[Ανάλυση] Στο μυαλό του homo SYRIZAeus

Μάθαμε λοιπόν ποια είναι τα χαρακτηριστικά του homo SYRIZAeus. Ομολογουμένως, τίποτε πιο ενδιαφέρον από το προφίλ στελέχους της αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως προέκυψε από σχετική έρευνα. Για να μη μακρηγορούμε, είναι ένας οργισμένος αλλά και ψιλοβολεμένος πενηντάρης, κρίνοντας από το εισόδημα των 2.000 ευρώ. Είναι – πώς να το πούμε; – ένας καβατζωμένος Βαλκάνιος. Eστω κι αν η καβάτζα ανήκει πιο πολύ στο λεξικό της νεολαίας. Ο homo SYRIZAeus είναι Βαλκάνιος λόγω του αντιευρωπαϊσμού του που εκφράζει τέλεια τον ελληνικό εξαιρετισμό. Οχι, δεν υπάρχει λόγος να βγούμε εμείς από την Ευρώπη. Είναι η Ευρώπη που πρέπει να αλλάξει. Δηλαδή να προσαρμοστεί σε μια άλλη, κάπως νεφελώδη είναι η αλήθεια, αντίληψη για την οικονομία.

Πρώτη διαπίστωση: ο homo SYRIZAeus – άνδρας κατά μεγάλη πλειονότητα και όχι γυναίκα – έχει την ηλικία του Παναγιώτη Λαφαζάνη αλλά εκφράζεται περισσότερο από τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι κάτι που εξηγεί τον διχασμό αλλά και την εσωκομματική ισορροπία εντός ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν προκύπτει από πουθενά είναι η παραμικρή προδιάθεση για το άνοιγμα στον Καμμένο. Δεν ταιριάζει στην πρωτογενή αριστερή συγκρότηση του homo SYRIZAeus, που και για να κοιτάξει και τη ΔΗΜΑΡ ακόμη είναι υποχρεωμένος να στρίψει το κεφάλι του αρκετά προς τα δεξιά.

Κατά τα λοιπά, με εξαίρεση την προοδευτική αντίληψη για το μεταναστευτικό, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν το πνεύμα των καιρών αλλά και μια μόνιμη τάση του αριστερόστροφου τμήματος του μέσου ελληνικού προσωπικού. Το πνεύμα των καιρών είναι η αντίθεση στην οικονομική αντίληψη που έχει επιβάλει σε Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη – όθεν η έδρα της ΕΚΤ – η γερμανική Καγκελαρία. Αυτή είναι μετωπική. Η μόνιμη τάση – γνωστή και από την πρώιμη φάση του ΠαΣοΚ τη δεκαετία του ’70 – είναι η ανταγωνιστική διάθεση προς τα κέντρα αποφάσεων της Δύσης. Τότε ήταν η αντίδραση στη δικτατορία με αλεξικέραυνο την Ουάσιγκτον. Τώρα είναι που μας πάτησαν με το Μνημόνιο με «εχθρό» το Βερολίνο. Οι παραλληλίες είναι επικίνδυνη άσκηση στην πολιτική Ιστορία. Αν όμως αναλογιστεί κανείς ότι, ερχόμενο στην εξουσία τη δεκαετία του ’80, το ΠαΣοΚ ανανέωσε επί της ουσίας την παραμονή των αμερικανικών βάσεων επί ελληνικού εδάφους, τι συνεπάγεται αυτό για μια πιθανή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Οχι ότι θα τους κάτσει ντε και καλά, αλλά ότι το θέλουν, το θέλουν!

Στη Γαλλία έχουν την περίφημη «gauche caviar» – την Αριστερά του χαβιαριού. Της είχε αφιερώσει ένα ωραίο βιβλίο ο άλλοτε διευθυντής της «Liberation» – σήμερα στον «Nouvel Observateur» – Λοράν Ζοφρέν. Στην Ελλάδα έχουμε τους μεσοαστούς επαναστάτες του τσίπουρου. Τα θέλουν κι αυτοί όλα σε μια Ελλάδα που πάλι φλερτάρει με τον εκτροχιασμό από την Ευρώπη. Ο Ανδρέας κουβαλούσε τον Καντάφι στην Ελούντα – για να δει τον Μιτεράν. Ο  homo SYRIZΑeus θαύμαζε τον Τσάβες. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν στερείται ριζοσπαστισμού κι αυτό είναι και το πιο κρίσιμο τεστ της ηγεσίας του Τσίπρα. Θα τον πάνε καρότσι ή θα τους τιθασεύσει; Κι εδώ η εμπειρία δείχνει ότι κάθε ξεκίνημα είναι δύσκολο. Ο κρύος και πραγματιστής Σημίτης δεν κατάφερε να συγκρατήσει το ρεύμα του πασοκικού υπερεθνικισμού με αποτέλεσμα τα Ιμια και – στον τρίτο χρόνο της πρωθυπουργίας του! – την υπόθεση Οτζαλάν.

Συμπέρασμα: το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με το προφίλ που εμφανίζει, θα αργήσει να ηρεμήσει. Αρα η πόλωση στην ελληνική πολιτική, όπως εκφράζεται από τον Τσίπρα και την πρώτη γραμμή της Κουμουνδούρου, είναι μια κατάσταση στην οποία θα ζήσουμε ώς τις εκλογές – τουλάχιστον.