[Εμπιστευτικά] Στο χέρι μας!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Για πρώτη φορά εδώ και αρκετό καιρό τα πράγματα είναι στο χέρι μας.
Και είναι στο χέρι μας επειδή εμείς το κατορθώσαμε μέσα από μια μνημειώδη προσπάθεια με τεράστιο κόστος, κόπο και θυσίες – μια προσπάθεια που, κατά τα άλλα, δεν στερήθηκε λαθών, ανοησιών, ολιγωριών και ανικανοτήτων…
Για πρώτη φορά όμως είμαστε κύριοι της μοίρας μας. Από εμάς και μόνο εξαρτάται αν θα μπούμε σε μια πορεία ανόρθωσης ή αν θα πέσουμε πίσω.
Διότι τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
Το Μνημόνιο τελειώνει μέσα στους επόμενους μήνες, η τρόικα ήδη πηγαινοέρχεται μάλλον εξασθενισμένη, η κυβέρνηση έχει κερδίσει περιθώρια χειρισμών και η χώρα ολοκλήρωσε το 2013 σε σαφώς καλύτερη θέση από το 2012.
Αρκεί βεβαίως όλα αυτά τα σημάδια να οδηγήσουν σε ένα αποτέλεσμα. Σε ένα αποτέλεσμα εύληπτο και ορατό στον κάθε έλληνα πολίτη.
Είναι προφανές ότι οι ευρωπαίοι εταίροι είναι περισσότερο από ποτέ έτοιμοι να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν αυτήν την πορεία.
Αλλά τη συγκεκριμένη πορεία, όχι κάποια άλλη.
Κι αυτό είναι στο χέρι μας.
Διότι μόνο από το δικό μας χέρι εξαρτάται αν θα διαφυλαχθούν η πολιτική σταθερότητα και η ομαλότητα – προϋποθέσεις αναγκαίες για να αποφευχθεί ένας νέος εκτροχιασμός…
Πολλοί με ρωτούν αν είμαι αισιόδοξος.
Προσωπικά δεν μου αρέσει το «παιχνίδι της χαράς» που έπαιζε η Πολυάννα. Εχω όμως εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, στον μέσο πολίτη που αποκαλεί τη ραχοκοκαλιά της.
Για τον οποίο έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να διαφυλάξει τις δικές του προσπάθειες και τις δικές του θυσίες.
Αυτός είναι που αν και θυμωμένος, αδικημένος, απελπισμένος, τσαλακωμένος, στριμωγμένος από όλες τις πλευρές, κράτησε με την ψήφο του, τους φόρους του, την ανοχή και την αντοχή του την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη και μακριά από την εθνική καταστροφή.
Αν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος όρθωσε τον Ιούνιο 2012 το ανάστημά του απέναντι στην εκτροπή, δεν νομίζω ότι θα λυγίσει δύο χρόνια αργότερα, όταν έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι η επιλογή του δικαιώνεται.
Υπάρχει ασφαλώς η κόπωση.
Τέσσερα ή πέντε χρόνια κρίσης είναι πολλά. Τα αισθάνεται ο καθένας γύρω του, μέσα του, στους δικούς του ανθρώπους.
Και η κόπωση δεν αφήνει πάντα να πρυτανεύσει η ορθή κρίση και η λογική. Μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτα ατυχήματα.
Αλλά ακόμη κι αυτά στο χέρι μας είναι να τα αποφύγουμε.
Αρκεί αυτό το χέρι να είναι το χέρι της καρδιάς. Και το χέρι του μυαλού ταυτοχρόνως.
Google news
