[Εμπιστευτικά] Τρεις κίνδυνοι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οσο διαφορετικές και να είναι μεταξύ τους οι περιπτώσεις Λιάπη, Τομπούλογλου και Κάντα, η χρονιά κλείνει με έναν δυσάρεστο απολογισμό που αποτελεί ένα ευχάριστο μήνυμα.
Ποτέ άλλοτε τόσοι επιχειρηματίες, υπουργοί, πολιτικοί, εφοπλιστές, κυβερνητικά στελέχη ή προβεβλημένοι κοινωνικά συμπολίτες μας δεν πήραν τον δρόμο για το εδώλιο του κατηγορουμένου ή το κελί της φυλακής.
Από ανθρώπινη άποψη είναι προφανώς δυσάρεστο να παρακολουθείς μια ατελείωτη παρέλαση από καταγγελίες, απολογίες, διώξεις και φυλακίσεις.
Την ίδια στιγμή όμως αμφισβητείται εμπράκτως ένα κλίμα ακαταδίωκτου και ατιμωρησίας που κλόνιζε το αίσθημα δικαίου της ελληνικής κοινωνίας.
Και αυτό είναι σίγουρα ευχάριστο.
Με άλλα λόγια, όλο και λιγότεροι Ελληνες μπορούν να αισθάνονται υπεράνω του νόμου.
Στα μικρά και στα μεγάλα. Στις μίζες και τις πλαστές πινακίδες. Στα χρέη προς το Δημόσιο και τις υπεράκτιες λοβιτούρες.
Παρακολουθούμε έτσι κάτι σαν restart μιας ευνομούμενης πολιτείας που δεν κρίνει από τη φάτσα (ή το πορτοφόλι) του πελάτη.
Η μια εξήγηση είναι ότι μπαίνει κάποια τάξη στο χάος ενός ιθαγενούς «νομικού πολιτισμού», ο οποίος ήταν τόσο πολιτισμένος ή τόσο ανεκτικός ώστε δεν δίωκε ποτέ κανέναν.
Η άλλη είναι ότι καταρρέει ένα γενικευμένο σύστημα συνενοχής και συγκάλυψης, το οποίο δεν άφηνε κανέναν υπόλογο και κανέναν έκθετο.
Ούτως Ή άλλως, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Πράγματα αυτονόητα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, θα μου πείτε.
Θα αρχίσουμε λοιπόν να πανηγυρίζουμε και για τα αυτονόητα; Ασφαλώς όχι.
Αλλά θα τα υπογραμμίσουμε για να σταθούμε και στους κινδύνους που τα απειλούν. Ποιοι είναι αυτοί;
Πρώτον, η υπερβολή. Ολα όσα λειτουργούσαν κάποτε ως ασπίδα προστασίας (η πολιτική, το χρήμα, η δημοσιότητα…) κινδυνεύουν τώρα να εξελιχθούν σε αδιάσειστα στοιχεία ενοχής.
Δεύτερον, η γενίκευση. Η εντύπωση ότι η Δικαιοσύνη δεν διώκει συγκεκριμένα άτομα για συγκεκριμένα παραπτώματα αλλά ένα «σύστημα» του οποίου τα άτομα αυτά είναι μέρος.
Τρίτον, η δημαγωγία. Η υπαγωγή της Δικαιοσύνης σε ένα απροσδιόριστο «λαϊκό αίσθημα», το οποίο ταλαιπωρημένο από την κοινωνική συγκυρία «διψάει για αίμα» δικαίων και αδίκων.
Οι τρεις αυτοί κίνδυνοι είναι απολύτως υπαρκτοί. Ακόμη περισσότερο που και οι τρεις διαθέτουν χορηγούς στον χώρο της πολιτικής και της ενημέρωσης.
Αλλοι προσπαθούν να εξαγοράσουν ψηφοφόρους ή ακροατήριο. Αλλοι να προβάλουν κατ’ αντιδιαστολή τη δική τους αγνότητα. Αλλοι να ξεκαθαρίσουν παλιούς λογαριασμούς.
Αν όμως οδηγηθούμε (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) σε κάποια εκδοχή «λαϊκής Δικαιοσύνης», το βέβαιο είναι ότι η Δικαιοσύνη θα αποτελέσει το πρώτο θύμα της.
Και μαζί της θα αποδειχθεί θνησιγενής η αποκατάσταση όλων των αυτονόητων μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Google news
