[Αγιογραφίες] Καθρέφτες

Πώς θα αισθανόταν κανείς αν – Θεός φυλάξοι! – έπεφτε σε κώμα το 2001, ξυπνούσε τώρα και έβλεπε τον Τάσο Γιαννίτση να μιλάει πάλι για το Ασφαλιστικό; Ισως η πρώτη εντύπωση να ήταν ότι το πέρασμα του χρόνου δεν φαίνεται στη φυσιογνωμία του – μόνο στο κούρεμα ίσως. Ο άλλοτε υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη – αλλά και Παπαδήμου – φαίνεται να έχει γλιτώσει από τη φθορά που αυτές υπέστησαν. Μάλλον γιατί φωτίζεται εσωτερικά από την ορθότητα και τη σταθερότητα των απόψεών του.

Περισσότερο και από τον Αλέκο Παπαδόπουλο που τα ‘λεγε, βεβαίως, για το χρέος, ο Τάσος Γιαννίτσης είναι ένας από τους illuminati της αλήθειας στα χρόνια της ΟΝΕ και, όπως θα μπορούσαμε εκ των υστέρων να πούμε, του ατελέσφορου εκσυγχρονισμού. Δυστυχώς, οι δυνάμεις του λαϊκισμού που τους έδωσε φτερά η φάση της «δημοκρατίας των γόνων» – ονοματεπώνυμα δεν λέμε – υπερίσχυσαν κι έκαναν μαντάρα τη χώρα. Αυτό κάνει προσωπικότητες σαν τον Γιαννίτση να ακούγονται πολύ περισσότερο. Ο ίδιος υπήρξε, άλλωστε, υπουργός χωρίς όμως να πολιτευθεί ή να μπει στα γρανάζια των εκάστοτε κυβερνητικών διευθετήσεων. Το μαρτύριο του Ασφαλιστικού, προ δωδεκαετίας, είναι το φωτοστέφανό του. Ολα αυτά, ασφαλώς, δεν είναι άσχετα με το γεγονός ότι ο Γιαννίτσης βρήκε πολύ περισσότερους ακροατές στην αίθουσα της ομιλίας του από ό,τι περίμενε.

Οπως πάντα, βέβαια, οι πολιτικές πρωτοβουλίες μπαίνουν στον αποκωδικοποιητή. Ας πούμε, η φυσιογνωμία των 58 σιγά σιγά ξεκαθαρίζει. Και αυτό δεν είναι άσχετο με το ποιος μπαίνει επικεφαλής τους. Η επιλογή Γιαννίτση – ασχέτως των αρετών του – επιβεβαιώνει ότι οι 58 έχουν πολύ Σημίτη. Και ότι ο πολιτικός χώρος που εκφράζει ο πρώην πρωθυπουργός αγωνιά και κόπτεται για τη δικαίωσή του αλλά και για την τακτοποίηση των λογαριασμών τού παρελθόντος. Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης με τη μεγαλύτερη θητεία – έπειτα από έναν κάποιον Ανδρέα – ο Σημίτης είναι και ο πολυγραφότερος εξ όσων θήτευσαν στο Μέγαρο Μαξίμου. Και μάλιστα με διαφορά. Εσπευσε να γράψει βιβλίο – μιλάμε για magnus opus – ήδη από το 2005, έναν χρόνο αφότου έφυγε από την εξουσία. Προφανής στόχος, να θέσει τα θεμέλια για το πολιτικό αφήγημα του μέλλοντος με την ίδια ασφάλεια που αυτό έγινε, ας πούμε, για τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου και τα μεγάλα έργα της οκταετίας 1996-2004. Προς τον σκοπό αυτόν θυσιάστηκε ακόμη και η σχέση/ομαλή διαδοχή με τον Γιώργο Παπανδρέου, στον οποίο χρεώθηκε στο βιβλίο εις ολόκληρον η ήττα του 2004 από τον Καραμανλή. Ωστόσο, η κρίση ρήμαξε και τα σκάνδαλα – λέγε με Ακη – αμαύρωσαν αυτή την εικόνα. Η ΟΝΕ, ιερό δισκοπότηρο των εκσυγχρονιστών, στιγματίστηκε. Η προώθηση του αγνού πολιτικά Γιαννίτση στο προσκήνιο προσπαθεί κάπως να ξαναβάλει το στόρι στις ράγες, σε μια λογική «εμείς προσπαθούσαμε, εσείς δεν μας αφήνατε».

ΟΧΙ πως οι 58 δεν είναι υβριδικό όχημα για μια Κεντροαριστερά χαμηλών ρύπων. Ο Σημίτης πάντα την ήθελε κι εκεί συναντιέται με τον Βενιζέλο. Αλλά η επιλογή ενός διοπτροφόρου ασπρομάλλη εξηντάρη αντί για έναν διοπτροφόρο μελαχρινό σαραντάρη – κάποιον σαν τον Παγουλάτο – δείχνει ότι το όχημα οδηγείται και με το μάτι στον καθρέφτη που δείχνει πίσω.