Είμαι βέβαιος ότι λίγοι το πήρατε είδηση, αλλά η ελληνική προεδρία έχει ήδη καταγράψει μια μεγάλη επιτυχία: «έκλεισε» τη MIFiD, τη μεγάλη ευρωπαϊκή Οδηγία (που πλέον θα συμπληρώνεται και από αντίστοιχο Κανονισμό) για τα χρηματοπιστωτικά μέσα. Μαζί με τη MAD/MAR, την Οδηγία/Κανονισμό για τη Χειραγώγηση της Αγοράς, που επίσης φιλοδοξούμε να ολοκληρώσουμε κατά την ελληνική προεδρία, και άλλα πέντε σημαντικά νομοθετικά κείμενα με ειδικότερο αντικείμενο (αποθετήρια, «πακετάρισμα» προϊόντων για καταναλωτή, ταμείο για άντληση ρευστότητας από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οριοθέτηση επιτοκίων αγοράς, αρχή ρύθμισης «σκιώδους» τραπεζικού συστήματος), θα έχουν μπει οι βάσεις για ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα δεσμεύει και θα καθοδηγεί τα χρηματιστήρια και τις χρηματαγορές σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Δεν τα λέω αυτά επειδή είναι η δουλειά που κάνουμε αυτή την περίοδο (ο Πρωθυπουργός, εξάλλου, ανέφερε τη συμφωνία για τη MIFiD στην ομιλία του ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την περασμένη εβδομάδα), αλλά γιατί πιστεύω ότι αποτελούν καλό παράδειγμα ενός τύπου «δουλειάς για την Ευρώπη». Εκείνης που συνίσταται στη σοβαρή προώθηση «φακέλων», με την ουσιαστική και όχι τη γραφειοκρατική έννοια: προώθηση θέσεων που ενισχύουν σημαντικούς τομείς λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προβάλλοντας παράλληλα και συχνά ενισχύοντας και τις ελληνικές θέσεις. Ο τύπος αυτός δουλειάς μέσα από τους θεσμούς και χάρη σε αυτούς, είτε μια χώρα έχει την προεδρία της Ενωσης (οπότε οι δυνατότητες είναι ασφαλώς μεγαλύτερες) είτε όχι (οπότε χρειάζεται μεγαλύτερη επιμονή και φαντασία), μπορεί να μην οδηγεί σε πρωτοσέλιδα ή να μην πείθει τους ρέκτες του αέναου «οράματος», συνιστά όμως, στα μάτια μου, αυθεντικό δείγμα πολιτικού ευρωπαϊσμού και θεσμικού εκσυγχρονισμού. Δεν λείπει η τάση αυτή στη χώρα μας, όπως δεν λείπει γενικότερα και η συνείδηση ότι ο πιο στέρεος τρόπος για να βγούμε από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε ο καθένας όσο μπορούμε καλύτερα τη δουλειά μας. Αλλά είναι μειοψηφική, τουλάχιστον στον χώρο της επίσημης πολιτικής.
Εκεί κυριαρχούν άλλες προτεραιότητες, που επίσης έχουν διαφανεί στον λίγο χρόνο άσκησης της προεδρίας. Πρόκειται για τη χρησιμοποίηση της Ευρώπης και της ευρωπαϊκής πορείας ως μέσου για να επιτευχθούν εσωτερικοί στόχοι ή να προωθηθούν κομματικά, συντεχνιακά, τοπικά συμφέροντα που ελάχιστη σχέση έχουν με το πολιτικό σχέδιο της ενωμένης Ευρώπης. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται όλες οι προσπάθειες και τα επιχειρήματα αποδυνάμωσης της προεδρίας πριν ακόμα αρχίσει να δίνει δείγματα γραφής: από την απαίτηση η ελληνική προεδρία να αλλάξει τον ρου της ευρωπαϊκής Ιστορίας ώς το θεσμικό και πολιτικό σνομπάρισμα επίσημων εκδηλώσεων (συχνά υπό το προκάλυμμα ενός υπέρμετρου, αλλά διαφορετικού, «ευρωπαϊσμού») και από την απαξίωση ώς την ενσυνείδητη απόκρυψη «μικρών» ή «τεχνικών» βημάτων προς τα μπροστά. Προσοχή: δεν ισχυρίζομαι ότι ο τρόπος που λειτουργεί η Ενωση είναι ικανοποιητικός - το αντίθετο - ή ότι η προεδρία δεν αποτελεί ευκαιρία για την προβολή ενός διαφορετικού στίγματος. Αλλά ότι και τα δύο - κριτική και στίγμα - υπηρετούνται καλύτερα με έργα παρά με λόγια, με συμμετοχή στους θεσμούς παρά με υποτίμησή τους.
Στο εσωτερικό της χώρας μας, η κρίση δημιούργησε δύο σχολές σκέψης που δεν ταυτίζονται με το μανιχαϊστικό σχήμα «Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο». Η διάκριση είναι ανάμεσα σε αυτούς που επιθυμούν βελτίωση μέσα από τη δημιουργική προσπάθεια (με κίνδυνο να αποτύχουν και να τεθούν στο περιθώριο) και σε εκείνους που προτιμούν να δώσουν μάχη για το ανέφικτο ή για την επιστροφή προς τα πίσω (με τη βεβαιότητα ότι θα έχουν τις εντυπώσεις αλλά όχι την Ιστορία με το μέρος τους). Οι εταίροι μας περιμένουν να λύσουμε αυτό το δίλημμα μόνοι μας, κοιτώντας γύρω μας αλλά κυρίως μέσα μας.
Ο Κ. Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, πρώην ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από