e-mail

Ονομα και πράγμα

Κυρία Φοίβη

Ολοι οι… κρισοκαμένοι Ελληνες τα βάζουμε με την τρόικα και ειδικά με τον εκπρόσωπο του Δου Νου Του κ. Τόμσεν για την επίμονη ακαμψία του στις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση. Ενας απ’ αυτούς ήμουνα κι εγώ, μέχρι τη στιγμή που διάβασα στην εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη (τόμος 23, σελ. 187, λήμμα: Ιούλιος Thomsen, δανός ιατρός γεννηθείς το 1815) για τη νόσο ακαμψία που ανακάλυψε, το οποίο και σας επισυνάπτω.

Τόμσεν (Ιούλιος Thomsen). Δανός ιατρός, γενν. τω 1815.

Τόμσεν, νόσος. Νόσος οικογενειακή αρχομένη από της παιδικής ηλικίας και χαρακτηριζομένη υπό σπασμώδους και ανωδύνου ακαμψίας, ην εμφανίζουσι προσκαίρως οι υπό την βούλησιν ενεργούντες μύες, ιδίως των μελών, οσάκις συστέλλονται προς ωρισμένην κίνησιν.

Προς Θεού, όμως, τα πιο πάνω αναγραφόμενα, σας βεβαιώνω πως δεν υποκρύπτουν κάποιον φθονερό υπαινιγμό για τη σωματική και την ψυχική υγεία του ανθρώπου, στον οποίο εύχομαι ολόψυχα να είναι πάντα καλά. Αλλά, βρε παιδί μου, τέτοια σατανική σύμπτωση!..

Στάθης Βουρνάς,
Ιλιον Αττικής

Κύριε Στάθη,

Σε «οικογενειακή» μέχρι τώρα ήξερα πίτσα, γιορτή, ταβέρνα, επιχείρηση. Τις νόσους τις ήξερα μόνο σε κληρονομικές. Η συγκεκριμένη που αναφέρει η εγκυκλοπαίδεια είναι για εμάς τους Ελληνες μάλλον εθνική. Για τον συγκεκριμένο ψηλό, γαλανομάτη (την αμαρτία μου θα την ομολογήσω: και γοητευτικό) κύριο έχω και άλλα προσωνύμια. Θέκλα ή Σούζη! Μην πάει ο νους σας στο… κακό! Το πρώτο εκ του «αντιπαθέκλα», το δεύτερο εκ του «γρουσούζη». Ετσι μου είχαν συστήσει σοβαρό κύριο ασχολούμενο με τα πολιτιστικά, καλοκαίρι σε παραλία, και όταν τον συνάντησα τον χειμώνα σε φεστιβάλ, αναφώνησα «α, η Θέκλα!»… Πάντως, μεταξύ μας, ένα Τόμσεν στα κάτω άκρα εγώ το νιώθω. Μπορεί βέβαια να φταίει και το τακούνι…

Ψυχραιμία, παιδιά (και πιπέρι
στο στόμα)

Αγαπητή Φοίβη,

Στο θέμα των ημερών θέλω να αναφερθώ, δηλαδή στο σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Συναισθηματικά, συνειδησιακά και ιδεολογικά, μαζί τους! Στους δρόμους από μικρό παιδί, στον αγώνα εναντίον της περιθωριοποίησης των μειονοτήτων, με παντιέρα κόντρα στην κοινωνική απομόνωση της διαφορετικότητας. Τώρα, επειδή τους γκέι τούς είχα πάντα συνδέσει με την έννοια της αντισυμβατικότητας, μου φαίνεται σαν «επιστροφή στη σύμβαση» το να παντρεύονται. Αν κρίνω δε και από κάτι ροζ κοστούμια ή γιρλάντες στον λαιμό που βλέπω σε τέτοιους γάμους στο εξωτερικό, το βρίσκω και γραφικό…

Συμφωνώ απόλυτα όμως με το σύμφωνο συμβίωσης. Γι’ αυτό και αισθάνθηκα μεγάλη αμηχανία όταν είδα την ηθοποιό και ζωγράφο Μίνα Ορφανού να το υπερασπίζεται σε τηλεοπτική εκπομπή. Βούτυρο στο αρτηριοσκληρωτικό ψωμάκι του Ανθιμου και του Σεραφείμ. Αποσπασματικός λόγος, επιχειρήματα τραβηγμένα από τα μαλλιά (ενώ υπάρχουν πολλά και ουσιαστικά) και το «μπλου τσιπ» που με έστειλε: «Ποιος ξέρει, το 2050 μπορεί να θεωρούνται ανώμαλοι οι στρέιτ…».

Πιπέρι στο στόμα στην κυρία Μίνα. Οταν υπεραμύνεσαι της διαφορετικότητας δεν χρησιμοποιείς τη λέξη «ανώμαλος». Με τίποτα! Τα μόνα «ανώμαλα» που δέχομαι είναι τα γλυκά του Χατζηφωτίου που έχουμε εδώ στη Θεσσαλονίκη.

Μανώλης Αρβανίτης,
Θεσσαλονίκη

Αγαπητέ μου Μανώλη,

Για το 2050, τι να σας πω. Να ζούμε να τον… θυμόμαστε ή μάλλον να ζούμε να το δούμε. Ομως σε ταινία, όπως θα θυμάστε, το έχουμε δει με έναν κόσμο μόνο γκέι όπου το στρέιτ ήταν το διαφορετικό, με τον πολύ καλό Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στον ρόλο των ομόφυλων γονέων που βλέπουν το παιδί τους να επιθυμεί κάτι σε πιο στρέιτ. Τώρα θα μου πείτε, στην τρανσέξουαλ της εξαιρετικής ταινίας «Στρέλα» του Πάνου Κούτρα (που ενθουσίασε μεταξύ άλλων το γαλλικό κοινό και τους εκεί κριτικούς και άλλους στο εξωτερικό) θα κολλήσει η πολύ ωραία και γλαφυρή ατάκα της ταινίας του Βλαδίμηρου Κυριακίδη και της Εφης Μουρίκη «Στρέιτ στόρι», «Στέλιο, φύγε, κρατάω μαχαίρι»; Οχι, θα σας απαντήσω. Μάλλον στις ανθιμοσεραφειμίδικες άναρθρες κραυγές για «ανωμαλίες» ταιριάζει καλύτερα. Και κόβει και καλύτερα – τον βήχα όλων αυτών των δήθεν «ηθικών» και «ηθικολόγων» που ξεφωνίζουν αυτά που στον οίκο τους… Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου! Οσο για «ανώμαλο», σας έχω μόνο κάτι σε ταινία αποκαλυπτική, του 1975, με τον Κώστα Γκουσγκούνη.