[Αγιογραφίες] Γάτες

ΤΙ έχει ο Γέρος του Μοριά και δεν τον αφήνουν να ηρεμήσει στη θέση που έχει κατακτήσει στην Ιστορία; Παλιότερα είχε γίνει ολόκληρη φασαρία στο facebook για το αν ήταν gay – ας μην πούμε ποιος την ξεκίνησε! Και τώρα ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Παναγιώταρος τον επικαλέστηκε ως «Κωνσταντίνο» προκειμένου να τα βάλει με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για το τζαμί.

ΑΝ δεν το έχετε αντιληφθεί, η ΧΑ επιχειρεί ένα κάποιο comeback ή μάλλον ψάχνεται για το πώς και με ποιον θα το κάνει. Βοηθάει και το καρδιογράφημα των δημοσκοπήσεων που εμφανίζει το ζόμπι της ελληνικής ακροδεξιάς να είναι ακόμη ζωντανό. Ο Χρυσοχοΐδης απάντησε ωραία για το τζαμί, επικαλούμενος την καταγωγή του από τη Μικρασία σε αντιδιαστολή με τις πρόσφατες τουρκικές διαθέσεις να γίνει τζαμί η Αγια-Σοφιά. Για έναν πολιτικό με πείρα ήταν αυτό που λέμε ένα καλοτραβηγμένο πέναλτι. Ενώ στον αέρα υπήρχε κι ένα στοιχείο ρετρό, γιατί τέτοιου τύπου επιχειρήματα υπέρ μιας πολυπολιτισμικής Ελλάδας, ριζωμένης στην Ιστορία, ανήκουν στην πολιτική ατμόσφαιρα της προηγούμενης δεκαπενταετίας. Ο ορίζοντας έχει δραματικά στενέψει. Μαζί με την κρίση.

ΦΥΣΙΚΑ, ο Χρυσοχοΐδης είναι ένας πολιτικός που, έχοντας περάσει από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, έχει άνεση ή μάλλον έχει μια πολιτική προϊστορία που του επιτρέπει να χειρίζεται τα θέματα αυτά. Αυτός ήταν, άλλωστε, που έσπασε το ταμπού, ως μέλος της κυβέρνησης Παπαδήμου το 2012, όταν έκανε εξπρές ένα κέντρο κράτησης παράνομων μεταναστών στην Αμυγδαλέζα. Εκτοτε το σχέδιο αυτό βάλτωσε. Και ο Χρυσοχοΐδης προχώρησε σε άλλα. Υπουργός Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων χειρίστηκε τις τελευταίες ημέρες την υπόθεση των αυτοκινητοδρόμων που θεωρείται ένας από τους καταλύτες για να κινηθεί κάπως η χώρα προς την ανάπτυξη.

Η περίπτωση Χρυσοχοΐδη θα μπορούσε να προσδιορίζει ένα προφίλ πολιτικού για το μέλλον. Κάποιος που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως τις ιδεοληψίες και τον λαϊκισμό που το κατέστρεψαν. Κάποιος που έγινε υπουργός και βγήκε στην πρώτη γραμμή επί Σημίτη, αλλά χωρίς αυτό να τον εμποδίσει ποτέ να έχει δική του ταυτότητα και πορεία. Κάποιος που κράτησε πάντα μια επιφύλαξη απέναντι στα κομματικά, έχοντας την ίδια ώρα άνεση με μοντέρνα θέματα όπως η ασφάλεια. Κάποιος που ενώ ξεκίνησε από την περιφέρεια βρήκε άνετα τη θέση του στο κέντρο, τόσο με τους γηγενείς όσο και με τους ξένους. Είναι συνομιλητής των Ευρωπαίων και, ειδικά, των Γερμανών όπως ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια των Αμερικανοάγγλων.

ΕΙΝΑΙ υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά όπως ήταν της κυβέρνησης Παπανδρέου. Και όπως ήταν και της κυβέρνησης Παπαδήμου. Περισσότερο από το «δεν με νοιάζει η γάτα αρκεί να πιάνει ποντίκια», την περίφημη φράση του Ντενγκ με την οποία σηματοδοτήθηκε το άνοιγμα του κινεζικού μοντέλου, αυτό που εδώ έχει σημασία είναι η επισήμανση ότι υπάρχει μια επόμενη γενιά πολιτικών – πατημένοι πενηντάρηδες πια – που συγκλίνει στο Κέντρο και που περισσότερο διαλέγεται με το μέλλον της χώρας και του πολιτικού συστήματος παρά με την τύχη του τάδε ή του δείνα κόμματος. Από την άποψη αυτή, έχει μεγάλη σημασία η συμμετοχή στις κυβερνήσεις από το 2009 και μετά να μη φθείρει τέτοια πρόσωπα. Κι αυτό γιατί τα κόμματα, ένθεν κακείθεν, είναι γεμάτα από εκείνους που με τις συμπεριφορές τους άνοιξαν, δυστυχώς, διάπλατα τον δρόμο για να μπουν στη Βουλή οι διάφοροι Παναγιώταροι.