Τέσσερα προκλητικά αριστουργήματα

Υστερα από μια βραδιά στην όπερα, μια ομάδα μελών της μεγαλοαστικής τάξης καλούνται στο σπίτι ενός φίλου τους για δείπνο. Oι υπηρέτες όμως αρχίζουν ένας ένας να εγκαταλείπουν το σπίτι και όταν τελειώνει το δείπνο, οι καλεσμένοι ανακαλύπτουν ότι για κάποιο μυστηριώδη λόγο δεν μπορούν να βγουν από το σαλόνι! Ανελέητη, σαρκοβόρα σάτιρα της μεγαλοαστικής τάξης και της δικτατορίας του Φράνκο. Οι «ήρωες», αποκλεισμένοι από την πραγματικότητα και τον έξω κόσμο. Στην κουζίνα σίγουρα θα υπάρχει νερό, αλλά αυτοί σπάνε τοίχους για να φτάσουν στους υδραυλικούς σωλήνες. Και ο Μπουνιουέλ κινηματογραφεί με μεγάλο κέφι το μεγαλοαστικό ναυάγιο!

Στη μαστιζόμενη από τη φτώχεια και την εξαθλίωση Πόλη του Μεξικού, όπου δεκάδες γέροι, σακάτηδες και άνεργοι παραμονεύουν σε κάθε της γωνιά, μια παρέα από χαμίνια αναπτύσσει πλούσια εγκληματική δράση. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Los Olvidados και η έντονα ρεαλιστική του αίσθηση (η ταινία είναι γυρισμένη σε πραγματικούς χώρους, με ερασιτέχνες ηθοποιούς κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες) παραπέμπει ευθέως στον ιταλικό νεορεαλισμό. Δικαίως ο Αντρέ Μπαζέν έγραψε ότι «η ταινία τού Μπουνιουέλ μαστιγώνει το μυαλό σαν πύρινος λοστός, δίχως να επιτρέπει στιγμή ανάπαυσης στη συνείδηση του θεατή».

«Βιριδιάνα» (1961)

Η Βιριδιάνα του τίτλου, μια υποψήφια καλόγρια, λίγο πριν να ορκιστεί, επισκέπτεται τον θείο και κηδεμόνα της. Μια γυναίκα αφοσιωμένη στον Θεό, φορέας της αμαρτίας. Ο θείος Μπουνιουέλ στήνει, σε μία από τις πιο φημισμένες σεκάνς της καριέρας του, έναν Μυστικό Δείπνο βουτηγμένο στη σαρδόνια ειρωνεία και, φυσικά, οι καθολικοί παθαίνουν υστερία. Πέρα όμως από την πρόκληση (που αυτή αφορά μόνο τους κοντόφθαλμους και επικίνδυνους δογματικούς), λάμπει ένα από τα πιο φωτισμένα μυαλά της Εβδομης Τέχνης.

«Η διακριτική γοητεία της µπουρζουαζίας» (1972)

Εξι φίλοι προσπαθούν επανειλημμένως να συναντηθούν για φαγητό, αλλά τα σχέδιά τους συνεχώς ματαιώνονται. Και ενώ αρχικά όλα μοιάζουν να είναι αποτέλεσμα κακής συνεννόησης, τελικά τα εμπόδια που προκύπτουν είναι όλο και πιο περίεργα. Στην τελευταία του δουλειά, ο σκηνοθέτης παραδίνεται λατρευτικά στο χιούμορ: σε μια σκηνή, ένας ετοιμοθάνατος εξομολογείται πως είναι ο δολοφόνος των γονιών τού εξομολογητή του και εκείνος, αφού πρώτα του δώσει τη χριστιανική άφεση αμαρτιών, θα τον εκτελέσει στη συνέχεια με ένα δίκαννο!