Μετρούν εχθρούς και τίτλους

Είναι τα τρία «Τ» της δημιουργίας, κατά την άποψη του ποιητή: τέχνη – τύχη – τόλμη. Είναι τα τρία «Τ» που όταν συνοδεύονται κι από ένα «Π», που σημαίνει προσωπικότητα, οδηγούν στο απόλυτο «Ε»: επιτυχία!

Ζέλικο Ομπράντοβιτς: ο απόλυτος εκφραστής και ουσιαστικός ερμηνευτής του συμβολισμού των γραμμάτων που συνθέτουν μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Αρχίζοντας από το πρώτο «T», την τέχνη, ουδείς του αμφισβητεί ότι κατέχει την τέχνη του μπάσκετ και της προπονητικής. Καλλιτέχνης στον χώρο του, απολαμβάνει την αναγνώριση εχθρών και φίλων ως ο σπουδαιότερος κόουτς στην Ευρώπη, με παγκόσμια εμβέλεια. Δεύτερο «Τ», τύχη. Η παραμικρή πορεία που θα χαράξεις για το ταξίδι της ζωής σου χρειάζεται τον εξάντα της τύχης για να καταλήξεις εκεί όπου ονειρεύτηκες. Ο Ομπράντοβιτς είναι και τυχερός! Και, συν τοις άλλοις, τολμηρός, για να καλύψουμε και το τρίτο «Τ». Τολμηρός στις επιλογές του, στις αποφάσεις του και στις αντιδράσεις του. Τόλμη, αφού κάθε βήμα, σωστό ή λάθος, μέσα στη μικρή κοινωνία του μπάσκετ (και του αθλητισμού γενικότερα) είναι καταδικασμένο να αφήνει πίσω του καπνούς, δάκρυα και πόνο.

Ολα αυτά δεν θα είχαν καμία υπόσταση αν δεν έδεναν αρμονικά με το «Π», που σημαίνει προσωπικότητα. Η έντονη έως χαρισματική προσωπικότητα του Ομπράντοβιτς τον κρατάει όρθιο όλα αυτά τα κυματιστά συννεφιασμένα ή ηλιόλουστα χρόνια στον χώρο του αθλήματος που υπηρετεί. Οι τίτλοι που αναγράφονται στη συστατική επιστολή για το βιβλίο των θρύλων είναι κάτι σαν επάλειψη με το ελιξίριο της αθανασίας, είναι τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα που όταν έρθει η ώρα θα τον οδηγήσουν στον καναπέ του παρατηρητή, να μετράει πλέον τη… σύνταξη των επιτυχιών του.

Την περασμένη εβδομάδα η Φενέρμπαχτσε αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό. «Νικήσαμε τον Ομπράντοβιτς», ήταν η αυθόρμητη αντίδραση των ερυθρόλευκων οπαδών μετά τη λήξη του αγώνα. Το ισχυρότατο φως της προσωπικότητας του Σέρβου θαμπώνει ομάδες, θαμπώνει διοικήσεις, θαμπώνει οπαδούς. Δεν είναι η Φενέρ που έπαιξε κόντρα στον Ολυμπιακό, είναι ο Ομπράντοβιτς. Ε, αυτό σημαίνει απόλυτη επιτυχία – που όλοι στον χώρο του ομαδικού αθλητισμού φθονούν και ονειρεύονται.

Η επιβλητική μορφή του Ομπράντοβιτς με αυτήν του Ζοζέ Μουρίνιο δύναται να συγκριθεί· σε επίπεδο προσωπικότητας και όχι σε χαρακτήρα. Ο προπονητής της Τσέλσι εγείρει θύελλες μόνο με ένα νεύμα του. Ο προπονητής της Τσέλσι τώρα και της Ρεάλ πιο πριν και της Ιντερ και της Πόρτο παλαιότερα, αποκρυπτογραφώντας τα τρία «Τ» της απόλυτης επιτυχίας, έχει καταφέρει να είναι αυτός ο πρωταγωνιστής και όχι οι ομάδες του. «Νικήσαμε τον Μουρίνιο», πανηγύριζαν στη Βαρκελώνη. Η Ρεάλ είχε για λίγο απολέσει τον θρόνο της και το στέμμα κοσμούσε τη σκούρα κώμη του Πορτογάλου.

Εδώ βρίσκεται και το μυστικό τού (συγκαλυμμένου) μίσους που προκαλούν ανάλογες προσωπικότητες στους κοντινούς ετερόφωτους (κυρίως) δορυφόρους τους. Είτε βοηθοί είναι αυτοί είτε διοικούντες, ή ακόμη και παίκτες: δεν αντέχουν τόσο φως να τους λούζει και εντέλει να τους εξαϋλώνει. Οι ελλειμματικές προσωπικότητες ασφυκτιούν έχοντας πλάι τους έναν Ομπράντοβιτς, έναν Μπάγεβιτς, έναν Μουρίνιο, και απεργάζονται νυχθημερόν το τρόχισμα του κύρους και της υπόστασής τους. Κάποτε τελικά νικούν (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν) και πανηγυρίζουν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι που εκείνοι δημιούργησαν.

Προσωπικότητες σαν του Ομπράντοβιτς, του Μουρίνιο, του Μπάγεβιτς, αλλά και του Ρεχάγκελ, γιατί όχι και του Μαραντόνα, του Γκάλη, του Κριστιάνο Ρονάλντο, είναι καταδικασμένες να μετρούν φανατικότερους εχθρούς από φίλους, για κανέναν άλλον λόγο από το ότι γνωρίζουν να διαχειρίζονται το ταλέντο τους με μια απλή κίνηση, όπως ανάβουμε τον διακόπτη μιας λάμπας, ας πούμε, όταν οι άλλοι πασχίζουν με ένα κερί να επιβάλουν τη λάμψη τους…