[Ενστάσεις] Ψέματα

Η χθεσινή κατασκευή του βαθέος Ιντερνετ είναι, ομολογουμένως, πρωτότυπη. Κάτω από τη φωτογραφία ενός Κοσοβάρου από το 1999 που, διωγμένος από τις δυνάμεις της Σερβίας του Μιλόσεβιτς, θρηνεί τα δυο χαμένα παιδιά του, τονίζεται ότι είναι «μούφα», ψέμα δηλαδή, απάτη, η φωτογραφία του μετανάστη στο Φαρμακονήσι που κλαίει στον φακό όταν διαπιστώνει ότι έχουν πνιγεί τα δυο παιδιά του. Η φωτογραφία με το συνοδευτικό κείμενο αναπαρήχθη κατά κόρον. Αλλά στην πραγματικότητα το ψέμα δεν είναι αυτό που καταγγέλλει η φωτογραφία. Το ψέμα είναι η φωτογραφία η ίδια.

Οποιος πάει λίγο πίσω, στις εφημερίδες, στην τηλεόραση και στα ακόμα και στοιχειωδώς έγκυρα δημοσιογραφικά σάιτ της ημέρας του τραγικού δυστυχήματος και των επόμενων ημερών, θα βρει μια φωτογραφία ενός ταλαιπωρημένου μεσηλίκου που κλαίει. Δεν είναι όμως ο Κοσοβάρος της υποτιθέμενης καταγγελίας. Είναι η φωτογραφία του πραγματικού ναυαγού που έχασε τα πραγματικά παιδιά του.

Πώς κατασκευάστηκε το ψέμα που καταγγέλλει, υποτίθεται, ένα ψέμα; Πρωτοκυκλοφόρησε σε διάφορα σάιτ «ψεκασμένων» (οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, το 1999 δεν πίστευαν ότι το καθεστώς Μιλόσεβιτς κάνει εθνοκαθάρσεις και τα τοιαύτα), αλλά γρήγορα υιοθετήθηκε στο facebook και το twitter από διάφορους οι οποίοι ενοχλήθηκαν από το κύμα συμπάθειας προς τους μετανάστες που γεννήθηκε και, πιθανόν, από το ότι κόμματα με τα οποία ενδεχομένως διαφωνούν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν έμφαση στο δράμα.

Συνέβη, δηλαδή, ακόμα μια φορά ό,τι συμβαίνει στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι τα γεγονότα που συζητιούνται. Είναι η προειλημμένη θέση καθενός που τροποποιεί, αν χρειαστεί, τα γεγονότα προκειμένου να χωρέσουν στο ιδεολογικό γάντι που φορά. Οπως μετατράπηκε σε μιντιακό προπαγανδιστικό παιχνίδι η ίδια η χρεοκοπία της χώρας, με τις διάφορες πλευρές να υπερτονίζουν όψεις της και να αποκρύβουν άλλες, αναλόγως τι συμφέρει, με τον ίδιο τρόπο και ένα περιστατικό οδύνης που διατάραξε την καθημερινή ρουτίνα των συνοριακών περιπόλων μετατράπηκε σε επικοινωνιακή διελκυστίνδα αντιμαχόμενων φανατισμών.

Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή ο τραγικός θάνατος, ούτως ή άλλως μείζον επικοινωνιακό γεγονός, επέσυρε τους αντιμαχόμενους φανατισμούς. Από τη μια, το κράτος έσπευσε να υποβαθμίσει το γεγονός, μετατρέποντας τις ενδεχόμενες εξατομικευμένες ευθύνες κάποιων οργάνων σε επίσημη κρατική στάση. Από την άλλη, η αντιπολίτευση έσπευσε να ενοχοποιήσει συλλήβδην την πολιτική τής ανάσχεσης ως δολοφονική.

Κανείς στην κυβέρνηση (εξαιτίας της ξέφυγαν τα πράγματα) δεν σκέφτηκε το αυτονόητο: ένα τέτοιο τραγικό συμβάν έπρεπε να είναι αντικείμενο γρήγορης και συντονισμένης ανεξάρτητης έρευνας, που ήδη την κάνει η Εισαγγελία του Ναυτοδικείου Πειραιά. Αλλά στη χώρα του φανατισμού και των κραυγών για τις εντυπώσεις ποιος νοιάζεται για την ακρίβεια των πραγμάτων;