[Αγιογραφίες] Πυροκροτητές

ΠΑΛΙ καλά που υπάρχει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Ο μακαριότατος αποκατέστησε την εικόνα του προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως ιεράρχη με φυσιογνωμία υποβλητική και με συμπεριφορά που να έχει ακριβώς αυτό το αναγκαίο μείγμα απόστασης από τα εγκόσμια αλλά και βαθιάς κατανόησης για τις οδύνες της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η παράδοση μιας ιεραρχίας με εμπρηστικές ακραίες θέσεις, παράδοση που εγκαινίασε, δυστυχώς, ο μακαριστός Χριστόδουλος, έχει εντελώς χαθεί. Καθώς είναι φθίνουσα η επιρροή του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου στη δημόσια ζωή, τη σκυτάλη έχει πάρει πλέον ο Πειραιώς Σεραφείμ. Χαρακτηριστική είναι η αλληλογραφία του με τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ Βαγγέλη Βενιζέλο για την εφαρμογή του συμφώνου συμβίωσης επί προσώπων του ιδίου φύλου.

ΔΕΝ είναι της παρούσης να αναλογιστούμε αν ο μητροπολίτης Πειραιώς έχει δει στον κινηματογράφο και εκτιμά τη «Ζωή της Αντέλ». Αν και η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Αυτό όμως που μπορεί κανείς να πει είναι ότι στη σημερινή Ελλάδα οι απειλές για αφορισμό βουλευτών είναι λίγο αγριευτικές. Αφορμή η διάθεση του ΠαΣοΚ να στηρίξει με τροπολογία το θέμα – ώστε να εκπληρώσει η χώρα τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει σε διεθνείς συνθήκες -, κάτι που το έχει διαφοροποιήσει από τον συντηρητικό καθωσπρεπισμό της ΝΔ η οποία παρέπεμψε το θέμα σε συνολική νομοθετική ρύθμιση – την ανέλαβε ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου – από το 2014 και βλέπουμε. Ο Βενιζέλος, που έχει προνομιακή σχέση και με τα ράσα – έχοντας παππού ιερωμένο – αλλά και με την Αρχιεπισκοπή, απάντησε με κομψά υπαινικτικό ύφος στον Πειραιώς. Και δεν παρέλειψε να του επισημάνει ότι το θέμα υπάγεται συνολικά – σε επίπεδο Συνόδου – στην Εκκλησία, άρα δεν προσφέρεται για να κάνει κάθε μητροπολίτης το παιχνίδι του.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, το επεισόδιο με τον Πειραιώς – έναν ιεράρχη που δεν έχει διακριθεί για τον φωταδισμό του – έχει και την καλή του πλευρά. Πρώτον, έρχεται να μας υπενθυμίσει, έστω και ως εξαίρεση, ότι η εποχή που η Εκκλησία ήταν οχυρό μαχητικού – οπισθοδρομικού θα έλεγε κανείς – σκοταδισμού έχει παρέλθει. Η σελίδα αυτή έχει γυρίσει. Και εκεί προκύπτει μία δεύτερη παρατήρηση: η Εκκλησία δεν συμπορεύεται πλέον με τις πιο ακραίες μορφές δεξιάς πολιτικής. Πάνε οι εποχές τής, κατά τον γλωσσοπλάστη Χριστόδουλο, «Δεξιάς του Κυρίου». Η Ακροδεξιά δεν έχει προνομιακές σχέσεις με την Εκκλησία. Το ανάποδο ισχύει μάλλον. Κάτι που σημαίνει ότι το φαινόμενο επαναφοράς κάποιων δικτύων της χούντας δεν επεκτείνεται και στα της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, η ιεραρχία δεν είναι δύναμη πολιτικού σκοταδισμού. Θέλει να ελπίζει κανείς ότι η τάση αυτή θα αποδειχθεί διαρκής και ανθεκτική.

ΑΠΟ εκεί και πέρα, καλά κάνει ο Βενιζέλος και απαντά με αιχμή, αλλά χωρίς να πολώνεται. Και, κυρίως, χωρίς να ανοίγει μέτωπο. Η μέθοδος είναι να αποσυνδέσει τον πυροκροτητή της αφοριστικής βόμβας και όχι να προκαλέσει ελεγχόμενη έκρηξη. Μακάρι να ήταν μια αντίληψη που να ίσχυε γενικά στη δημόσια ζωή στην περίοδο της κρίσης…