Πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες

«Είχα πάντα την απορία όταν επισκεπτόμουν τα περιπλανώμενα τσίρκα, είτε ως παιδί είτε ως μεγάλος συνοδεύοντας παιδί: πώς οι ελέφαντες, τεραστίων διαστάσεων, δυνάμεων και βάρους ζώα, δεμένα σ’ έναν μικρό πάσσαλο δεν προσπαθούσαν καν για μια μονάχα μικρή κίνηση που θα έσπαγε τα (υποτυπώδη) δεσμά τους.

Αυτό με προβλημάτιζε χρόνια, μέχρι που συνάντησα κάποτε έναν θηριοδαμαστή και μου έλυσε το πρόβλημα: «Από μωρά τα δένουμε· από τότε που δεν έχουν τη ρώμη να κόψουν ούτε μία κλωστή. Ετσι μαθαίνουν να μένουν δεμένα στον πάσσαλο μέχρι να πεθάνουν. Και η κλωστή γίνεται σχοινί και το σχοινί αλυσίδα. Ποτέ οι ελέφαντες δεν καταλαβαίνουν ότι δυνάμωσαν. Ο,τι μάθουν από μωρά αυτό καταγράφεται ανεξίτηλα στη μνήμη τους. Η μνήμη είναι που τους κρατάει δέσμιους και όχι τα δεσμά. Απλό». Τραγικά απλό, πράγματι.

Η Ιστορία είναι γραμμένη κάπως έτσι από τον Χόρχε Μπουκάι.

Ο Ολυμπιακός έχει μάθει, εξ απαλών ονύχων, ότι η Ευρώπη είναι ένα ταξίδι με προδιαγεγραμμένο τέλος: εκεί κάπου τον Φεβρουάριο η περιπέτεια τελειώνει. Εχει εμπεδώσει και έχει καταγραφεί στον σκληρό δίσκο της μνήμης του ότι η κυριαρχία του είναι αδιαμφισβήτητη μόνο εντός ελληνικών ποδοσφαιρικών συνόρων· έξω από αυτά, περιπλανιέται σαν παράνομος μετανάστης δίχως αποσκευές. Η αλήθεια είναι ότι η μέχρι τώρα πορεία του σε Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά και ΟΥΕΦΑ και Γιουρόπα Λιγκ, μόνο με πικρές αναμνήσεις τροφοδοτούν το θυμικό: μία φορά στην οκτάδα του Κυπέλλου με τα Αυτιά και μετά τράβηγμα στο αυτί, «και του χρόνου με τον κηδεμόνα σου».

Λοιπόν, φέτος έφτασε ο καιρός να γίνει φορμάτ στον σκληρό δίσκο και καταγραφή νέων δεδομένων, αυτή τη φορά αισιόδοξων, στη μνήμη.

Ο «ελέφαντας» είναι πλέον ενήλικος και η αλυσίδα που τον κρατάει δεμένο με το σκοτεινό παρελθόν είναι απελπιστικά εύθραυστη για να του ανακόψει την πορεία προς την επιτυχία…

Και για να γίνουμε περισσότερο σαφείς: η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα τελευταία παιχνίδια κερδίζει, αλλά δεν τρομάζει ούτε πείθει. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με νέο καπετάνιο στο τιμόνι, από την αρχή της περιόδου έδειξε ότι θα πλεύσει πίσω από τα απόνερα άλλων ομάδων, και αυτό γίνεται· μπροστά της βλέπει την Αρσεναλ, τη συμπολίτισσά της Σίτι, την Τσέλσι του Μουρίνιο, την Εβερτον και τη Λίβερπουλ. Αυτοί που άλλοτε με δέος παρακολουθούσαν την αναρρίχηση της ομάδας τού σερ Αλεξ τώρα έχουν αφήσει πίσω τους τους Κόκκινους Διαβόλους να βράζουν στη δική τους κόλαση. Τα τελευταία ματς της Γιουνάιτεντ επιβεβαιώνουν ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως λειτουργούσε πέρυσι. Οι αναμετρήσεις με τις Χαλ και Νόριτς ήταν νικηφόρες για την ομάδα του Ντέιβιντ Μόγιες, όμως άφησαν ένα κενό και μια αγωνία στους φίλους των Μπέμπηδων. Η Τότεναμ έδωσε το χαστούκι στο Ολντ Τράφορντ. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν πάει καλά· το καλοκουρδισμένο ρολόι του παρελθόντος χάνει δευτερόλεπτα που λίγο λίγο γίνονται λεπτά και κάποια στιγμή θα γίνουν ώρες. Τούτο το γεγονός θα πρέπει να εκμεταλλευθεί ο Ολυμπιακός: να καταλάβει ότι ήρθε η δική του ώρα να ξεπεράσει τις φοβίες και τις προκαταλήψεις που τον καταδυναστεύουν και τροφοδοτούν τους κακεντρεχείς που τον περιμένουν στη γωνία για να σχολιάσουν πικρόχολα: ούτε αυτή τη Γιουνάιτεντ νίκησε;

Ε, λοιπόν, αυτή τη Γιουνάιτεντ μπορεί να τη νικήσει! Οι Αγγλοι δεν έχουν την ομάδα που ανέτρεψε τις φιλοδοξίες της Μπάγερν το ’99, ούτε την ομάδα που μαγείρευε τους τίτλους χρόνια και χρόνια στο Νησί με την άνεση που τηγανίζει τα φις εν τσιπς ένας πλανόδιος στις όχθες του Τάμεση. Ο Ολυμπιακός έχει και πυξίδα και καλό καπετάνιο και πλήρωμα ικανό για να ταξιδέψει στις φουρτουνιασμένες θάλασσες του ωκεανού των 16.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να σπάσει την αλυσίδα, αρκεί να νιώσει ότι είναι ελέφαντας και όχι ποντίκι πιασμένο στη φάκα των συμπλεγμάτων του…

Το δίδαγμα: Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις με όλη σου την ψυχή!