[Τρίτη άποψη] Ανοιχτή πληγή στο Δημόσιο

Ο ορισμός των νέων διοικήσεων των νοσοκομείων από τον υπουργό Υγείας είναι μια δύσκολη γέννα! Τα ονόματα των νέων διοικητών ανακοινώνονται τμηματικά, μία φορά την εβδομάδα, σαν να πρόκειται για κλήρωση του ΛΟΤΤΟ! Και εάν επιλέγονταν οι καλύτεροι από αυτούς που υπέβαλαν υποψηφιότητα στην Επιτροπή, η οποία υποτίθεται ότι θα τις εξέταζε και θα αποφάσιζε, θα μπορούσε κανείς να το κατανοήσει! Δυστυχώς, όμως, δεν συνέβη αυτό. Στις επιλογές, την τιμητική τους έχουν  και πάλι, κατά τη συνήθη πρακτική, μεσαία, ατάλαντα και χωρίς γνώσεις μάνατζμεντ κομματικά στελέχη των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων, που όμως είναι διατεθειμένα να υπηρετήσουν την κομματική διαπλοκή.

Το ίδιο συνέβη και με τις επιλογές των γενικών γραμματέων των υπουργείων και των άλλων μεγάλων οργανισμών του Δημοσίου. Οι μεγαλύτεροι οργανισμοί των υπουργείων Εργασίας και Υγείας, για παράδειγμα, διοικούνται από φαρμακοποιούς, οδοντιάτρους, χειρουργούς και πρώην βουλευτές των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων που απέτυχαν να εκλεγούν. Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο ελληνικός λαός υφίσταται παντοειδείς θυσίες και μειώσεις εισοδήματος από πολλαπλές πηγές, άτομα άσχετα με τη διοικητική επιστήμη (ιατροί, φαρμακοποιοί, ψυχολόγοι, νομικοί κ.ά.) τοποθετούνται επικεφαλής δημόσιων οργανισμών χωρίς να έχουν τις απαιτούμενες εξειδικευμένες γνώσεις, την παραμικρή εμπειρία και κατ’ επέκταση την παραμικρή ικανότητα διοίκησης.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα ζει στη δεκαετία του 1980. Τότε που για την τοποθέτηση σε θέση προέδρου ή διοικητή δημόσιου οργανισμού ή επιχείρησης ήταν απαραίτητο προσόν οι κομματικές συστατικές επιστολές και το πιστοποιητικό της τοπικής Κλαδικής. Τότε, όμως, υπήρχε λίπος για ανάλωση. Τώρα περπατάμε με ανοιχτή την παλάμη και ψάχνουμε για δανεικά, ανεχόμενοι συχνά προσβολές από τους εταίρους και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

       

Η κυβέρνηση συνεργασίας είχε μια μοναδική ευκαιρία να υπερβεί τα εσκαμμένα, αλλά δεν μπόρεσε δυστυχώς να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων! Η ιστορία έδωσε στους κυρίους Αντ. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλο τη μοναδική ευκαιρία να εφαρμόσουν αξιοκρατικές πρακτικές στις επιλογές των κρατικών στελεχών. Τους έδωσε τη δυνατότητα να τοποθετήσουν στους οργανισμούς του Δημοσίου άξιους, καταρτισμένους και έμπειρους ανθρώπους, ικανούς να διοικήσουν αξιοκρατικά και να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Τους έδωσε τη δυνατότητα να εισάγουν μια νέα αντίληψη στη διοίκηση των οργανισμών του Δημοσίου, ξένη προς τα μέχρι τώρα επικρατούντα. Μια αντίληψη ασύμβατη με την κομματοκρατία και τη ρουσφετοκρατία που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν ανθρώπους του χώρου τους,  που όμως δεν θα ήταν κομματικά πειθήνια όργανα ή πολιτευτές και συνδικαλιστές.  Ανθρώπους με εμπειρία στη διοίκηση, που θα μπορούσαν να ορθώσουν το ανάστημά τους στα αιτήματα των βουλευτικών και υπουργικών γραφείων. Οι Αντ. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος απεμπόλησαν αυτή την ευκαιρία. Σφυρίζουν αδιάφορα! Προτιμούν να αξιοποιήσουν τα «δικά τους παιδιά», που μόνιμα προστατεύουν στους κομματικούς μάρσιπους, επειδή δεν έχουν καμιά τύχη στα μαρμαρένια αλώνια της αγοράς, παρά να προωθήσουν και να αναδείξουν αυτάρκη και ικανά στελέχη.

Και το κάνουν με ανόητο και αδικαιολόγητα προκλητικό τρόπο, κατά παράβαση της αποδεδειγμένα βασικής κομματικής αρχής, που υποστηρίζει ότι όταν ευνοείς ένα κομματικό στέλεχος δυσαρεστείς δέκα! Το κάνουν σαν να είναι χθεσινοί στην πολιτική! Σαν να μην τους έστειλε αυτή για κάποια χρόνια στο περιθώριό της για να γίνουν σοφότεροι. Κρίμα για τη χώρα που δεν μπορούν να δουν την κρίση ως ευκαιρία κατανίκησης αρρωστημένων και βαθιά ριζωμένων νοοτροπιών που την πληγώνουν για δεκαετίες.

Είναι ακατανόητο που ένας απόφοιτος του Χάρβαρντ και ένας καθηγητής πανεπιστημίου, παρότι χαρισματικά εξοπλισμένοι από τη μοίρα – από τη νεαρή τους ηλικία – με μια προστατευτική, αναδεικτική αύρα, η οποία τους απογείωσε, χαρίζοντάς τους απλόχερα δόξα και μεγαλεία, δεν αξιοποιούν τις ικανότητες και τη διορατικότητά τους για να προσφέρουν στη χειμαζόμενη από την πολυετή κοινωνικοοικονομική και πολιτική κρίση πατρίδα τουλάχιστον αξιοκρατία. Είναι εγωιστικό να μην προσπαθούν να επιστρέψουν στον λαό λίγη από τη γενναιόδωρη τύχη τους και ανεξήγητο που δεν ενδιαφέρονται για το αν η Ιστορία γράψει γι’ αυτούς μερικές γραμμές ή μερικές σελίδες!

Ο Α. Μήλιος είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου
της Φρανκφούρτης, οικονομολόγος