[Εμπιστευτικά] Διαζύγιο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν έχω καμία πρόθεση να αμφισβητήσω τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μεταξύ μας, μου είναι και συμπαθής.
Υποθέτω ότι ένας άνθρωπος που στα καλά καθούμενα κάθεται να γράψει, να σκηνοθετήσει και να πρωταγωνιστήσει σε ένα θεατρικό έργο τυλιγμένος με μια κόκκινη κουβέρτα πρέπει να έχει και ευαισθησίες και μεράκι.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και ως ψώνιο να το δει κανείς, είναι ένα μάλλον ακίνδυνο ψώνιο.
Δεν έχω πρόθεση να αμφισβητήσω ούτε το υποκριτικό ταλέντο του πρύτανη.
Δεν είμαι ούτε αρμόδιος ούτε ειδικός, και άλλωστε θεωρώ ότι ο καθένας μέσα του δικαιούται να κρύβει μια Σάρρα Μπερνάρ ή έναν Ιονέσκο – ενδεχομένως και τους δύο ταυτοχρόνως…
Το πρόβλημά μου, με άλλα λόγια, δεν είναι ο Πελεγρίνης ως καλλιτέχνης. Είναι ο Πελεγρίνης ως πρύτανης.
Και είναι πρόβλημα όχι γι’ αυτά που λέει ή φρονεί, αλλά επειδή ο πρύτανης Πελεγρίνης δεν έχει καταφέρει εδώ και τρεις μήνες να διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία του Πανεπιστημίου του οποίου προΐσταται. Τόσο απλό.
Βλέπω τώρα διάφορα σούργελα του ακαδημαϊκού και του πολιτικού χώρου που επιχειρούν να παρουσιάσουν ως θύμα έναν πρύτανη που απλώς αποδείχθηκε ανίκανος να κάνει τη δουλειά του.
Προφανώς ο κόσμος γελάει. Αλλά οι συμπαραστάτες του Πελεγρίνη εμφανίζονται με τη στολή του «φρουρού της δημοκρατίας» τρεις μήνες πριν από τις Απόκριες – πάλι καλά που δεν κυκλοφορούν και με κόκκινες κουβέρτες…
Μεταξύ μας, υποθέτω ότι μαζί τους γελάει και ο ίδιος ο Πελεγρίνης.
Αν κατάλαβα καλά, ο άνθρωπος διαθέτει υψηλή αίσθηση του χιούμορ. Προ τριών εβδομάδων κατηγόρησε (στη διάρκεια της εκπομπής μου) τον υπουργό Παιδείας περίπου για «εθνική μειοδοσία» επειδή διανοήθηκε να βάλει σε διαθεσιμότητα διοικητικούς υπαλλήλους δύο Ανωτάτων Ιδρυμάτων που φέρουν στον τίτλο τους τον προσδιορισμό Εθνικό.
Αν πάρουμε σοβαρά το επιχείρημά του, τότε δεν θα πρέπει να γίνεται καμία απόλυση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας ή στην Εθνική Τράπεζα ενώ και το πρωτάθλημα θα έπρεπε να μοιράζεται ακριβοδίκαια μεταξύ Εθνικού Πειραιώς και Εθνικού Αλεξανδρούπολης.
Πολύ φοβούμαι πως από αυτή την ταλαιπωρία δεν θα μείνουν πολλά πράγματα να διηγηθούμε στα παιδιά μας. Ούτε ηρωικά ούτε πένθιμα. Ούτε καν αστεία.
Θα μείνουν απλώς οι χαμένοι κόποι όσων φοιτητών είχαν τη σκληρή μοίρα να πέσουν στα χέρια δασκάλων που τους έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους προκειμένου να διασφαλίσουν διάφορα μικροσυμφέροντα.
Και θα μείνει ένα θλιβερό συμπέρασμα. Οτι, δυστυχώς, κάτι που ονομάζουμε «ακαδημαϊκή ηγεσία» του τόπου έχει πάρει σε μεγάλο βαθμό διαζύγιο από την αίσθηση του γελοίου.
Τα αποτελέσματα είναι ορατά.
Google news
