[Κιόσκι] Οι μειοψηφίες της υστερίας

Η ταινία «Αγοροκόριτσο» της Σελίν Σιαμά προβλήθηκε στην Ελλάδα πριν από δύο χρόνια. Πρωταγωνίστρια είναι μια 10χρονη που μετακομίζει με την οικογένειά της σε μια νέα γειτονιά και αποφασίζει να προσποιηθεί το αγόρι για να κερδίσει τη φιλία μιας συνομήλικής της. Για να πετύχει τον σκοπό της κόβει τα μαλλιά της κοντά και συστήνεται ως Μίκαελ.

Το «Αγοροκόριτσο» συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του Βερολίνου του 2011, ενώ κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής των Teddy Awards, τα οποία απονέμονται σε ταινίες με θέμα την ομοφυλοφιλία. Η ταινία είχε μια αξιοπρεπή παρουσία στις γαλλικές αίθουσες. Και τον Σεπτέμβριο του 2012 εντάχθηκε στο πρόγραμμα Σχολείο και Κινηματογράφος, στόχος του οποίου είναι να φέρει τους γάλλους μαθητές σε επαφή με την Εβδομη Τέχνη.

Οσα ακολούθησαν μπορεί να τα αξιολογήσει κανείς με βάση τη γνωστή θεωρία του ποτηριού: μπορεί να το δει μισοάδειο και να προβληματιστεί ή μισογεμάτο και να αναθαρρήσει. Το ποτήρι θα μας φανεί μισοάδειο εάν σταθούμε στις αντιδράσεις που προκάλεσε η προβολή της ταινίας. Λίγους μήνες μετά τις διαδηλώσεις κατά του γάμου των γκέι, η υπερσυντηρητική Δεξιά ανέλαβε και πάλι δράση. Στα τέλη Νοεμβρίου εμφανίστηκε ένα κείμενο υπό τον τίτλο «Εξω το “Αγοροκόριτσο” από τα σχολεία», το οποίο μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει σχεδόν 17.000 υπογραφές – τις χίλιες από αυτές μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Το κείμενο προέρχεται από ένα ισπανικό ίδρυμα, το Citizengo, το οποίο αντιτίθεται στη διδασκαλία της μελέτης των φύλων στα σχολεία, σύμφωνα με την οποία η διαμόρφωση του θηλυκού και του αρσενικού δεν καθορίζεται από βιολογικούς παράγοντες.

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε το ίδιο το γεγονός ότι αυτή η ταινία εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα το οποίο υποστηρίζεται από τη γαλλική πολιτεία. Είναι ενθαρρυντικό ότι το 79% των εκπαιδευτικών έκρινε την ταινία «πολύ ενδιαφέρουσα» και ότι την παρακολούθησαν περισσότερα από 48.000 παιδιά εννέα, δέκα και έντεκα ετών χωρίς να διαμαρτυρηθούν οι γονείς τους.

Η ευρεία αποδοχή του «Αγοροκόριτσου» αποδεικνύει ότι η υπερσυντηρητική Δεξιά κάνει στην πραγματικότητα την ίδια δουλειά που κάνουν οι θορυβώδεις μειοψηφίες τις οποίες γνωρίζουμε πολύ καλά και εδώ: προσπαθούν να επιβάλουν την ατζέντα τους με μια μαχητικότητα που έχει μπόλικη υστερία και απειλές. Συνήθως χάνουν – και αυτό μας επιτρέπει να δούμε το ποτήρι μισογεμάτο. Πού οφείλεται, όμως, η ανάδυση στη Γαλλία μιας Δεξιάς με θρησκευτικά χαρακτηριστικά και υπερσυντηρητικά ανακλαστικά που θυμίζει πολύ την αμερικανική, όπως επισημαίνει πολύ σωστά η Μοντ; Απάντηση υπάρχει. Αλλά θα μας κάνει να δούμε ξανά το ποτήρι μισοάδειο.