Η Κύπρος κλείνει την πόρτα

Υπήρξε ο ιδανικός τόπος για την (αυτο)επιβεβαίωση πολλών σπουδαίων ποδοσφαιριστών – οι οποίοι έγραψαν μακρά καριέρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο – ότι μπορούσαν ακόμα να προσφέρουν ή και να ξεχωρίσουν. Πρωτίστως όμως ήταν μία επαγγελματική αγκαλιά γεμάτη καλούδια και δώρα, βγαλμένα από την πούγκα του πεζεβέγκη, και όχι μόνο ριάλια, μονόλιρα και πεντόλιρα αλλά πλούτη ολόκληρα.

Στην Κύπρο οι καταξιωμένοι έλληνες παίκτες που έβλεπαν την μπογιά τους να μη περνάει πλέον στην ελληνική Α’ Εθνική δεν έσπευδαν για τα τελευταία ένσημα αλλά για να εξασφαλίσουν το εφάπαξ!

Κάπως έτσι βρέθηκαν στη Μεγαλόνησο κατά τη δύση της καριέρας τους ο Κώστας Φραντζέσκος, ο Χρήστος Κωστής, ο Νίκος Μιχόπουλος, ο Λεωνίδας Βόκολος, ο Αλέξης Αλεξανδρής, ο Σπύρος Μαραγκός, ο Μαρίνος Ουζουνίδης, ο Νίκος Μαχλάς κ.ά.

Ολοι τους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, ενώ αγαπήθηκαν και αναγνωρίστηκαν ως σημαίνουσες προσωπικότητες στους συλλόγους που αγωνίστηκαν και οι οποίοι δεν έκρυψαν ποτέ ότι το οικονομικό δέλεαρ έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην απόφασή τους!

Από το 2008 και μετά η επιλογή των κυπριακών ομάδων έπαψε να αποτελεί απλώς και μόνο μία επαγγελματική διέξοδο υψηλών αποδοχών και χαμηλών (αγωνιστικών) απαιτήσεων, ξέφυγε εν ολίγοις από τη λογική της αρπαχτής. Οι ισχυροί του κυπριακού ποδοσφαίρου έκοψαν τον ομφάλιο λώρο με τη μονοδιάστατη τακτική της συσσώρευσης ελλήνων παικτών, κοίταξαν και μακρύτερα από τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, οργάνωσαν τα τμήματα σκάουτινγκ σε προηγμένα πρότυπα και άρχισαν να προσελκύουν στο νησί ικανούς ξένους ποδοσφαιριστές. Οχι καραβιές αλλοδαπών παικτών αμφίβολης ποιότητας αλλά ως επί το πλείστον και στο μέτρο του δυνατού (διότι κάθε μεταγραφή εμπεριέχει ρίσκο) επαγγελματίες του αθλήματος με φιλοδοξίες και επιθυμία να φτιάξουν τις καριέρες τους.

Μοιραία ο αριθμός των ελλήνων παικτών άρχισε σταδιακά να λιγοστεύει, αφήστε δε που οι ικανοί κύπριοι παίκτες σταμάτησαν να βλέπουν την παρακμάζουσα πια ελληνική λίγκα ως διέξοδο για μία καλύτερη καριέρα. Την ίδια ώρα οι (ισχυρές) κυπριακές ομάδες άρχισαν να προσεγγίζουν Ελλαδίτες ποδοσφαιριστές από το επάνω ράφι αλλά και σε καλή ηλικία, προσκαλώντας τους να ηγηθούν σε ευρωπαϊκές εξορμήσεις  και όχι απλώς να αποτελέσουν ξεχαρβαλωμένες μαριονέτες προσέλκυσης κόσμου λόγω του σπουδαίου παρελθόντος τους.

Κάπως έτσι ο Τραϊανός Δέλλας βρέθηκε στα 31 του να αγωνίζεται στην Ανόρθωση, ενώ ο Διονύσης Χιώτης στην ίδια ηλικία πρωτοφόρεσε τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ με το οποίο αγωνίζεται έως σήμερα. Θα βρισκόταν και ο Νίκος Λυμπερόπουλος εκεί (στην Ανόρθωση) το 2008, αν δεν τον είχε πλανέψει η Αϊντραχτ Φρανκφούρτης. Οι δύο πρώτοι βοήθησαν τις κυπριακές ομάδες όχι μόνο να εισέλθουν αλλά και να χαράξουν αξιοπρόσεκτη πορεία στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ (με αποκορύφωνα την πρόκριση του ΑΠΟΕΛ στους «8» της διοργάνωσης), όνειρο απατηλό και άπιαστο για το ποδόσφαιρο της χώρας τα προηγούμενα χρόνια.

Η οικονομική κρίση που έπληξε την Κύπρο (με την έξαρσή της να καταγράφεται τον τελευταίο χρόνο) δεν είναι από τους βασικούς λόγους της σταδιακής απαγκίστρωσης του κυπριακού ποδοσφαίρου από τους έλληνες παίκτες. Το σύστημα είχε ήδη αρχίσει να τους αποβάλλει από τα χρόνια της αφθονίας, προτιμώντας την επένδυση στο εγχώριο ταλέντο αλλά κυρίως την πολυεθνικοποίηση (που σταδιακά κατάντησε αλόγιστη) της κυπριακής λίγκας. Περίπου το 52% των παικτών που αγωνίζονται σε αυτήν είναι αλλοδαποί. Ούτως ή άλλως, οι έλληνες παίκτες συμβόλαια με καλές αποδοχές δεν βρίσκουν πια ούτε στη χώρα μας, δεν ήταν λοιπόν θέμα δικής τους επιλογής το φευγιό από τη Μεγαλόνησο.