[Εμπιστευτικά] Στην υγειά μας!

2 λεπτά
Ομολογώ ότι ουδόλως με εξέπληξε το 56% των Ελλήνων που δηλώνει στην έρευνα της Κάπα Research ότι αν είχε την ευκαιρία θα έφευγε από τη χώρα.
Καταρχήν, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί η Ελλάδα της κρίσης ζει τη μετανάστευση των Ελλήνων περίπου ως κατάρα.
Να υπενθυμίσω ότι ο Ελληνισμός συγκροτήθηκε ιστορικά σε αναρίθμητες παροικίες, μέσα από αδιάκοπες μετακινήσεις και μεταναστεύσεις, με όρους κοσμοπολίτικης διασποράς και σε ώσμωση με τον ανοιχτό ορίζοντα του ταξιδιού και της θάλασσας.
Αν λοιπόν το 56% των Ελλήνων ζει δύσκολα την καθημερινότητά του δεν βρίσκω ακατανόητο, ούτε αθέμιτο, να καταφεύγει στους δρόμους των προγόνων του.
Είναι πολύ πιο γόνιμη επιλογή από το να σκοτώνουν την ώρα τους βρίζοντας στα καφενεία «την παλιοζωή, τον παλιόκοσμο και την παλιοκοινωνία».
Αλλά εδώ τελειώνουν τα καλά νέα.
Διότι αυτό το 56% είναι ταυτοχρόνως αδιάψευστος μάρτυρας ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει την κρίση χωρίς να έχει καταλάβει επί της ουσίας τι συνέβη.
Χωρίς να αναλάβει ευθύνες – πέρα από τις ευθύνες «των άλλων», που είναι πάντα ευκολότερες…
Χωρίς να καταλήξει σε συμπεράσματα που να ξεπερνούν την προσωπική δυσφορία ή διαμαρτυρία για όσα τραβάει.
Χωρίς να κατανοήσει και να συναισθανθεί το βάρος των συνεπειών που την πλήττουν.
Λες και χρεοκόπησαν κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, για κάποιους λόγους που θα μπορούσαν και να μην ισχύουν.
Ετσι, για να φτιάξουν τα πράγματα δεν έχουμε παρά να αφήσουμε πίσω μας το «κακό» ή (ακόμη καλύτερα…) να επιστρέψουμε στο 2009 ψηφίζοντας φανατικά εκείνους που το υπόσχονται.
Διότι κατά την ανόητη αυτήν άποψη τα πράγματα συνέβησαν έτσι απλώς επειδή κάποιοι φταίνε που δεν συνέβηκαν αλλιώς.
Η Ελλάδα, ας πούμε, θα μπορούσε να ζει μια χαρά στο διηνεκές με 30 δισ. δημόσιο έλλειμμα ετησίως και 30 δισ. μείον στο ισοζύγιο πληρωμών. Αρκεί να συνέχιζε να δανείζεται στην υγεία των κορόιδων.
Με άλλα λόγια, μια πλειοψηφία συμπολιτών μας αντιμετωπίζει την κρίση όχι σαν την αναπόφευκτη συνέπεια μιας βαθιάς κοινωνικής στρέβλωσης στην οποία μετείχαν και οι ίδιοι αλλά σαν «ένα κακό που μας βρήκε».
Κάτι ανάμεσα σε σεισμό και τσουνάμι.
Οϊμέ, λοιπόν! «Εβαλε ο Θεός σημάδι/ παλικάρι απ’ τα Σφακιά…», λες και ο Θεός είχε τίποτα ανοιχτούς λογαριασμούς με το παλικάρι ή με τα Σφακιά.
Και, κατά συνέπεια, μόλις περάσει ο σεισμός ή το τσουνάμι δεν έχουμε παρά να γυρίσουμε ανέγγιχτοι στα ωραία μας, ενδεχομένως με τον Τσίπρα στη θέση του Παπανδρέου.
Αντε, στην υγεία μας. Κι αυτό θα περάσει!













