[Οχι] Η δημοκρατία δεν φοβάται τον ναζισμό

Μα, τώρα πια, που άνοιξαν κι ανοίγουν στόματα, έσπασαν και σπάνε αποστήματα και είναι μέσα οι αρχηγοί, γιατί να μην τους απαγορεύσουμε όλους και να μην τα απαγορεύσουμε όλα;

Και όμως:

n Οι ποινικές διώξεις αφορούν τα φυσικά πρόσωπα κατά των οποίων στρέφονται. Εγκληματική οργάνωση, με την νομική έννοια του όρου, είναι τα φυσικά πρόσωπα που συγκροτούν μια κατά την έννοια του Ποινικού Κώδικα εγκληματική οργάνωση. Το ότι όλοι τους ανήκουν στην Χρυσή Αυγή, ακόμη και αν συγκροτούν την ηγεσία της, δεν μετατρέπει το κόμμα καθ’ εαυτό σε εγκληματική οργάνωση, κατά την έννοια του Ποινικού Κώδικα επαναλαμβάνω.

n Το Σύνταγμα δεν προβλέπει – και πράττει άριστα – την απαγόρευση κανενός πολιτικού κόμματος. Ούτε καθ’ εαυτές τις gothic παρουσίες ή καραγκιοζλίκια μελών του απαγορεύει. Ομως τα λοστάρια, οι σουγιάδες, τα πιστόλια, οι βόμβες κ.τ.τ. απαγορεύονται.

n Ο Αρειος Πάγος, στον οποίο υποβάλλονται οι υποψηφιότητες για τις βουλευτικές εκλογές, ελέγχει μόνον αν συντρέχουν οι δηλωνόμενες από τον υποψήφιο τυπικές προϋποθέσεις της υποψηφιότητάς του: ηλικία, ιθαγένεια, η μη απώλεια του δικαιώματος τού εκλέγειν και το ότι δεν είναι υποψήφιος σε περισσότερες από μία (για αρχηγό κόμματος δύο) εκλογική περιφέρεια. Τα άλλα δεν τα ελέγχουν αλλά τα κρίνουν οι ψηφοφόροι.

n Οι υπόδικοι – εντός ή εκτός φυλακής – εφόσον δεν έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα σε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, μπορούν να είναι  υποψήφιοι βουλευτές και να εκλεγούν.

Αυτά και ώς εκεί, και είναι πασίγνωστα. Και όμως, διάφορες φωνές ζητούν την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής, την απαγόρευση της συμμετοχής αυτής ή των κατηγορουμένων στελεχών της στις εκλογές κ.λπ. Οταν είναι ανιδιοτελείς και τίμιες, είναι φωνές αδυναμίας, όχι ισχύος. Η αληθινή ισχύς είναι πάντα ψύχραιμη, και είναι δεινότατο λάθος να παρανοηθεί η ψυχραιμία ως αδυναμία. Σήμερα η ψυχρή εφαρμογή των νόμων της Ελληνικής Δημοκρατίας (όχι επειδή είναι αυταξίες ή τέλειοι ή επειδή διέπομαι από κάποια γενική νομολαγνεία) είναι ένα ουσιαστικότατο μέσο – όχι το μόνο ούτε το κύριο – για την αντιμετώπιση του νεοναζισμού. Αυτή η ψυχρή τους εφαρμογή και όχι ο  ναζιστικής, τελικά, καταγωγής εύκολος αγοραίος χαρακτηρισμός, ανάλογα με τη μόδα και τις φωνασκίες της στιγμής, μιας πολιτικής στάσης ή ιδεολογίας ως παρανομίας.

Αλλωστε, κρίνοντας από το πολιτικό discours των περισσοτέρων κομμάτων, όλοι απειλούν τους άλλους με τη «δικαιοσύνη», δηλαδή με αναγωγή της πολιτικής ήττας των αντιπάλων τους σε ποινική καταδίκη. Στο τέλος αυτού του κατήφορου είναι ο πάτος.   

Ο Γιάννης Δρόσος είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών