[Γνώμη] Μέτρα και σταθμά

Οι αναγνώστες θα έχουν ενδεχομένως παρατηρήσει ότι δεν συνηθίζω να αντιδικώ με εφημερίδες ή δημοσιογράφους, ακόμη κι όταν εκείνοι αντιδικούν μαζί μου. Θεωρώ ότι όλους – και εκείνους και εμένα – μας κρίνει τελικά το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε. Αν γράφουμε ανοησίες, είμαστε κακοί δημοσιογράφοι. Αν γράφουμε αθλιότητες, είμαστε ανάξιοι για συνομιλητές. Ως εκ τούτου, το κατιναριό και οι προσωπικές επιθέσεις δεν χρήζουν απάντησης.

Θα κάνω μια εξαίρεση. Οχι λόγω των αντιδίκων αλλά λόγω του θέματος. Το οποίο δεν αγγίζει απλώς τα ουσιώδη της δημοσιογραφίας ή του δημόσιου λόγου αλλά της ίδιας της δημοκρατίας. Στις 16 Δεκεμβρίου δημοσίευσα στα «ΝΕΑ» ένα σημείωμα με το οποίο αναρωτιόμουν αν είναι θεμιτό και αποδεκτό μέσα ενημέρωσης να παρέχουν χώρο σε έναν κατάδικο για σωρεία εγκλημάτων όπως ο Δημήτρης Κουφοντίνας ή σε συλλογικότητες «φίλων και συντρόφων του» χωρίς να υπάρχει κάποιο εύλογο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, απλώς για να κρίνουν, να υποστηρίξουν ή να διεκδικήσουν διάφορα πράγματα.

Να θυμίσω ότι η «Εφημερίδα των Συντακτών» είχε διαφημίσει και δημοσιεύσει ολοσέλιδη συνέντευξη του Κουφοντίνα με την οποία ο σίριαλ κίλερ της 17 Νοέμβρη δεν μιλούσε για τίποτα συναφές με την εγκληματική δραστηριότητά του αλλά ανέπτυσσε τις γενικές απόψεις του περί «νέας γερμανικής κατοχής» ως άλλος πολιτικός αρχηγός!.. Η ίδια εφημερίδα μαζί με την «Αυγή» και το Left.gr δημοσίευσαν επίσης διακήρυξη «φίλων και συντρόφων του Δημήτρη Κουφοντίνα» με την οποία χαρακτήριζαν την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη ως τη «μεγαλύτερη ιδεολογική επίθεση από τη Μεταπολίτευση κατά της ιστορίας της Αριστεράς» και μιλούσαν για «ντελίριο εκδικητικότητας» κατά του Κουφοντίνα και του Γιωτόπουλου. Πιο συγκεκριμένα αναρωτιόμουν αν η ίδια ανοχή και η ίδια δημοσιογραφική μεταχείριση πρέπει να επιδεικνύονται και έναντι της Χρυσής Αυγής ή των κατηγορούμενων στελεχών της – τα οποία, να υπενθυμίσω, δεν έχουν καν ακόμη καταδικαστεί…

Αναρωτιόμουν δηλαδή αν η δημοσιογραφία και η δημοκρατία οφείλουν να λειτουργούν με ενιαία κριτήρια απέναντι στο έγκλημα ή με διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με τη φάτσα του πελάτη. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» απάντησε με δύο κείμενα. Ενα παραληρηματικό που υπογραφόταν με αρχικά και από το οποίο προέκυπτε ότι ο φέρων τα αρχικά ούτε κατάλαβε τι έγραψα, άρα ούτε κι εγώ κατάλαβα τι απαντούσε – συνεπώς δεν θα με απασχολήσει περισσότερο…

Το δεύτερο από τον δημοσιογράφο κ. Γιάννη Παντελάκη. Αυτό, κατά την προσφιλή συνήθεια της «αριστερής δημοσιογραφίας», δεν ασχολείται με το φεγγάρι (δηλαδή με την περίπτωση του Κουφοντίνα ή των «φίλων και συντρόφων του»…), παρά μόνο για πέντε αράδες, ενώ όλο το υπόλοιπο αποτελεί μια επίθεση εναντίον του δαχτύλου, δηλαδή του γράφοντος. Το κεντρικό επιχείρημά του είναι ότι κι εγώ βασανίζω τους μαύρους, άρα αφού είμαι βασανιστής μαύρων τι με κόφτει ο Κουφοντίνας; Το πρόβλημα συνεπώς δεν είναι αν μας αρέσει το φεγγάρι αλλά ότι δεν μας αρέσει το δάχτυλο που το δείχνει.

 Αυτό στη φιλοσοφία ονομάζεται argumentum ad hominem και θεωρείται μεγάλη ξεφτίλα. Στον ελληνικό δημόσιο διάλογο το έχει υιοθετήσει εδώ και καιρό ένα μέρος της Αριστεράς για λόγους που εμπίπτουν, υποθέτω, στις αρμοδιότητες της επιστήμης. Πάμε λοιπόν από την αρχή να μιλήσουμε για το φεγγάρι – τα άλλα ουδόλως με ενδιαφέρουν…

 Ερώτημα πρώτον. Είναι οι προαναφερθέντες δολοφόνοι της 17 Νοέμβρη κοινοί εγκληματίες ή δεν είναι; Μήπως είναι κάτι άλλο που μου διαφεύγει;

Ερώτημα δεύτερον. Οταν μεταχειριζόμαστε κοινούς εγκληματίες σαν να είναι πολιτικά στελέχη, δεν είναι σαν να αποδεχόμαστε ή να ανεχόμαστε ή (ακόμη χειρότερα) να υιοθετούμε το προσχηματικό σκεπτικό που τους οδήγησε στην ανάπτυξη της εγκληματικής δραστηριότητάς τους;

 Ερώτημα τρίτον. Κάνουμε άραγε δημοσιογραφική επιλογή εγκληματιών; Κι αν ναι, με τι κριτήρια; Ποινικά, πολιτικά, ιδεολογικά, εμπορικά, αισθητικά;

 Ερώτημα τέταρτον. Υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά στη δημοκρατία; Με άλλα λόγια, ο ακροαριστερός εγκληματίας είναι άλλης πάστας εγκληματίας από τον ακροδεξιό; Δικαιούται άλλης μεταχείρισης; Και άλλης αξιολόγησης;

Ερώτημα πέμπτον. Υπάρχουν «δικά μας καθάρματα»; Αν ναι, ποια είναι αυτά;

Για να το πω διαφορετικά: είμαστε το ίδιο άτεγκτοι στα ζητήματα απειλής κατά της δημοκρατίας και της έννομης τάξης είτε προέρχονται από την Ακρα Δεξιά είτε από την Ακρα Αριστερά; Ή δεν είμαστε διότι υπάρχει διαβάθμιση απειλών – και ενδεχομένως συγγένειας; Νομίζω ότι τα ερωτήματα αυτά είναι απλά, εύλογα και εύληπτα. Αν κάποιος έχει απάντηση, ευχαρίστως να την ακούσω. Θα έχει ενδιαφέρον. Αλλά τα βασανιστήρια των μαύρων τα βαριέμαι.