[Προβολείς] Χριστουγεννιάτικες ιστορίες

Το διάβασα κάπου και είναι αλήθεια. «Σε κάθε οικογενειακό  τραπέζι υπάρχει ένας θείος που λέει, εγώ θα καθήσω με τη νεολαία». Αν και επαγγελματίας θεία, αυτή την άνεση δεν θα την αποκτήσω  ποτέ. Θα ήταν σα να καθόμουν σ’ αναμμένα κάρβουνα. Στην ακίδα επάνω του παλιμπαιδισμού, κάτι μεταξύ αυθεντίας και καραμπινάτου ψώνιου. Από το να μοιράζω παιχνίδι προτιμώ χίλιες φορές να κάθομαι στ’ αυγά μου και, αναλόγως με τα κέφια μου, να κινούμαι αιφνιδίως από τα άκρα, κατεβασιά και γκολ.

Μικρή είχα φάει πολλά τέτοια γκολάκια, από στημένες φάσεις κυρίως. Κάποια ήταν απελπιστικά οφ σάιντ αλλά πώς να σφυρίξει ένα παιδί τον μεγαλύτερο χωρίς να ξεσηκωθεί η κερκίδα; Αν θέλετε τη γνώμη μου, τα καλύτερα είναι αυτά που τα τρως προ κενής εστίας. Εχω φάει κάμποσα από δαύτα από έναν θείο, σολίστα του είδους,  και ομολογώ ότι, εκ των υστέρων, τα εξετίμησα. Εχω ακόμη την «Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματος» που μου χάρισε, φακέλους με σελίδες από το «Nouvel Observateur» της δεκαετίας του 1960, ένα άλμπουμ με αφίσες από τον Μάη του ’68, την πρώτη έκδοση στα ελληνικά του «Τοτέμ και ταμπού» και την «Α’ Ανθολογία» του Γιάννη Σπανού με τη βελόνα του πικάπ να χοροπηδάει πάνω στα «Λυπημένα δειλινά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Θα το ξανακούσω.