[Ανάλυση] Το κύκνειο άσμα του λόμπι της δραχμής

Προς τι ο τουρτοπόλεμος των δημοσιευμάτων με αφορμή την ελληνική προεδρία; Φιλοξενούνται κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, στον γερμανικό και στον βρετανικό Τύπο. Λογικό. Είναι στις δύο αυτές χώρες που υπάρχουν ακόμη και τώρα ισχυροί δραχμικοί θύλακοι! Δηλαδή λόμπι που θα ήθελαν να μας βγάλουν από την ευρωζώνη κι έχουν σκυλιάσει διότι αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που απομακρύνεται οριστικά – κι ας λέει ο καλά πληροφορημένος σε αυτά τα θέματα Κώστας Σημίτης.

Ο,τι κι αν γράφουν διάφοροι για τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο, οι αγορές παίζουν Ελλάδα και παίζουν χοντρά. Η χώρα θεωρείται φτηνό στοίχημα σε ευρώ, σε φάση που η ευρωζώνη ανακάμπτει. Την ίδια ώρα είναι προφανές ότι, πέρα από την πρωτοφανή και ανεξέλεγκτη συστημική αναστάτωση που θα προκαλούσε μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, κοστίζει πολύ λιγότερο σε χρήματα το να βοηθηθεί η Ελλάδα να κρατηθεί στο ευρώ. Το βλέπει και ο Σόιμπλε. Ακόμη περισσότερο: με την Ιρλανδία να έχει βγει στις αγορές με δεκαετές ομόλογο και τα ιταλοϊσπανικά επιτόκια πίσω στα επίπεδα του 2010, ε, δεν χαλάς το πάρτι. Το χαρτί της εξόδου από την κρίση – με την έννοια της δημοσιονομικής ομαλοποίησης, αφού η πραγματική οικονομία θα αργήσει να ξαναζεσταθεί – το παίζει και η κυβέρνηση.

Παρατηρητές που ξέρουν από τέτοια επιμένουν ότι η εξαγγελία Στουρνάρα για πενταετές ομόλογο που θα εκδοθεί το δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς δεν είναι ανεδαφική. Και αυτό γιατί το ποσό που θα ζητηθεί μπορεί να είναι μικρό και εγγυήτρια από πίσω μπορεί να είναι η Ευρώπη, δηλαδή το ESM. Δεν είναι τυχαία τα καλά λόγια της Αθήνας για το αφεντικό του ESM, τον Κλάους Ρέγκλινγκ, που μπορεί να είπε τι δεν μπορούν να κάνουν για εμάς (να κουρέψουν ονομαστικά το χρέος) αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει – ίσα ίσα – να μας βοηθήσει με άλλους τρόπους.

Υπό την έννοια αυτήν η επιθετικότητα των ξένων δημοσιογράφων κατά του υπουργού Οικονομικών και τα σαρκαστικά άρθρα κατά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης ή του Πρωθυπουργού είναι το κύκνειο άσμα ενός λόμπι που πολύ θα ήθελε να μας είχε ποδοπατήσει δραχμικά το 2012 – αυτή ήταν η χρονιά μεγίστης επικινδυνότητας – αλλά δεν τα κατάφερε. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η αντιδιαστολή των δημοσιευμάτων με τη δημόσια στήριξη από Βρυξέλλες και Βερολίνο για την Ελλάδα. Παλαιότερα τα συστημικά ΜΜΕ του εξωτερικού εξέφραζαν την περιφρόνηση των ελίτ των μεγάλων πρωτευουσών. Τώρα ακούγονται λίγο ξεκούδουνα, σε ήχο φάλτσο. Αυτό δε που έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ότι δεν επηρεάζουν. Το τρίγωνο κυβερνήσεις – ΜΜΕ – αγορές που προκάλεσε την κρίση δανεισμού του 2010 δεν υφίσταται πλέον. Μόνο μία μερίδα των ΜΜΕ συνεχίζει να μας αμφισβητεί.

Η προεδρία είναι, λοιπόν, μια ευκαιρία και από αυτή την άποψη. Δεν μας αγνοούν – μας επιτίθενται. Και αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να απαντήσουμε όχι με λόγια αλλά με έργα και, κυρίως, με σταθερότητα. Αυτή η χαμένη σταθερότητα, έπειτα από μία τριετία αστάθειας, είναι το ζητούμενο του εξαμήνου που μόλις ξεκίνησε.