι που δείχνουν ιδιαίτερη θρησκευτική ζέση και επιπλέον βρίσκονται σε μία έξαρση καταναλωτισμού, ως είναι φυσικό ύστερα από δεκαετίες λατρευτικής καταπίεσης και πάσης φύσεως φρικτών στερήσεων, είναι πιστεύω έτοιμοι να ανταποκριθούν σε τουριστικά πακέτα θρησκευτικών περιηγήσεων.

Η χώρα μας προσφέρεται ιδανικά σε αυτό, αφού βρίθει προσκυνημάτων μεγάλης ακτινοβολίας. Εκτός από τις αυτονόητες επισκέψεις στο Αγιον Ορος, στα Μετέωρα και στον Μυστρά, μπορούν να διοργανωθούν πλείστες θεματικές εκδρομές όπως π.χ. «στα βήματα του αποστόλου Παύλου κατά τις διελεύσεις του από την Ελλάδα», «το ελληνικό Πάσχα», «ο Δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα», «σπουδαία μοναστήρια της Πελοποννήσου ή άλλων περιοχών» κ.λπ.

Και βέβαια το καλό με τον θρησκευτικό τουρισμό είναι ότι δεν επικεντρώνεται όπως ο παραθεριστικός τουρισμός στους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά μπορεί να επεκτείνεται σε ολόκληρο το έτος, προσφέροντας στους ομόθρησκους ξένους μας από τον παγωμένο Βορρά υπέροχες ηλιόλουστες μέρες μες στο καταχείμωνο, σε μοναδικό συνδυασμό εκθαμβωτικού φυσικού και πνευματικού φωτός.

Δικαστικές υποθέσεις
Χρόνης Αντελίδης
ΑΘΗΝΑ
Διάβασα τις δηλώσεις της προέδρου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Βασιλικής Θάνου σχετικά με τον τεράστιο όγκο των δικαστικών υποθέσεων. Δεν διαφωνώ με τη δραστήρια κυρία πρόεδρο. Είναι γεγονός ότι οι δικαστικοί επιτελούν μεγάλο έργο, ειδικά τώρα που έχουν και μειωμένες αποδοχές και ο αριθμός τους, καθώς και ο αριθμός των διοικητικών υπαλλήλων των δικαστηρίων, είναι αισθητά μειωμένος. Επιθυμώ όμως να προσθέσω τα εξής: υπάρχουν πάρα πολλές υποθέσεις οι οποίες, ενώ θα έπρεπε να πάνε στο αρχείο λόγω του γελοίου των κατηγοριών, παρά ταύτα στέλνονται στο ακροατήριο.
Αφορμή για την επιστολή αυτή μού έδωσε η παραπομπή για δίκη ενός πρώην εκλεκτού καθηγητή μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με πολλές βραβεύσεις, διεθνείς και ελληνικές, για το έργο του. Είναι σήμερα 76 ετών. Πριν από δύο χρόνια κάποιος υπέβαλε μήνυση εναντίον του διότι τον είδε… να ξεφουσκώνει το λάστιχο ενός αυτοκινήτου που ήταν παρκαρισμένο σε ένα δασύλλιο. Σημειώνω ότι ο καθηγητής μου δεν μπορεί ούτε να σκύψει ούτε να γονατίσει λόγω παθήσεων. Η δε ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου δεν δέχθηκε να υποβάλει μήνυση. Και όμως παραπέμπεται χωρίς να έχει διαταχθεί ανάκριση.

Πάσχοντες από άνοια
Χρήστος Σκιαδαρέσης
ΠΑΛΛΗΝΗ
Εχοντας ως δεδομένο ότι ζούμε σε μια κοινωνία που οι δομές της έτσι όπως οργανώνονται από το κράτος πρέπει να παρέχουν υπηρεσίες και πόρους – όπου απαιτείται – στους πολίτες, έχω να εκθέσω μία απορία. Μαζί με τη σύζυγό μου φροντίζουμε με πολλή αγάπη τη μητέρα της, η οποία τα τελευταία πέντε χρόνια πάσχει από άνοια (διαγνωσμένη).
Εχουμε παρακολουθήσει κάποια από τα σεμινάρια που διοργανώνει η εταιρεία Αλτσχάιμερ, τα οποία μας βοήθησαν αρκετά στη δική μας ψυχολογική υποστήριξη και στην καλύτερη αντιμετώπιση της κατάστασης της ασθενούς. Η πορεία της ασθένειας για όσους γνωρίζουν είναι συνεχώς επιδεινούμενη. Για όσους δεν γνωρίζουν αναφέρω μερικά από τα συμπτώματα:
Εμφανίζει απώλεια (πρόσφατης) μνήμης.
Εμφανίζει συμπτώματα κατάθλιψης.
Χάνεται μέσα στο σπίτι και στη γειτονιά.
Δεν είναι σε θέση να μαγειρεύει, να καθαρίσει, να ψωνίσει κ.λπ.
Χρειάζεται βοήθεια για την προσωπική της υγιεινή.
Εμφανίζει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συμπεριφορές.
Δεν αναγνωρίζει συγγενείς και φίλους.
Αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί.
Δυσκολεύεται να περπατήσει.
Εχει ακράτεια ούρων και κοπράνων.
Μπορεί να είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καρότσι ή κρεβάτι.
Λόγω ιδίως της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, από όσα λένε οι ειδικοί, η ασθένεια έχει λάβει διαστάσεις τρομακτικές. Ο αριθμός των ασθενών αυτή τη στιγμή με διάγνωση είναι κοντά στους 160.000 πανελλαδικά.
Μία οικογένεια λόγω του προβλήματος, έχοντας δηλαδή σε 24ωρη βάση τη φροντίδα της γιαγιάς, έχει κάποιο κόστος οικονομικό και μάλιστα αρκετά μεγάλο. Απευθυνόμενοι στις υπηρεσίες πρόνοιας, μας απάντησαν ότι δεν προβλέπεται έστω ένα επίδομα. Από την πλευρά τους οι επιστήμονες-ειδικοί απαντούν ότι όχι μόνο η συγκεκριμένη ασθένεια είναι χρόνια, αλλά είναι και επιδεινούμενη χρόνο με τον χρόνο. Τέλος, οι ασθενείς που πάσχουν από άνοια και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο απαιτούν μόνιμα την προσοχή του «φροντιστή». Δεν είναι άραγε εύλογη η απορία μου, γιατί η συγκεκριμένη ασθένεια να μη χαρακτηριστεί από την όποια αρμόδια υπηρεσία του κράτους ως χρόνια και άρα να επιδοτηθεί ώστε και οι οικογένειες – όπως εμείς – να ανακουφιστούμε έστω και λίγο οικονομικά, αλλά και οι ασθενείς σε όλη την Ελλάδα να τύχουν καλύτερης φροντίδας;