Η «Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη» ή όπως αλλιώς την ονομάσουν ξεκίνησε περίπου με το δεξί.
Οχι μόνο επειδή οι εκδηλώσεις της πηγαίνουν πολύ καλύτερα του αναμενόμενου από άποψη ενδιαφέροντος και συμμετοχής.
Ούτε απλώς επειδή οι ανταγωνιστικές κινήσεις, πρωτοβουλίες και στρατηγικές στον χώρο της Κεντροαριστεράς ξεφτίζουν.
Αλλά επειδή η ρευστότητα και οι αβεβαιότητες του γενικότερου πολιτικού σκηνικού δείχνουν να την ευνοούν.
Ακόμη και μια εταιρεία δημοσκοπήσεων εξαιρετικά φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως η Public Issue, έδωσε χθες στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ τα ίδια ακριβώς ποσοστά που τους είχε δώσει στις 2 Ιουνίου 2012, δεκαπέντε ημέρες πριν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.
(Και τα οποία αντιστράφηκαν πλήρως στην κάλπη, δεκαπέντε ημέρες αργότερα!..)
Υπό αυτήν την έννοια, όλα είναι ανοιχτά - κι ας αγωνίζεται απελπισμένα ο ΣΥΡΙΖΑ να πείσει για το αντίθετο.
Αρα, απολύτως ανοιχτές είναι και οι προοπτικές της Κεντροαριστεράς.
Αρκεί βεβαίως να μην αφεθούν τα πράγματα στις «κότες» διότι όπως έλεγε και παλαιότερα ο Πολ Κρούγκμαν «δεν με τρομάζει τόσο ο εξτρεμισμός των ακραίων όσο η δειλία των μετριοπαθών».
Οι προοπτικές όμως είναι ανοιχτές και για έναν δεύτερο λόγο. Επειδή το εγχείρημα μιας παράταξης που κτίζεται από έξω και από κάτω είναι πρωτοφανές στην Ελλάδα.
Το είπα σαφώς: από έξω και από κάτω...
Κι αυτό καθίσταται όχι μόνο επιθυμητό ή εφικτό αλλά και αναπόφευκτο επειδή όλες οι άλλες οι διαδικασίες είναι εκ των πραγμάτων και απαξιωμένες και ναρκοθετημένες.
Με άλλα λόγια, η διαδικασία έχει περίπου όπως φώναζε ο Τσέχοφ: «Στην κάλπη, αδελφές μου, στην κάλπη!».
Αφού οι ενδιαφερόμενοι φτιάξουν τις πλατφόρμες και τα προγράμματα, αφού πάρουν την ευλογία του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αφού πουν και τα ωραία τους σε συσκέψεις και συνδιασκέψεις, τα υπόλοιπα θα τα βρούμε μια ωραία Κυριακή - υποθέτω του Μαρτίου...
Τότε, όλος ο κόσμος της Κεντροαριστεράς - πασόκοι, πρώην πασόκοι, δημαρίτες, ανεξάρτητοι μεμονωμένοι, δημοκρατικοί πολίτες, ανανεωτική Αριστερά και όσοι άλλοι πιστεύουν το δόγμα «ούτε Τσίπρας ούτε Σαμαράς» - θα πάρουν το ψηφαλάκι τους και θα πάνε να το ρίξουν στην κάλπη της γειτονιάς τους.
Λίγοι; Λίγοι. Πολλοί; Πολλοί.
Και όλοι μαζί θα επιλέξουν εκείνους (κυρίως τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου, δηλαδή) που θα τους οδηγήσουν τον Μάιο στην κάλπη των ευρωεκλογών.
Τα υπόλοιπα και τα άλλα έχουν τελειώσει προ πολλού - όποιος δεν το καταλαβαίνει κατοικεί σε άλλη χώρα από τη σημερινή Ελλάδα...
Φυσικά, η διαδικασία δεν εξασφαλίζει την επιτυχία του εγχειρήματος. Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλη διαδικασία.
«Στην κάλπη, αδελφές μου, στην κάλπη!»
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από