[Αγιογραφίες] 0+1

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ – ιδίως στην πολιτική. Ακόμη και στην εποχή της εικόνας ή του Διαδικτύου ή των social media. Πολιτικός που τηρεί αυτή την παράδοση – και αιφνιδιάζει κατ’ ιδίαν τους συνομιλητές του επικαλούμενος μια αράδα καλής λογοτεχνίας σε μια πολιτική κουβέντα -, ο Αντώνης Σαμαράς έχει επαναφέρει σε χρήση το διάγγελμα. Οχι όπως οι προκάτοχοί του – ο Καραμανλής κι ο Παπανδρέου – για να πει «ψυχρά κι ανάποδα» – σύμφωνα με τον τίτλο της παιδικής ταινίας – ότι έπεσε έξω και θα πρέπει να πάρει κι άλλα μέτρα. Αλλά για να κρατήσει την επαφή με το ευρύ ακροατήριο της σιωπηλής κοινωνίας.

ΛΟΓΙΚΟ. Η ζεστή προσωπική επαφή είναι ένα από τα ατού της πολιτικής προσωπικότητας του Σαμαρά. Επόμενο είναι να προσπαθεί να το μετουσιώσει σε πολιτική επικοινωνία με τη μάζα – το μοναχικό πλήθος. Το διάγγελμα έχει, άλλωστε, μακρά προϊστορία στην πολιτική. Αλλά είναι μαχαίρι διπλής κόψης. Το εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό μήνυμα του Ρούζβελτ εμψύχωνε τους Αμερικανούς μέσα στη σκοτεινιά της κρίσης τη δεκαετία του 1930. Αλλά τα διαγγέλματα του Φρανσουά Ολάντ με φόντο τον κήπο του Ελιζέ και το Προεδρικό Μέγαρο δεν τον έχουν βοηθήσει να ανορθώσει τα νούμερά του στις δημοσκοπήσεις. Ο Σαμαράς προσπαθεί να είναι άμεσος – δηλαδή απλός – και επιμένει να είναι σύντομος. Τα κείμενα είναι συνήθως καλογραμμένα και πατάνε πάνω σε κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό.

Η πολιτική είναι και μυθιστόρημα, και παρασκήνιο, και εθνικό αφήγημα. Ο Σαμαράς επιμένει – δεν έχει άλλη λύση – στο αφήγημα της εξόδου από την κρίση. Δηλαδή σε μια εμπροσθοβαρή πολιτική που βλέπει το 2013 ως έτος μηδέν και το 2014 ως έτος εξόδου από το Μνημόνιο. Ο συμβολισμός είναι χρήσιμος με μια βασική προϋπόθεση.

Η προϋπόθεση είναι ότι δεν θα βγούμε από το Μνημόνιο για να πάμε σε κάτι άλλο που να μη λέγεται Μνημόνιο, αλλά να είναι ένας νέος ζουρλομανδύας λιτότητας. Η χώρα αδυνάτισε κι έτσι καταφέρνει να ξεφύγει μέσα από τον προηγούμενο. Οι πληροφορίες λένε ότι η τρόικα θέλει να μας δεσμεύσει για τα επόμενα χρόνια κι αυτό είναι αναμενόμενο. Η κυβέρνηση θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να μην ξαναμπλέξουμε. Ή να μην ξαναγίνει αυτό με πολιτικά ατιμωτικό τρόπο. Περισσότερη όμως σημασία έχει η ουσία. Το να είναι η χώρα προσηλωμένη σε έναν δρόμο δημοσιονομικής αρετής δεν θα ενοχλήσει κανέναν αν αυτό συνδυαστεί με ανάπτυξη. Αντίστοιχα, τη σταθερότητα που συνεπάγεται μια στέρεη δημοσιονομική πολιτική τη θέλει ο μέσος πολίτης – τι θα γίνει όμως με το ασταθές μείγμα φορολογικής πολιτικής; Εντάξει – να βγούμε το 2014 από το Μνημόνιο. Να βγούμε όμως και από το απερίγραπτο φορολογικό αλαλούμ που έχει ξεκινήσει από το 2009. Τα φορολογικά είναι η αχίλλειος πτέρνα και αυτής της κυβέρνησης. Και είναι γνωστό πώς τελείωσαν οι προηγούμενες.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ – το διάγγελμα – και αριθμοί. Διότι τα υπόλοιπα είναι αριθμητική. Η αριθμητική του πρωτογενούς πλεονάσματος που πρέπει να κρατηθεί και φέτος για να είμαστε πειστικοί. Η αριθμητική του χρέους – με το οποίο κάτι θα γίνει. Η αριθμητική των εκλογών. Και τέλος η αριθμητική διατύπωση της πολιτικής εξίσωσης της νέας χρονιάς που ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να είναι 0x1 αλλά 0+1. Η διαφορά είναι στο πηλίκο.