Ομολογώ ότι πήγα από περιέργεια, βγήκα όμως συνεπαρμένη. Η πρώτη θεατρική σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Αβρανά μετά τον θρίαμβο στο Φεστιβάλ Βενετίας δεν είχε τίποτα το κινηματογραφικό. Ηταν ατόφιο χειροπιαστό θέατρο, με την ελαφράδα, τους ρυθμούς και την πυκνότητα που προϋποθέτει αυτή η τέχνη. Ο Αλέξανδρος Αβρανάς και η δυναμική του ομάδα  πήραν το «Gagarin Way», ένα δύσκολο έργο, ποιητικό στην καταγωγή αλλά πολιτικό στην υφή του και έφτιαξαν μια παράσταση - μάθημα ισορροπίας. Από τη σύγκρουση ενός καθαρόαιμου κομμουνιστή με έναν οπαδό της ένοπλης βίας, έναν πολιτικό επιστήμονα και έναν εκπρόσωπο του θατσερικού «θαύματος» κανένας δεν βγαίνει κερδισμένος. Ο θεατής δεν θα βρει την παραμικρή ευκαιρία να νιώσει «οπαδός», να επιβεβαιώσει τις απόψεις του και να φύγει εφησυχασμένος. Το χιούμορ και η μαστοριά των συντελεστών θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να βγει από την παράσταση σκεπτόμενος και με μια ανεξήγητη ευφορία. Μη με ρωτάτε πώς. Το θέατρο έχει τα μαγικά του.

Σ' όποιον Θεό και να πιστεύει κανείς, μπαίνοντας στην αίθουσα γίνεται αυτομάτως προσκυνητής των αναγκαίων πραγμάτων. Η έκθεση «Τα στοιχειώδη» του Χρήστου Μποκόρου που τρέχει από τις αρχές Δεκεμβρίου στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο Πειραιώς) είναι μια πραγματική μαθητεία στα απαραίτητα, τα αφανή, αυτά που μας καθόρισαν ερήμην μας, χωρίς ποτέ να τους το ανταποδώσουμε. Οσοι παρασυρθήκαμε από τα περιττά τής καθημερινότητας έχουμε μία ακόμη ευκαιρία. Η έκθεση πήρε παράταση μέχρι την επόμενη Κυριακή. Θα πάμε οπωσδήποτε και μετά, ξέρετε εσείς. Ραντεβού στο καφενεδάκι του αιθρίου.   

Υπάρχει ζωή μετά το Εθνικό; Για την Εφη Θεοδώρου που χρημάτισε δεξί χέρι του Γιάννη Χουβαρδά υπάρχει και παραϋπάρχει. Ηδη συντονίζει τα βήματά της με το «Ατλαζένιο γοβάκι» του Πολ Κλοντέλ. Μέχρι το καλοκαίρι που θα ανεβεί στο Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση θα πετάει. Ετσι τουλάχιστον ελπίζουμε εμείς οι φεστιβαλομανείς και οι νοσταλγοί του θεατρικού παρελθόντος που δεν αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε. Το αριστούργημα του Κλοντέλ που ανέβηκε το 1987 στο φεστιβάλ της Αβινιόν από τον Βιτέζ και το 2013 στο Οντεόν στο Παρίσι από τον Ολιβιέ Πι έχει και την ελληνική του καταγραφή. Πάει κιόλας μισός αιώνας από την τελευταία φορά που το «Ατλαζενιο γοβάκι» πάτησε σε αθηναϊκή σκηνή. Ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, με την Ελλη Λαμπέτη, τον Νίκο Τζόγια, τον Παντελή Ζερβό, τον Στέλιο Βόκοβιτς, την Ολγα Τουρνάκη, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου και την Ελένη Χατζηαργύρη, αν σας λένε κάτι αυτά τα ονόματα. Για να το δυσκολέψω ακόμη περισσότερο, τα σκηνικά είχε κάνει τότε ο Κλεόβουλος Κλώνης, τα κοστούμια ο Αντώνης Φωκάς και τη μετάφραση ο Παντελής Πρεβελάκης. Τη μετάφραση για την παράσταση της Εφης Θεοδώρου (φωτογραφία) έχει αναλάβει ο Στρατής Πασχάλης ο οποίος, αν κρίνω από τα λίγα που διάβασα, κάνει καλή δουλειά.
ΥΓ. Η Γαλλία δεν δείχνει πρόθυμη να βάλει το κεφαλάκι της στον ντορβά του εθνικισμού, απόδειξη το ενδιαφέρον που έδειξε το Εθνικό Θέατρο Στρασβούργου για το «Ζ» που ανέβηκε πέρυσι στο δικό μας Εθνικό από την ίδια σκηνοθέτρια. Ηδη η παράσταση έχει πάρει ημερομηνίες για τον Απρίλη του 2015 ενώ έχει κληθεί και ο Κώστας Γαβράς για να θυμίσει στο γαλλικό κοινό μια ιστορία που κάποτε την έπαιζε στα δάχτυλα. Αυτά, τα ολίγα. Ας αφήσουμε τώρα την Εφη Θεοδώρου στην ησυχία της, να κάνει τη δουλειά της.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από