[Αγιογραφίες] Φυσιογνωμίες

Κράτα τους φίλους κοντά και τους εχθρούς ακόμη πιο κοντά. Εχθρός του Φώτη Κουβέλη δεν είναι, βέβαια, ο Σπύρος Λυκούδης. Αλλά ο πρώην γραμματέας της ΔΗΜΑΡ φαίνεται – με την άδεια του Βιμ Βέντερς – να είναι «τόσο κοντά, τόσο μακριά» από τον πρόεδρό της. Οπότε βρέθηκε πλησίον των 58 σε μια εμφάνιση που ήταν αναπόφευκτο να συζητηθεί. Στην πολιτική δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά. Ο Λυκούδης δεν ήταν ο μόνος από τη ΔΗΜΑΡ που πήγε στην εκδήλωση του Περιστερίου αλλά έχει διατελέσει κορυφαίος αξιωματούχος.

ΕΝΑ πρώτο συμπέρασμα είναι ότι ο Κουβέλης έχει αδυναμία χειρισμού καταστάσεων που αφορούν οργανισμούς ή κινήσεις έξω από το κόμμα του. Πέρσι τον Ιούνιο ήταν η ΕΡΤ. Φέτος τον Ιανουάριο είναι η Κεντροαριστερά όπως τη θέλουν Βούλγαρης, Αλιβιζάτος και άλλοι. Η ΔΗΜΑΡ εμφανίζει, εκτός από αρχηγισμό, και έναν απομονωτισμό που θα ήταν παράξενος αν δεν ελάμβανε κανείς υπόψη τις προδιαθέσεις – ας μην πούμε: τις παθολογίες – της Αριστεράς και, βεβαίως, το παράδειγμα του ΚΚΕ. Την απομόνωση όμως πρέπει να μπορείς να την επιβάλεις, και η Αγίου Κωνσταντίνου δεν είναι Περισσός. Αφήστε που όσοι έφυγαν μαζί με τον Κουβέλη από τον ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές καλοκαιριού του 2010 το έκαναν γιατί δεν μπορούσαν άλλο την ασφυξία και τον ψυχαναγκασμό της Κουμουνδούρου. Αν είναι περάσουν τα ίδια…

ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΊΑ με δωρική καθαρότητα, ο Λυκούδης έχει βρεθεί στον αντίποδα του Κουβέλη σε μιαν αντιπαράθεση που είναι τόσο απροσδόκητη όσο και βελούδινη. Προς το παρόν. Υπάρχει πάντα μια λεπτή κόκκινη γραμμή στα κόμματα – αυτοί που την περνάνε το ξέρουν. Ωστόσο, το παιχνίδι αυτή τη στιγμή στα δυτικά της ΔΗΜΑΡ – στα ανατολικά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ – δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό. Ή μάλλον, έχει να κάνει με την παραγωγή πολιτικής. Οι 58 έχουν αποδειχθεί εντυπωσιακά εφευρετικοί στο γήπεδο αυτό. Λογικό: μεταξύ τους υπάρχουν καλά μυαλά. Αντιθέτως, ο Κουβέλης απλώς παράγει κομματικές δομές που να περιβάλλουν τον ίδιον. Υπάρχει μια εσωστρέφεια στη ΔΗΜΑΡ. Και ένα ερώτημα: προς τι όλα αυτά; Ποιος είναι ο απώτερος στόχος; Ο έλεγχος του κόμματος δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η συγκρότηση κεντροαριστερού πόλου δεν μπορεί να γίνει χωρίς συνεργασίες. Η μετριοπαθής ερμηνεία είναι ότι ο Κουβέλης – και αυτοί που τον συμβουλεύουν – περιμένει Βατερλώ του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές ώστε να αποκτήσει αυτός την πρωτοκαθεδρία στον χώρο που εκτείνεται μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Για λογαριασμό τίνος θα γίνει όμως αυτό και με τι όρους; Ακόμη χειρότερα: υπάρχει ένα πρόβλημα πολιτικού χρόνου ώς τις ευρωεκλογές. Φαίνεται τελικά ότι πολλά μπορούν να γίνουν μέσα σε τέσσερις μήνες.

ΤΑ πρόσωπα στην πολιτική ξεχωρίζουν όχι μόνο για τη γραμμοσκίαση μιας αρρενωπής αδρότητας. Αλλά και γι’ αυτό που συμβολίζουν. Ο αυτοκυριαρχημένος Λυκούδης συμβολίζει τις δυνατότητες που θα είχε ενωμένος ο κεντροαριστερός χώρος. Εχουν επισημανθεί ήδη από τον Μάιο του 2012, όταν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ άθροιζαν 20% και θα μπορούσαν να ήταν πρώτο κόμμα. Εκτοτε η επιλογή τής μη συνεργασίας το μόνο που έκανε ήταν να μικρύνει τα ποσοστά. Ο,τι θα μπορούσε να είναι παράταξη πάει να μετατραπεί σε κόμματα στα όρια του 3% – δηλαδή, σε μικρούς σχηματισμούς στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.