Ενας γνωστός γάλλος οικονομολόγος, ο Νικολά Μπαβερέζ, κάθησε κι υπολόγισε τι θα σήμαινε ενδεχόμενη έξοδος της Γαλλίας από το ευρώ. Πρώτον: η αδυναμία της βιομηχανίας, που ευθύνεται για το 70% των εξαγωγών, δεν θα επέτρεπε να αξιοποιηθούν τα οφέλη από την υποτίμηση του νομίσματος, ενώ την ίδια στιγμή τα εισαγόμενα προϊόντα θα γίνονταν πιο ακριβά. Δεύτερον: το χρέος, που υπολογίζεται σε ευρώ, θα αυξανόταν κατά το ποσοστό της υποτίμησης (20% με 30%). Αυτό δεν θα συνέβαινε σε περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας, κάτι που θα της απαγόρευε όμως να προσφύγει στις αγορές και θα προκαλούσε τη χρεοκοπία των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων. Τρίτον, τα επιτόκια θα σημείωναν κάθετη αύξηση, με αποτέλεσμα να πληγούν αποφασιστικά τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις. Τέταρτον, η αγοραστική δύναμη των Γάλλων θα μειωνόταν αμέσως κατά 20% με 25%, ένα ποσοστό που στη συνέχεια θα μεγάλωνε ακόμη περισσότερο εξαιτίας του κύκλου υποτίμηση / πληθωρισμός.
Σε γενικές γραμμές, η αποχώρηση της Γαλλίας από την ευρωζώνη θα οδηγούσε σε μείωση του ΑΕΠ της κατά 20% και σε απώλεια τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου θέσεων εργασίας. Αντιλαμβάνεται κανείς τι θα γινόταν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που δεν θα είχε να περιμένει τίποτα από την ανύπαρκτη εξαγωγική της βιομηχανία. Κι όμως, υπάρχουν ακόμη κάποιοι στη χώρα μας (τόσο στο στρατόπεδο της άκρας Αριστεράς όσο και σ’ εκείνο της φιλελεύθερης Δεξιάς) που εξακολουθούν να προπαγανδίζουν αυτήν την εξωφρενική ιδέα. Οσο πλησιάζουν μάλιστα οι ευρωεκλογές τόσο αυτές οι δήθεν «αιρετικές» φωνές θα δυναμώνουν.
Δεν πρόκειται μόνο για ελληνικό φαινόμενο. Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Le Point είχε ένα αφιέρωμα στους γάλλους οικονομολόγους που είναι αντίθετοι στο ευρώ και εμπνέουν τόσο την άκρα Αριστερά όσο και την άκρα Δεξιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο «αιρετικός αριστερός» Εμανουέλ Τοντ. Ο άνθρωπος που στα 25 του έγινε γνωστός επειδή προέβλεψε την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, εκτίμησε πριν από τρία χρόνια ότι κατά 90% θα καταρρεύσει και το ευρώ. Κατά την άποψή του, στην οικονομία κυριαρχεί σήμερα ένα σύστημα προφροϋδιανής απαγόρευσης όπου ξεχωρίζουν ο ευνουχισμός και το υπερεγώ. Το να προσπαθείς να επιβάλεις τη δημοσιονομική πειθαρχία, όπως κάνουν οι Γερμανοί, είναι σαν να θέλεις να επιβάλεις ετεροφυλόφιλες σχέσεις σε έναν ομοφυλόφιλο. Η μόνη λύση λοιπόν, κατά την άποψή του, είναι να αντισταθούμε στους Γερμανούς και να εγκαθιδρύσουμε έναν ευρωπαϊκό προστατευτισμό.
Ποιος είναι σήμερα ο πιο θερμός οπαδός του Τοντ και των ψυχαναλυτικών ανοησιών του; Η Μαρίν Λεπέν, φυσικά, για την οποία ο οικονομολόγος έχει δηλώσει ότι «δεν λέει παρά πράγματα οικονομικά πιστευτά». Ετσι συνέβαινε πάντα, η αριστερά της Αριστεράς συναντά τη δεξιά της Δεξιάς, ένας κύκλος είναι η πολιτική, το διαπιστώνουμε κάθε τόσο και στην Ελλάδα.