Οι έρημοι δρόμοι της ελληνικής πολιτικής

^«Δυστυχώς τα πεζοδρόμια είναι άδεια. Δεν υπάρχει κοινωνική αναταραχή και οι ξένοι δεν είναι χαζοί – το βλέπουν…». Οι παρατηρήσεις αυτές ανήκουν σε πρώην υπουργό που μετείχε στις κυβερνήσεις Παπανδρέου κι έζησε τα χειρότερα το 2010-11. Τώρα είναι εκτός πολιτικής, έχει ξαναγυρίσει στη δουλειά του και παρατηρεί την έρημη Βασιλίσσης Σοφίας, καθώς οι αργοί ρυθμοί στην Αθήνα της ύφεσης θυμίζουν έντονα τη Σόφια.

Οι επισημάνσεις αυτές έχουν τη σημασία τους στον απόηχο της διαπραγμάτευσης για τους πλειστηριασμούς. Από τη μια η Αθήνα λαμβάνει τα εύσημα του Σόιμπλε – όπως προ δεκαημέρου της Μέρκελ. Από την άλλη, είναι η πίεση των τροϊκανών να σταματήσει η προστατευτική αντίληψη για τα δάνεια. Από μακριά, δημιουργείται η αίσθηση μιας αντίφασης. Από κοντά όμως, δεν είναι κανείς το ίδιο βέβαιος. Οι τροϊκανοί κοιτάνε πόσο μπορούν να στριμώξουν την κυβέρνηση. Οι Γερμανοί της παρέχουν υποστήριξη – πάντα όμως για να πάρει τις περίφημες δύσκολες αποφάσεις και να κάνει αυτά που πρέπει. Από τη μια οι τεχνοκράτες. Από την άλλη οι πολιτικοί. Αμφότεροι πεισμένοι ότι η αντίσταση είναι στη Βουλή και όχι στον δρόμο. Τα δάνεια που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και οι επαπειλούμενοι πλειστηριασμοί είναι επιμέρους οικογενειακές τραγωδίες. Κάθε νοικοκυριό τις ζει σε μια Ελλάδα όπου η συλλογικότητα σπάει σε χίλια κομμάτια. Ολα αυτά δεν αθροίζονται προς το παρόν σε μια τεράστια διαδήλωση που να συνταράξει την πρωτεύουσα. Ισως και γιατί αφορούν τη μεσαία τάξη που εδώ και μια εικοσαετία είχε ξεχάσει την έννοια της κινητοποίησης που βγήκε τελικά από το πολιτικό της DNA. Αν υπάρχει αντίσταση, αυτή είναι από τους βουλευτές και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ που έχει αποφασίσει να σηκώσει τη σημαία της σκληρής διαπραγμάτευσης σε ένα κοινωνικό θέμα.

Εκεί είμαστε. Με τις πλατείες έρημες και την πολιτική κατάσταση να φαίνεται στατική. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, ας πούμε, όπως αυτή της GPO για το Mega που παρουσιάστηκε στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη, δεν δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να αποκτά προβάδισμα παρά τις πρωτοβουλίες που πήρε τις τελευταίες εβδομάδες. Η πολιτική ζωή έχει ένα στοιχείο μετεωρισμού. Την ίδια ώρα που Αθήνα και τροϊκανοί ξέρουν ότι, ενόψει της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ τον Ιανουάριο, θα πρέπει να βρεθεί ένας συμβιβασμός. Από μια ειρωνεία της τύχης, η Ελλάδα, μαύρο πρόβατο της ευρωζώνης την τελευταία πενταετία, ηγείται το εξάμηνο πριν από τις πιο κρίσιμες ευρωεκλογές στην ιστορία της ΕΕ. Αυτές που μπορεί να φέρουν, ας πούμε, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν πρώτο κόμμα στη Γαλλία. Είναι μια Ευρώπη όπου ξεχειλίζει ο αντιευρωπαϊσμός, που χρειάζεται, πολύ περισσότερο από εμάς, ένα success story για την Ελλάδα. Εξού και τα καλά λόγια.

Ωστόσο, οι πλειστηριασμοί είναι σύνθετο ζήτημα. Δεν είναι μόνο η τραγωδία των οφειλετών. Αν οι τράπεζες αρχίσουν να πουλούν «σκοτωμένα» τα ενυπόθηκα διαμερίσματα, αυτό θα συμπαρασύρει την αγορά ακινήτων και μαζί τα χαρτοφυλάκια ακινήτων τους. Αυτό θα απαιτήσει κεφάλαια και θα καταστήσει τις τράπεζες ευάλωτες έναντι εκείνων που θέλουν να τις αποκτήσουν, την ίδια ώρα που θα φτηνύνει συνολικά το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα. Είναι μια από τις πιο κρίσιμες εθνικές μάχες των τελευταίων πέντε ετών – που όμως δίνεται μέσα σε μια γενική βουβαμάρα.