[Διαστάσεις] Ε, όχι και με Καλάσνικοφ!

Οταν πρωτοάκουσα χθες το πρωί για την επίθεση εναντίον της κατοικίας του γερμανού πρεσβευτή (που ορισμένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί χαρακτήριζαν για ανεξήγητους λόγους «συμβάν», όλοι όμως συμφωνούσαν στην ποιητική διαπίστωση ότι είχε «άρωμα τρομοκρατίας»), η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι φταίει το Μνημόνιο. Για οτιδήποτε συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο, άλλωστε, φταίει το Μνημόνιο. Σκέφτηκα λοιπόν ότι μαζεύτηκαν μια ημέρα πέντε – έξι άνεργοι, έβαλαν όλες μαζί τις οικονομίες τους και αποφάσισαν να αγοράσουν ένα Καλάσνικοφ για να τρομάξουν τον εκφραστή της σκληρής λιτότητας που οδηγεί τους λαούς στην απελπισία, τον εκπρόσωπο της ανάλγητης Μέρκελ στην Ελλάδα, τον πρεσβευτή της Γερμανίας. Η σκέψη τους αποδείχθηκε δαιμόνια: λίγες μόνο ώρες μετά την επίθεση, η «Μπιλντ» αναγκάστηκε να προδημοσιεύσει αποσπάσματα συνέντευξης που της είχε δώσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όπου ο γερμανός υπουργός Οικονομικών υπόσχεται ότι οι Ευρωπαίοι δεν θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Αλλη μια επίθεση, και οι Γερμανοί θα παραδοθούν άνευ όρων!

Υστερα όμως διάβασα την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ και μπερδεύτηκα. Αναφορά στο Μνημόνιο φυσικά υπάρχει, όπως σε όλες τις κομματικές ανακοινώσεις, αλλά μόνο στην εξής πρόταση: «Τέτοιου είδους ενέργειες δεν σχετίζονται σε καμιά περίπτωση με τους ειρηνικούς, κοινωνικούς, μαζικούς αγώνες του ελληνικού λαού ενάντια στις άδικες μνημονιακές πολιτικές». Αρα, μάλλον δεν την έκαναν άνεργοι τη δουλειά – ή την έκαναν άνεργοι εκτός γραμμής. Σε ποιο είδος επιθέσεων όμως αναφέρονται οι σύντροφοι; Σίγουρα όχι σε φραστικές επιθέσεις, στις οποίες ειδικεύονται ακόμη και βουλευτές του κόμματος. Ούτε σε επιθέσεις, ας πούμε, με καφέ, αφού μια τέτοια ενέργεια εναντίον γερμανού διπλωμάτη (πάλι!) τον Νοέμβριο του 2012 είχε αντιμετωπιστεί ως μια μορφή διαμαρτυρίας αγανακτισμένων συνδικαλιστών. Ούτε καν σε λιθοβολισμούς αυτοκινήτων, αφού όταν δέχθηκαν μια τέτοια επίθεση το 2011 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τους οποίους είχε καλέσει ο Θόδωρος Πάγκαλος στα Καλύβια, ο ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασε τον «ψεύτη, αμετροεπή, ακροδεξιό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης» και όχι τους δράστες. Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται μάλλον στις σφαίρες. Να την πέσουμε στον πρεσβευτή – αλλά όχι και με Καλάσνικοφ!

Σύγχυση προκαλεί όμως και η αμέσως προηγούμενη πρόταση, όπου αναφέρεται ότι η επίθεση «όχι μόνο δεν συμβάλλει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, αλλά αντιθέτως δίνει αφορμή για τη δημιουργία ενός κλίματος γενικευμένης ανασφάλειας και συκοφάντησης των κοινωνικών αγώνων». Από ποιον συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες; Τι σχέση μπορούν να έχουν αυτοί οι αγώνες με μια άνανδρη τρομοκρατική επίθεση από κάποιους ανεγκέφαλους που ονειρεύονται την καταστροφή της χώρας;

Να το πω διαφορετικά: αν η ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά είχε λύσει εγκαίρως, ρητά και αποφασιστικά τους λογαριασμούς της με κάθε μορφή βίας, αν την είχε αποκηρύξει χωρίς «ναι μεν, αλλά» και λοιπές περικοκλάδες, δεν θα χρειαζόταν σήμερα να απαντά σε ανύπαρκτα ερωτήματα. Αλλά τότε ίσως να είχε στερηθεί ένα μέρος των ψηφοφόρων της.